എന്റെ ലോകത്തിലെ അപ്പൂപ്പന്‍ താടികള്‍ | Penkodi

അക്ഷയ തൃതീയയും സുവർ‍ണ്ണ നിമിഷങ്ങളും‍

2010-05-16T23:54:00.002+04:00

"നിങ്ങള്‍ നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഒരു Golden Moment പറയൂ.. ഇവിടെ നിങ്ങളെ കാത്തിരിക്കുന്നത് ഒരു വലിയ ജുവല്ലറിയുടെ എത്രയോ ഗ്രാം സ്വര്‍ണമാണ്.അതും അക്ഷയതൃതീയ ദിവസത്തില്‍ ലഭിക്കും..."

കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി ഇങ്ങനെയൊക്കെ ഞാന്‍ റേഡിയോയില്‍ കേട്ടുക്കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.. ഈ അടുത്തായി കൂടിയതാണല്ലൊ അക്ഷയ തൃതീയയുടെ മഹത്വവും ജനകീയതയും. ഇതിനു മുന്പും അക്ഷയ തൃതീയ ഉണ്ടായിരുന്നു. അന്നു എന്തെങ്കിലും പുതിയത് തുടങ്ങാന്‍ വളരെ നല്ല ദിവസമാണെന്നു പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട്. വീട്ടിൽ‍ അനങ്ങാനും‍ നിൽ‍ക്കാനും‍ പോലും‍ ആഴ്ചയും‍ ദിവസവും ഒക്കെ നോക്കിയിരുന്നതിനാൽ‍ അതു പോലൊന്നു എന്നതില്‍ കവിഞ്ഞു ഞാന്‍ ഇതിനു മറ്റു പ്രത്യേകതകള്‍ കണ്ടിട്ടില്ലായിരുന്നു.ഇന്നു അതെല്ലാം മാറി സ്വര്‍ണം വാങ്ങുന്നതിനു മാത്രമാണു പ്രാധാന്യം കൊടുക്കുന്നത്.പക്ഷെ റേഡിയോയിലെ ഈ വാചകങ്ങള്‍ അതിനെകുറിച്ചല്ല കൂടുതല്‍ ചിന്തിപ്പിച്ചത്. എന്റെ ജീവിതത്ത്ലെ ഏറ്റവും 'സുവര്‍ണ'മൂല്യമുള്ള നിമിഷമേതെന്നതായിരുന്നു.

ഞാന്‍ സന്തോഷിച്ച ഒരുപാട് ദിവസങ്ങളുണ്ട്. വലുതും ചെറുതും ആയി.. ഒരുപക്ഷെ മറ്റുള്ളവര്‍ക്കു വളരെ ബാലിശമെന്നു തോന്നിക്കുന്ന ചില കാര്യങ്ങള്‍ എന്നെ ഏറെ സന്തോഷിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. റാങ്ക് കിട്ടിയതും സ്വന്തം മകന്റെയൊ മകളുടെയോ മുഖം ആദ്യമായി കണ്ടതും കാമുകി പ്രണയത്തിനു മൂളിയതും ഒക്കെ ആരൊക്കെയോ തങ്ങളെ സന്തോഷിപ്പിച്ചതായി റേഡിയോയിലൂടെ പറഞ്ഞിരുന്നു. ഒരുപാട് പേര്‍ അപ്പൊ തങ്ങൾക്കേറ്റവും‍ ആഹ്ലാദമേകിയ ദിവസത്തെ അല്ലെങ്കിൽ‍ നിമിഷത്തെ പറ്റി ആലോചിച്ചു കാണും. ഉറപ്പ്... ഞാനും.

അപ്പൊ എന്നെ കൂടുതല്‍ സന്തോഷിപ്പിച്ചത്????

ആദ്യമായി വാക്കുകള്‍ കൂട്ടി യോജിച്ച് 'ചിത്രഭൂമി' എന്ന ഒറ്റ വാക്ക് മാതൃഭൂമി പത്രത്തില്‍ വായിച്ചത്.. ഏട്ടനും ഞാനും കളിക്കുമ്പൊള്‍ നേരിട്ട ചെറിയ ചെറിയ ജയങ്ങള്‍... സ്കൂളിലും കോളേജിലും സുഹൃത്തുക്കളുടെ കൂടെ ഉണ്ടായ ചില നിമിഷങ്ങള്‍... കോണ്‍വെന്റ് ഹോസ്റ്റലില്‍ വാര്‍ഡന്‍ സിസ്റ്ററെ പറ്റിച്ചത്..
അങ്ങനെ അങ്ങനെ പല പല മുഹൂര്‍ത്തങ്ങള്‍ മുന്നിലൂടെ കടന്നു പോയി.
പക്ഷെ അതൊന്നുമായിരുന്നില്ല എന്നെ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ സന്തോഷിപ്പിചത്... ഒരു ദിവസം മുഴുവന്‍ സന്തോഷം കൊണ്ട് തുള്ളി ചാടിപ്പിച്ചത്..

ചെറുതായിരുന്നപ്പോള്‍ എന്റെ ചില "സാമൂഹിക"കവിതകള്‍ സ്കൂള്‍ മാഗസിനില്‍ വന്നിരുന്നു. അവയെ സാമൂഹികം എന്നു വിളിക്കന്‍ കാരണം മറ്റൊന്നുമല്ല.. ചില പത്ര വാര്‍ത്തകള്‍, കാടു വെട്ടല്‍, പ്രകൃതിയെ ഉപദ്രവിക്കല്‍, അക്രമം, അനീതി എന്നിവ എന്നെ വളരെയധികം രോഷം കൊള്ളിച്ചിരുന്നു. അങ്ങനെയുള്ള സമയത്തു ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഞാന്‍ കവിതകള്‍ എന്ന പേരില്‍ ചിലതൊക്കെ കുറിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. ചെറിയ കുട്ടിയല്ലെ എന്നു വിചാരിച്ചിട്ടാകാം സ്കൂള്‍ മാഗസിനിലൊക്കെ അതില്‍ ചിലതെല്ലാം പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടത്. ഈ അടുത്തെപ്പോഴോ എന്റെ ഒരു സമൂഹിക അക്രമം വായിച്ച് ഞാന്‍ ഞെട്ടി തരിച്ചിരുന്നു എന്നു വേറെ കാര്യം. അപ്പൊ പറഞ്ഞു വന്നത് മാഗസിനില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന ചില സൃഷ്ടികളുടെ കാര്യമാണ്.
അന്നു വീട്ടില്‍ പൂമ്പാറ്റയോടും ബാലഭൂമിയോടുമൊപ്പം (ബാലരമ അപ്പുറത്തെ വീട്ടില്‍ നിന്നു വാങ്ങിയാണ്‌ ഞാന്‍ വായിച്ചിരുന്നത് ട്ടോ) 'ഗോകുലം' എന്നൊരു കുട്ടി പ്രസിദ്ധീകരണം കൂടി വാങ്ങിച്ചിരുന്നു. ഈ വക പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളിലൊക്കെ എപ്പൊഴൊക്കെയൊ ഞാന്‍ വായനക്കാരുടെ പംക്തിയിലേക്ക് കത്തുകള്‍ അയച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇനി എന്റെ അഭിപ്രായങ്ങല്‍ അവരെ അറിയിക്കാതിരുന്നുകൂടല്ലോ എന്നു വിചാരിച്ച് ചെയ്യുന്നതാണ്‌. ചിലപ്പൊഴൊക്കെ അടുത്ത ലക്കം നോക്കുമ്പോ എന്റെ അഭിപ്രായവും അതില്‍ കാണാമായിരുന്നു.

അങ്ങനെയിരിക്കെ വീട്ടിലെ സംസാരത്തില്‍ എപ്പൊഴൊ ആരോ തട്ടിവിട്ട ഒരു തമാശ അല്ലെങ്കില്‍ ഈ ഫലിത ബിന്ദു എന്നു പറയുന്ന സാധനം വെറുതെ ഒരു രസത്തിനു ഞാന്‍ എഴുതി വെച്ചിരുന്നത് ഗോകുലം എന്ന കുട്ടികള്‍ക്കുള്ള ഇംഗ്ലീഷ് മാസികയിലെ ചില താളുകളില്‍ Fun Corner എന്ന പേരിലോ മറ്റോ അച്ചടിച്ചു വരുന്ന പംക്തിയിലേക്കു ആംഗലേയീകരിച്ച ശേഷം അയച്ചു കൊടുത്തു. അച്ചടിച്ചു വന്നാലും ഇല്ലെങ്കിലും ഒരിക്കലും തളരാത്ത എന്റെ മുന്നിലൂടെ വളരെ സാധാരണമായി ദിവസങ്ങള്‍ കടന്നു പോയി. ഗോകുലവും ബാലഭൂമിയുമൊക്കെ ഞാന്‍ വായിച്ചു തള്ളി. അങ്ങനെ ഒരു ലക്കം ഗോകുലത്തില്‍ എന്റെ ഫലിതബിന്ദുവും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അതും പേരിനു താഴെ 'കാണിക്കമാത സ്കൂള്‍' (ഞാന്‍ പഠിച്ച സ്കൂളാണേ) എന്നും വെച്ച്. അതിനു തൊട്ടടുത്ത് ഒരു കാര്‍ട്ടൂണ്‍ ചിത്രവും ആരോ വരച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇതെല്ലാം ഒരു പത്തു പതിനൊന്നു വയസ്സുള്ള എന്നെ നല്ലോണം സന്തോഷിപ്പിച്ചു. പിന്നെയും നാളുകള്‍ കടന്നു പോയി. ഒരു ദിവസം പോസ്റ്റ്‌മാന്‍ വന്നപ്പൊള്‍ എന്നെ അമ്മ കോലായയിലേക്ക്‌ വിളിച്ചു. ഞാന്‍ ഒപ്പിട്ടു വാങ്ങിക്കേണ്ട ഒരു പോസ്റ്റ്. ഞാന്‍ പേരെഴുതി കൊടുത്തു. അപ്പൊ ആ മഹാനായ പോസ്റ്റ് മാൻ‍ മനുഷ്യന്‍ എന്റെ കയ്യിലേക്കു വെച്ചു തന്നു ഒരു അഞ്ച് രൂപ.

അത് ആ ലക്കം ഗോകുലം മാസികയിലേക്കുള്ള എന്റെ എളിയ സംഭാവനയ്ക്ക്‌ ലഭിച്ച പ്രതിഫലം അയിരുന്നു. എന്റെ ആദ്യ സമ്പാദ്യം !!

വലതു കയ്യില്‍ ആ 5 രൂപയും ഇടതു കയ്യില്‍ മണി ഓര്‍ഡര്‍ സ്ലിപും പിടിച്ച് ഞാന്‍ കുറച്ചു നേരം അനങ്ങാതെ നിന്നു. അതു കഴിഞ്ഞ്‌ കുറെ നേരം സന്തോഷം കൊണ്ട് തുള്ളി ചാടി എന്നു തോന്നുന്നു. പിന്നെ വീട്ടിലെ ഓരോരുത്തരെയും കാണിച്ചു എന്റെ ആദ്യ സമ്പാദ്യം. ആ സ്ലിപ്പിലെ എന്റെ പേരും 5 രൂപ ഗോകുലം പ്രതിഫലമായി നല്‍കുന്നു എന്നെഴുതിയതും ഞാന്‍ എത്ര തവണ വായിച്ചു എന്നറിയില്ല. കണ്ണില്‍ നിന്നു കുടു കുടെ വെള്ളം വരുന്ന അത്രയും ഞാന്‍ ചിരിച്ചിരുന്നു.. ആ 5 രൂപ കൊണ്ട് മിഠായി അല്ലാതെ കാര്യമായൊന്നും വാങ്ങിക്കാന്‍ കഴിയില്ലെന്നറിയാമെങ്കിലും എന്റെ അദ്ധ്വാനത്തിന്റെ ആദ്യ പ്രതിഫലം എന്നത് അതിന്റെ മൂല്യം എനിക്ക്‌ വില മതിക്കാനാകാത്തതാക്കി മാറ്റി. പിന്നെ നിധി പോലെ എന്റെ മുത്തുമണി ചെപ്പില്‍ ആ സ്ലിപും പൈസയും സൂക്ഷിചു വെച്ചു. പിന്നെയും കുറച്ചു കാലം ഇടക്കിടെ ഞാന്‍ അതിനെ എടുത്തു നോക്കുമായിരുന്നു. താലോലിക്കുമായിരുന്നു. പിന്നീട് മണി ഓര്‍ഡറുകള്‍ ഇതിലും വലിയ തുകയായി ലഭിച്ചുവെങ്കിലും എനിക്ക് കിട്ടിയ ആദ്യ പ്രതിഫലം എന്റെ ആ അഞ്ച് രൂപ തന്നെ.

അന്നു ചിരിച്ച ചിരിയുടെ ബാക്കി എന്ന പോലെ ഇപ്പൊഴും ചുണ്ടിൽ ഒരു ചിരി വിരിയുന്നതുകൊണ്ടാകാം‍ എന്റെ ലോകത്തിലെ ഈ അപ്പൂപ്പൻ‍താടികളിൽ‍ ഈ "Golden" അപ്പൂപ്പൻ‍‍താടിയെപറ്റി ഞാൻ‍ ഇത്രയും‍ ഓർ‍ത്തുപോയത്. എഴുതുന്നതും വായിക്കുന്നതും‍ ഓർ‍ക്കുന്നതും‍ വെറുതെ കുത്തിക്കുറിക്കുന്നതും‍ കം‍പ്യൂട്ടറിലേക്ക്‌ പകർ‍ത്താനുള്ള വിഷമമോ മടിയോ ഇവിടെ എന്നെ ബാധിച്ചില്ലെന്ന്‌ തോന്നുന്നു...

ഇരുട്ടു വീണ ഓണം !!

2009-09-02T01:38:00.008+04:00

അങ്ങനെ ഞാനും ഒരു മാസത്തേക്ക് പ്രവാസിയായി! വേറൊന്ന്വല്ല. എല്ലാരും പറഞ്ഞു ഓണൊക്കെ ഇപ്പൊ ഗള്‍ഫിലാന്ന്‌. എന്നാ പിന്നെ ദുഫായീ പോയി ഓണാഘോഷിക്കാംന്ന്‌ ഞാനും തീരുമാനിച്ചു. വീട്ടുകാരുടെ കൂടെ ഇരിക്കുകയും ചെയ്യാലോ. അഞ്ചാറ്‌ വര്‍ഷങ്ങളായി അവരെല്ലാം ദുബായിലും ഞാന്‍ നാട്ടിലുമായി ഓണം കൂടുന്നു. നമ്മടെ സെമസ്റ്റര്‍ പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞുള്ള അവധി വരുന്നത് ഓണക്കാലത്തല്ലല്ലോ..

പണ്ട് നാട്ടില്‍ കൂടുന്ന ഓണം പോലെയില്ലെങ്കിലും വീട്ടിലുള്ള എല്ലാരും ഇവിടെ നാളെ വരാന്‍ പോകുന്ന അതിഥികളെ വരവേല്‍ക്കാനായി ഒരുക്കുന്ന വിഭവങ്ങളുടെ പണിപ്പുരയിലാണ്‌. കറിക്കരിയലും ഇഞ്ചിപ്പുളിയും മാങ്ങാക്കറിയുമൊക്കെ ഉണ്ടാക്കലും ഒക്കെയായി ഇരിക്കുന്നു. പശ്ചാത്തലത്തില്‍ ചാനല്‍ ആഘോഷങ്ങളും.

പക്ഷെ, ഇവിടുന്ന്‌ കുറച്ചപ്പുറത്ത് കുറെ പേര്‍ ഇരുട്ട്‌ നിറഞ്ഞ ഓണം ആഘോഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരിക്കും ഈ നേരം. യു.എ.ഇ യിലെ മറ്റൊരു എമിറേറ്റ് ആയ ഷാര്‍ജയിലാണ്‌ ഈ വര്‍ഷം ഇരുണ്ട ഓണം. അവിടെ പല സ്ഥലങ്ങളിലും കുറെ ദിവസങ്ങളായി വെള്ളമില്ല വെളിച്ചമില്ല. അതും ഇപ്പൊ ഈ നാട്ടില്‍ ചൂട്‌ മാറിയിട്ടുമില്ല. പോരാത്തതിനു ചിലപ്പോഴൊക്കെ 70 നു മുകളില്‍ ഹ്യുമിഡിറ്റിയും.. സാമാന്യം പൈസയുള്ളവര്‍ ദുബായിലും മറ്റുമുള്ള ഹോട്ട്‌ റൂമുകളില്‍ താമസിക്കുകയാണിപ്പൊ. അത് മുതലാകാതെ വരുമ്പോള്‍ കാറില്‍ ഏ.സി. ഓണാക്കി കിടന്നുറങ്ങുന്നു പലരും. ഇതു തന്നെയല്ലെ താപ്പ് ന്നു വിചാരിച്ച് ദാ എന്റടുത്തുള്ള ദുബായ് ഗ്രാന്റ് ഹോട്ടലടക്കം മിക്ക ഹോട്ടലുകളും ദിവസ വാടക കൂട്ടീട്ടുമുണ്ട് ഇപ്പൊ.
അതും 'ഓണം സ്പെഷ്യല്‍' ആണോ ആവോ..

ദുബായിലും അജ്മാനിലുമൊക്കെ ബന്ധുക്കള്‍ ഉള്ളവര്‍ അവിടെയൊക്കെയായി താമസിക്കുന്നു.

എന്നാലും എത്ര ദിവസം അവരുടെയൊക്കെ വീടുകളില്‍ ജോലി ദിവസങ്ങളില്‍ താമസിക്കാന്‍ പറ്റും? ഇവിടെ നാട്ടിലെ പോലെ വലിയ വീടുകള്‍ അല്ലല്ലോ.. ഫ്ലാറ്റുകള്‍ അല്ലേ.. ഇപ്പൊ പല ദുബായ് വാസികള്‍ക്കും ഇന്നേ വരെ തിരിഞ്ഞു നോക്കാത്ത ഷാര്‍ജാ പരിചയക്കാരുടെ സ്നേഹം തുളുമ്പുന്ന ഫോണ്‍ കാളുകള്‍ വന്നു കൊണ്ടീരിക്കുകയാണ്‌ - നിങ്ങള്‍ വീട്ടിലുണ്ടോ എന്ന അന്വേഷണങ്ങളൊക്കെയായിട്ട്. വീട്ടില്‍ ഇരുന്നുക്കൊണ്ട് തന്നെ "ഇല്ല" എന്നും "ഉണ്ട്.. ഇവിടേക്ക്‌ വരാലോ'" എന്നും പറയുന്നവരുണ്ട്.

ഇക്കഴിഞ്ഞ ഗള്‍ഫ് രാജ്യ മേധാവികളുടെ സദസ്സില്‍ സൌദിയുടെ ആധിപത്യം ഷാര്‍ജ ഷെയ്ഖ് അംഗീകരിക്കുകയും ബാക്കിയുള്ള എമിറേറ്റിലെ ഷെയ്ഖുമാര്‍ അതിനെ പിന്താങ്ങാതിരിക്കുകയും ചെയ്തത്രേ. അതിനു പിന്നോടിയായി ഷാര്‍ജയ്ക്ക് വൈദ്യുതി നല്‍കുന്നത് മറ്റു എമിറേറ്റുകള്‍ പിന്‍വലിക്കുകയും ചെയ്തെന്ന്‌ കേള്‍ക്കുന്നു. എന്തായാലും അവരുടെ ഓണം ഇരുട്ടിലായി.

ഇരുണ്ടതായാലും അല്ലെങ്കിലും ബൂലോഗത്തെ എല്ലാര്‍ക്കും വളരെ സന്തോഷം നിറഞ്ഞ നിറപകിട്ടാര്‍ന്ന ഓണാശംസകള്‍ നേരുന്നു ഞാന്‍.
ഈ വര്‍ഷം റെക്കോഡ് ലാഭം ഉണ്ടാക്കിയ 'ബിവറേജസ് കോര്‍പ്പറേഷന്‌' പെണ്‍കൊടിയുടെ വക ഇമ്മിണി വല്യ 'മധു' നിറഞ്ഞ ഓണാശംസകള്‍...

ചില നാടക പരീക്ഷണങ്ങള്‍ - 1

2009-06-12T09:24:00.007+04:00

നാടക കമ്പം
ഈ നാടകം ന്നൊക്കെ വെച്ചാല്‍ ന്താ ..???
"മനുഷ്യ മനസ്സുകളെ ഉത്ബോധിപ്പിക്കാനും ഉണര്‍ത്താനുമൊക്കെയുള്ള ഒരു ദൃശ്യ കാവ്യം.. " എന്നൊക്കെ പറയാം ലെ... ഈ ഉണര്‍വ്വും ഉത്ബോധനവുമൊക്കെ ഞാന്‍ സ്കൂളില്‍ വെച്ചേ തുടങ്ങിയിരുന്നു.. ഒന്നിലും രണ്ടിലുമൊക്കെ പഠിക്കുമ്പൊ മോണോ ആക്റ്റിലായിരുന്നു താല്പര്യമെങ്കിലും പിന്നീട് കമ്പം നാടകത്തോടായി.. ആദ്യമായി ചെയ്തത് സയന്‍സ് ക്ലബ്ബിന്റെ വാര്ഷിക ഉദ്ഘാടനത്തിനോടനുബന്ധിച്ചുള്ള ഒന്നായിരുന്നു. കെമിസ്ട്രി എന്ന വിഷയത്തോട് വെറുപ്പും പേടിയുമുള്ള ഒരു കുട്ടിയുടെ മുന്നില്‍ ഓക്സിജനും നൈട്രജനും ഹൈഡ്രജനും ക്ലോറിനും എല്ലാം മനുഷ്യരൂപം പൂണ്ട് കുട്ടിയുടെ സ്വപ്നത്തില്‍ വന്നു കെമിസ്ട്രിയുടെ മനോഹാരിത പറഞ്ഞു കൊടുക്കുയും പിന്നെ കളിയിലൂടെ കെമിസ്ട്രി പഠനം നടത്താന്‍ പഠിപ്പിക്കുന്നതുമായിരുന്നു അത്.. അതിലെ കെമിസ്ട്രി വിരോധിയായ കുട്ടി ഞാനായിരുന്നു.. ആദ്യ നാടകമെ ചീറ്റി പോകേണ്ട അവസ്ഥ വന്നതായിരുന്നു. കാരണം ഈ കുട്ടി ഇതൊക്കെ സ്വപ്നം കാണുകയാണല്ലോ.. അപ്പൊ ഉറങ്ങണമല്ലോ... ആ കസേരയില്‍ കിടന്നു ഉറക്കം അഭിനയിച്ച സമയത്ത് ഞാന്‍ എന്ന കുട്ടി അറിയാതെ ഉറങ്ങി പോയി. തലേന്നു ഡയലോഗുകള്‍ മന:പാഠമാക്കുന്നതിനിടയില്‍ ഉറങ്ങാന്‍ അധിക നേരം കിട്ടിയിരുന്നില്ല എന്നത് എന്റെ ഭൌതിക ദേഹത്തിനു നന്നേ ബോധമുണ്ടായിരുന്നിരിക്കണമല്ലോ.. പക്ഷെ ഭാഗ്യത്തിനു എന്റെ ആത്മാര്‍ത്ഥ സുഹൃത്തും മുന്‍കോപിയും ആയ നാടകത്തിലെ ഓക്സിജന്‍ 'ഡയലോഗ് ഡെലിവെറി'യുടെ ഇടയില്‍ കാലിലേക്ക് സാമാന്യം നല്ലൊരു ചവിട്ടു തന്നപ്പൊ യാതൊരു പ്രശ്നങ്ങളുമുണ്ടാക്കാതെ അടുത്ത ഡയലോഗ് ആയ “I never knew that Chemistry was this beautiful.." എന്നു തുടങ്ങുന്ന വരികള്‍ റിഹേഴ്സലിലും ഗംഭീരമായി ഞാന്‍ വേദിയില്‍ അവതരിപ്പിച്ചു.

അതിനു ശേഷം എത്രയെത്ര നാടകങ്ങള്‍ പരിപാടികള്‍.. സയന്‍സ്‌ ക്ലബ്‌ , ആര്‍ട്സ് ക്ലബ്ബ്, യുവജനോത്സവം പരിപാടികള്‍ക്കു പുറമെ ജില്ലയില്‍ നടക്കുന്ന മറ്റ്‌ കലാ പരിപാടികള്‍ക്കും ഞാനും ഒരു സെറ്റ് കുട്ടി അഭിനേതാക്കളും ഇറങ്ങിത്തിരിക്കാറുണ്ട്..

അങ്ങനെ ഞാന്‍ പ്ലസ് 2 പഠിക്കാന്‍ തൃശ്ശൂരിലെത്തി. പി.സി സാറുടെ ദിവസവുമുള്ള കോച്ചിങ്ങിനെ മുടന്തന്‍ ന്യായങ്ങള്‍ നിരത്തി ക്രാഷ് കോഴ്സാക്കി മാറ്റി ജീവിതം ജിംഗലാലയായി ആസ്വദിച്ചു നടന്നപ്പോഴും നാടക കമ്പത്തെ കൂടെ കൊണ്ടു നടന്നിരുന്നു. സ്കൂളുകളിലെ സ്പൂണ്‍ ഫീഡിങ്ങ്, അഴിമതി, അഭിനവ ഭാരതത്തിലെ പ്രശ്നങ്ങള്‍ എന്നിവക്കു പുറമെ ചില നാടകകൃത്തുക്കളുടെ നാടകങ്ങളും നമ്മള്‍ സ്കൂള്‍ വേദിയില്‍ അവതരിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങനെ ആ സ്കൂളില്‍ സാമാന്യം നല്ലൊരു ‘പേര്‌’ എനിക്കും എന്റെ പ്രിയ സ്നേഹിതയായ ഈര്‍ക്കില്‍ വലിപ്പത്തിലുള്ള ചിമിട്ടിനും ഉണ്ടായിരുന്നു. കോലു പോലെയാണെങ്കിലും അവള്‍ക്കൊരു വിശാലമായ കലാഹൃദയമുണ്ടായിരുന്നു.. ആ ഹൃദയത്തിനു പുറമെ അവശ്യം വേണ്ട അവിഭാജ്യ ഘടകങ്ങളായ തൊലി കട്ടി, നാണമില്ലായ്മ, എന്തും നേരിടാനുള്ള ചങ്കുറപ്പ്, ആവശ്യസമയത്ത്‌ വേദിയില്‍ വെച്ച്‌ പുതിയ ഡയലോഗുകള്‍ സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള ബോധം എന്നിവയുമുണ്ടായിരുന്നു ചിമിട്ടിന്‌.. അങ്ങനെ അവിടെ എന്തെങ്കിലും ഒരു സംഭവം സ്റ്റേജില്‍ അവതരിപ്പിക്കണമെന്നുണ്ടെങ്കില്‍ ആദ്യം നമ്മളെ വിളിക്കുമായിരുന്നു. നമ്മളാണെങ്കിലോ.. ഇതൊക്കെ ആസ്വദിച്ച്‌ "നമ്മടെ ഓരോരോ കാര്യങ്ങളേയ്‌" എന്നു തമ്മില്‍ തമ്മില്‍ പറഞ്ഞു ഏത് വേദിയിലും കയറിപറ്റുകയും ചെയ്തിരുന്നു. ആ സമയത്ത്‌ നമ്മള്‍ മൈമിലുമൊന്ന്‌ കൈ കടത്തി. അന്ന്‌ ജില്ലാ തല മത്സരവേദിയില്‍ നിന്ന്‌ സാമാന്യം നല്ല രീതിയില്‍ ചമ്മി തല കുനിച്ച് തിരിച്ച് വരേണ്ടി വന്നിരുന്നു.. ആ കഥ പിന്നെടെപ്പോഴെങ്കിലുമൊക്കെയായി പറയാം.

അങ്ങനെ ഇരിക്കുമ്പോള്‍ സ്കൂള്‍ വാര്‍ഷികമായി... "Annual Day".. പതിവുപോലെ ഞാനും ചിമിട്ടും "ബാക്കി വേദിയില്‍.." എന്നു പറഞ്ഞ്‌ സ്റ്റേജ്‌ പരിപാടികളില്‍ ഒരെണ്ണം ഏറ്റെടുത്തു വെടിപ്പാക്കാന്‍. പക്ഷെ അന്നത്തെ പരിപാടികളില്‍ അവസാനം ഒരു ബൈബിള്‍ നാടകം കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നു. സ്കൂളിന്റെ പുറത്തു നിന്നുള്ള ഒരു കലാസ്നേഹി അച്ചന്‍ (പള്ളീലച്ചന്‍) ആയിരുന്നു നാടകത്തിന്റെ ചുക്കാന്‍. കൂടാതെ സംവിധായകന്‍, മേക്കപ്‌ മാന്‍ ഒക്കെ പുറത്തു നിന്നായിരുന്നു. മറ്റൊരു പരിപാടിയില്‍ ഉള്ളതുകൊണ്ടോ അതോ നമുക്ക്‌ പറ്റുന്ന വേഷമില്ലാത്തതുകൊണ്ടോ എന്നറിയില്ല ഞാനും ചിമിട്ടും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല ആ സംഭവബഹുലമായ നാടകത്തില്‍. ഇതറിയാതെ "നിങ്ങള്‍ ഏത് റോളിലാ?" എന്നു ചോദിക്കുന്ന പിള്ളേരോട് നമ്മള്‍ എന്ത്‌ കൊണ്ട് ആ നാടകത്തിനു പോകണ്ട എന്നു തീരുമാനിച്ചു എന്നു വിശദീകരിക്കുന്ന ഈ ഉത്തരം പറഞ്ഞിരുന്നു - 'നമ്മള്‍ ആദ്യമേ ഒരു പരിപാടി ഏറ്റെടുത്തല്ലോ.. രണ്ട് പരിപാടികളില്‍ പങ്കെടുക്കുമ്പോ മെക്കപ്പിനോന്നും സമയം കിട്ടില്ലല്ലൊ'..

പക്ഷെ സത്യത്തില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ നമ്മള്‍ക്ക് ഇത്തിരി സങ്കടം ഉണ്ടായിരുന്നു.. കാരണം ആ നാടകത്തിന്റെ പ്രാക്റ്റീസും റിഹേഴ്സലും എല്ലാം നല്ല ചിട്ടയിലും എന്നാലോ പുറമെ ആരെയും കാണിപ്പിക്കാതെയുമായി നടത്തിയിരുന്നു. അതിനും മുന്നത്തെ വര്‍ഷം ഇതു പോലെ ഒരു നാടകം നടന്നപ്പൊ ഞാനൊക്കെ ചുരിദാറിന്റെ ടോപ്പിട്ട്‌ അരയില്‍ ഷാള്‍ കെട്ടി ഇസ്രായേലി ഗ്രാമത്തലവനായി അഭിനയിച്ചതാ.. അന്നു എന്തായിരുന്നു ലൈറ്റ്‌ എഫക്റ്റ്‌.. ഈ നാടകത്തിനും ലൈറ്റും സൌണ്ടും പശ്ചാത്തല സംഗീതവും ഗംഭീരമായിരിക്കുമെന്ന്‌ ഇതിന്റെ സംഘാടകരിലൊരാളായ സിസ്റ്ററമ്മ പറയുന്നത് കേട്ടു. അതോടെ എനിക്കും ചിമിട്ടിനും ഊണും ഉറക്കവുമില്ലാതായി.. ഇടക്കിടെ നമ്മള്‍ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും ഒരു ദയനീയമായ നോട്ടം നോക്കുമായിരുന്നു.. വാക്കുകളില്ലാതെ നമ്മള്‍ അന്യോന്യം പറഞ്ഞു - "എങ്കിലും നമ്മള്‍ ഇതില്‍ ഇല്ലാതായല്ലോടാ" എന്ന്‌..

ബൈബിള്‍ നാടകവും ചിമിട്ടും പിന്നെ ഞാനും

അങ്ങനെ നാടക ദിവസം എത്തി. രാവിലെ എന്നെയും ചിമിട്ടിനെയും കലാസ്നേഹി അച്ചന്‍ വിളിക്കുന്നെന്നു ആരോ വന്നു പറഞ്ഞു. നമ്മടെ പട്ടി പോകും അങ്ങോട്ട് എന്നു പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഞങ്ങള്‍ അച്ചനെ കാണാന്‍ പോയി. ഞങ്ങളെ കണ്ടതും ഇതല്ലേ ഞാന്‍ തേടിയ രണ്ട്‌ വള്ളികള്‍ എന്ന മുഖഭാവത്തില്‍ അച്ചന്‍ എഴുന്നേറ്റ്‌ നിന്ന്‌ പറഞ്ഞു - 'നാടകത്തിലെ തുടക്കത്തില്‍ രണ്ട്‌ നല്ല ആര്‍ട്ടിസ്റ്റ്സ് വേണം. എന്നാലേ നാടകത്തിന്‌ പൂര്‍ണത വരുള്ളു. പെട്ടന്നു വന്ന ആശയമാ. ഇവിടെ എല്ലാരോടും ചോദിച്ചപ്പൊ നിങ്ങടെ രണ്ടു പേരുടെയും പേരാണ്‌ കേട്ടത്.' .. ഞങ്ങളുടെ മുഖത്ത്‌ ആയിരം സൂര്യന്‍മാര്‍ ഒന്നിച്ചുദിച്ചു. അച്ചന്‍ തുടര്‍ന്നു- 'നിങ്ങളാകുമ്പോ പ്രാക്ടീസ്‌ പോലും ആവശ്യമില്ലല്ലോ...'. എന്റെ ദൈവമേ!!! അങ്ങ്‌ എത്ര മഹാനാണ്‌.. ഇന്നലെ വരെ വിളിച്ച എല്ലാ ചീത്തയും തിരിച്ചെടുത്തിരിക്കുന്നു. പിന്നെ ഇതൊക്കെ ചുറ്റും നില്‍ക്കുന്നവരൊക്കെ കേള്‍ക്കുന്നില്ലേ എന്നുറപ്പ്‌ വരുത്തി. അവര്‍ക്കും ഈ തുടക്കത്തെ ക്കുറിച്ചൊന്നും അറിയില്ലെന്നു മുഖത്തു നിന്ന്‌ മനസ്സിലാക്കാം. അങ്ങനെ ഞങ്ങളും പരമ രഹസ്യമായ നാടകത്തിലെ അതിലും പരമ രഹസ്യമായ ഒരു രംഗം മനസ്സിലാക്കുന്നു.. മേക്കപ്പിനെത്ര നേരമെടുക്കുമെന്ന ഞങ്ങളുടെ ചോദ്യത്തിന്നു നിങ്ങളുടെ മുഖത്തെ ഭാവത്തിനാണ്‌ പ്രാധാന്യം എന്നാണ്‌ അച്ചന്‍ മറുപടി പറഞ്ഞത്..

ഞാനും ചിമിട്ടും ഫ്ലാറ്റ്! ഡ്രസ്സ്‌ ആയി പാന്റ്സും ടോപും മതി. വലിയ ലൂസുള്ള ഷര്‍ട്ടൊന്നും വേണ്ട എന്നും അച്ചന്‍ കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്തു. ഒന്നു പാന്റ്സിട്ടാല്‍ അല്ലെങ്കില്‍ ടോപ്പൊന്നു ചെറുതായാല്‍ മുഖം ചുളിക്കുന്ന സിസ്റ്റര്‍മാരുടെ മുന്നില്‍ വെച്ചാണ്‌ അച്ചന്‍ ഇത്രയും പറഞ്ഞത്.
ഷൈന്‍ ചെയ്യാന്‍ കിട്ടിയ അവസരം - അത്‌ ഞങ്ങള്‍ ഒരിക്കലും പാഴാക്കില്ല എന്നു തീരുമാനിച്ചു... മാത്രമല്ല ഇതു പോലെ ഉള്ള പരിപാടിക്ക്‌ അപ്പുറത്തെ സ്കൂളുകളില്‍ നിന്നൊക്കെ ആള്‍ക്കാര്‍ വരുമല്ലോ എന്നും നിഷ്കളങ്കരായ നമ്മള്‍ വെറുതെ ഓര്‍ത്തു.

വൈകുന്നേരമായി.. അപ്പൊഴേക്കും നാടകത്തിലെ പ്രധാനികള്‍ എന്ന പോലെ റിഹേഴ്സല്‍ റൂമിലും മേക്കപ്പ് റൂമിലുമൊക്കെ നമ്മള്‍ ചുറ്റിക്കറങ്ങി. ആദവും ഹവ്വയും പിന്നെ ദൈവവും തമ്മിലുള്ള ഒരു രംഗമാണ്‌ നമ്മള്‍ ആദ്യം അഭിനയിക്കേണ്ടത്. നാടകത്തെ ക്കുറിച്ചുള്ളതെല്ലാം രഹസ്യമായതുക്കൊണ്ട് നമ്മളും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല മറ്റ്‌ സുഹൃത്തുക്കളോട്.. അങ്ങനെ ഞാനും ചിമിട്ടുമുള്ള ആദ്യ പരിപാടി തീര്‍ന്നു. നമ്മള്‍ ഹോസ്റ്റലില്‍ പോയി ഏറ്റവും പുതിയ പാന്റ്സും ടോപും ഒക്കെയിട്ട്‌ ഇറങ്ങി. ആദ്യം അച്ചനെ പോയി കണ്ടു. അച്ചന്‍ നമ്മളുടെ അത്മാര്‍ത്ഥതയും സമര്‍പ്പണ മനോഭാവവും ഒക്കെ കണ്ട്‌ ഹാപ്പി. നമ്മള്‍ അതിലേറെ ഹാപ്പി..

ആദ്യം തന്നെ വളരെയധികം സ്നേഹത്തോടെ അച്ചന്റെ സഹായി ചേട്ടന്‍ എന്റെ കയ്യില്‍ ഒരു ആപ്പിള്‍ ഏല്‍പിച്ചു. വിലക്കപെട്ട കനിയായി ഒരു ഭാഗം കടിച്ച ഈ അപ്പിളിനെ ഉയര്‍ത്തിക്കാണിച്ച്‌ ദൈവത്തിന്റെ ചീത്തയും ശാപവും ഭാവാഭിനയത്തോടെ ഏറ്റു വാങ്ങുന്ന രംഗം ആണത്. അവിടെയാണ്‌ ഈ നാടകം ആരംഭിക്കുന്നത് തന്നെ. ആപ്പിള്‍ ആദ്യ കടി കടിച്ചു. വീണ്ടും മേക്കപ് റൂമില്‍ കേറി നടന്നു. ദൈവമായി അഭിനയിക്കുന്ന കണ്ണൂരുകാരിയുടെ മുഖം മുഴുവന്‍ താടിയും മുടിയും ഒട്ടിച്ച് ഒരു സംഭവമാക്കി മാറ്റിയിരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പൊ നമ്മള്‍ ആ മേക്കപ്പ്മാനെ വാനോളം പുകഴ്ത്താന്‍ നിന്നു. പിന്നെ കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പൊ ആ ആപ്പിള്‍ അങ്ങ് ഇല്ലാതായി പോയി. ചിലപ്പൊ ഞാനങ്ങ് കഴിച്ചു കാണും. ആ.. ആര്‍ക്കറിയാം...

അങ്ങനെ നാടകത്തിന്റെ ആരംഭമായി.. പുറകില്‍ നിന്ന്‌ അച്ചന്‍ ഇടിവെട്ട്‌ ശബ്ദത്തില്‍ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു. സ്റ്റേജിന്റെ പുറകിലായതു ക്കൊണ്ട് നമ്മള്‍ക്ക്‌ പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും മനസ്സിലായില്ല. പിന്നെ കുറേ ലൈറ്റു വെച്ചുള്ള കളികളും പുറകില്‍ നിന്നുള്ള സംഭാഷണങ്ങളൂം ഉണ്ടായിരുന്നു. സ്റ്റേജിന്റെ മുകളില്‍ താടി കൊണ്ട് മൂടിയ ദൈവമാണ്‌ ഇപ്പൊ എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നത്. ദൈവം ഭൂമിയെ സൃഷ്ടിച്ചതാണെന്ന്‌ തോന്നുന്നു രംഗം. അപ്പോഴെക്കും കര്‍ട്ടന്‍ ചേട്ടന്റെ കൂടെ നിന്നിരുന്ന സംവിധായകന്റെ സഹായി ചേട്ടന്‍ നമ്മളെ വിളിച്ചു. വിളി കേള്‍ക്കേണ്ട താമസം നമ്മള്‍ അവിടെ ഹാജര്‍. സഹായി ചേട്ടന്‍ എന്റെ ആപ്പിളിന്റെ അവസ്ഥ കണ്ട് കണ്ണു തുറിച്ചു. എന്നിട്ട് മുഷിഞ്ഞ സഞ്ചിയില്‍ നിന്നു അടുത്ത ആപ്പിള്‍ എടുത്തു തന്നു. എന്നിട്ട് അതില്‍ ഒരു കഷണം മാത്രം കടിക്കാന്‍ പറഞ്ഞു. ഒരിക്കല്‍ പോലും തിരുമ്പിയിട്ടിലാത്ത ആ സഞ്ചിയില്‍ നിന്നെടുത്ത ആപ്പിള്‍ ഞാന്‍ നാടകത്തിനു വേണ്ടി മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ കടിച്ചു.

പറഞ്ഞു തന്നതിലും നന്നായി രംഗം ഭംഗിയാക്കാനും ചെറിയ റോളില്‍ പോലും നമ്മള്‍ എത്ര മനോഹരമായി തിളങ്ങും എന്നു കാണിക്കുന്നതിനും ആയി നമ്മള്‍ കഥാപാത്രങ്ങളായി മാറി. ഞാന്‍ ആപ്പിള്‍ കൈകളില്‍ പൊക്കി വെച്ച്‌ വിഷമത്തോടെ ദൈവത്തിന്റെ വാക്കുകള്‍ കേള്‍ക്കുന്നതായി അഭിനയിച്ചു. എന്റെ മുന്നില്‍നില്‍ക്കുന്ന ചിമിട്ടാകട്ടെ മുഖത്ത് ഭാവങ്ങള്‍ മാറ്റി മാറ്റി കളിക്കുകയായിരുന്നു. നമ്മള്‍ക്കു മൈക്കൊന്നും ഇല്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ കൂടി ചിമിട്ട് ചില നേരത്തൊക്കെ ഗദ്ഗദ ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒട്ടും കുറക്കാന്‍ പാടില്ല എന്നുള്ളതുക്കൊണ്ട് ഞാനും ചില പുതിയ അഭിനയമേഖലയിലേക്ക്‌ കടക്കാന്‍ തുനിഞ്ഞപ്പൊ സഹായി ചേട്ടന്‍ പറഞ്ഞു - "ആ.. നിങ്ങടെ റോളായിക്ക്‌ണൂ. ഈ നില്പ്‌ ഇതു പോലെ നിന്നോളു.. കര്‍ട്ടന്‍ ടീം.. ലൈറ്റ്സ്... റെഡി.. "

നല്ല മാന്യമായ രീതിയില്‍ ചമ്മി എന്നു മനസ്സിലായെങ്കിലും അതെല്ലാം മറച്ചു വെച്ചു കൊണ്ട് ഞങ്ങള്‍ വീണ്ടും 'ഭാവ ഭാണ്ഡം' തുറന്നു.. കര്‍ട്ടനും ദൈവവും അശരീരിയുമൊന്നും നമ്മള്‍ അന്വേഷിക്കാന്‍ നിന്നില്ല. ഇപ്രാവശ്യം ചിമിട്ടിനു മുന്നെ ഞാന്‍ ഗദ്ഗദം ഇറക്കി. ദൈവ ശാപത്തിനു മുന്നില്‍ എന്താണ്ട് കട്ടെടുത്ത കുട്ടിയുടെ കുമ്പസാരഭാവവും വരുത്തി തല കുനിച്ച് നിന്ന ചിമിട്ടും ഒട്ടും മോശമല്ലായിരുന്നു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പൊ സ്റ്റേജില്‍ അത്രയും നേരമുണ്ടായിരുന്ന പ്രകാശം അണഞ്ഞു. അങ്ങനെ മത്സരിച്ച് അഭിനയിച്ച് തകര്‍ത്ത് നമ്മള്‍ പുറത്തേക്കിറങ്ങി.

ആദ്യം കണ്ടത് സ്റ്റേജിനു മുന്നില്‍ നിന്നും പിന്നിലേക്ക് ഞങ്ങളെ അഭിനന്ദിക്കാന്‍ എത്തുന്ന അച്ചനെയാണ്‌.
"ഓ.. ഇതിലൊക്കെ എന്തിരിക്കുന്നു" എന്ന മട്ടില്‍ നമ്മള്‍ ചിരിച്ചു.

ഇനി അടുത്ത പരിപാടി എന്താ..
നാടകം കണ്ടു എന്നു ഉറപ്പുള്ള ആള്‍ക്കാരുടെ മുന്നില്‍ പോയി നാടകത്തിന്റെ ലൈറ്റിങ്ങിനേയും രംഗ സജ്ജീകരണത്തേയും കുറിച്ച് സംസാരിക്കുക. അപ്പൊ നമ്മള്‍ ആ നാടകത്തില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നു അറിവുള്ളവരാണെങ്കില്‍ നമ്മളെ അഭിനന്ദിക്കും. കേള്‍ക്കാന്‍ സുഖമുള്ള കാര്യമല്ലെ. അതു പകുതി കേട്ട ശേഷം നമ്മള്‍ അടുത്ത ആളുടെ അടുത്തെത്തും. ഒരാള്‍ മാത്രം പറഞ്ഞാല്‍ പോരല്ലോ..

പക്ഷെ ആദ്യ വ്യക്തി തന്നെ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല. അപ്പൊ നമ്മള്‍ അടവു മാറ്റി. നമ്മള്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന സീന്‍ എങ്ങനെ ആയിരുന്നു . കണ്ടില്ലേ എന്നു ചോദിക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. അത് ചോദിച്ചതും "സംഭവം കൊള്ളാമായിരുന്നു" എന്നു പറഞ്ഞ്‌ ഇങ്ങോട്ട് മറു ചോദ്യം " നിങ്ങള്‍ കുപ്പായമൊന്നും ഇട്ടിരുന്നില്ലേ..?". അത് ഞങ്ങള്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല.. "പിന്നല്ലാണ്ട്" എന്നു മാത്രം പറഞ്ഞുക്കൊണ്ട് നമ്മള്‍ അടുത്ത ഗ്രൂപ്പിന്റെ അടുത്തെത്തി.

അവരും ഇതേ ചോദ്യം തന്നെയാണ്‌ ചോദിച്ചത്.. ഞാനും ചിമിട്ടും യഥാര്‍ത്ഥ ആദിമ മനുഷ്യനെ പോലെ തന്നെയാണോ സ്റ്റേജില്‍ നിന്നതെന്ന്‌. കുപ്പായമില്ലാതെ. ഞങ്ങള്‍ ശരിക്കും അന്ധാളിച്ചു.

പിന്നീടല്ലെ മനസ്സിലായത്.. ആ സ്റ്റേജില്‍ ഞങ്ങള്‍ വെറും നിഴലുകളായിരുന്നു. അതും ഇടത്തുള്ള ദൈവത്തിന്റെ നേരെ വശം ചെരിഞ്ഞു നിന്ന രണ്ട് നിഴലുകള്‍.. അത് കൊണ്ടായിരുന്നു സാധാരണയില്‍ കവിഞ്ഞ പ്രകാശം ആ വേദിയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നത്. പോരാത്തതിന് ഞങ്ങള്‍ക്കും കാണികള്‍ക്കുമിടയില്‍ ഒരു കര്‍ട്ടനും ഉണ്ടായിരുന്നു. ആക്രാന്തം മൂത്ത് കാണിച്ച ഗദ്ഗദവും മറ്റ് ഭാവങ്ങളും വെറുതെയായി എന്നു മാത്രമല്ല വസ്ത്രം ധരിക്കാത്ത ആദിമ മനുഷ്യനെ പോലെ ആയിരങ്ങളുടെ മുന്നില്‍ നിന്ന്‌ നല്ല രീതിയില്‍ തന്നെ നാറുകയും ചെയ്തു.

ആദത്തിന്റെയും ഹവ്വുടെയും നിഴലുകള്‍ക്ക് ആടയാഭരണങ്ങള്‍ വേണ്ടല്ലോ.. വെറുതെയാണോ ആ അച്ചന്‍ പാന്റ്സും ലൂസല്ലാത്ത ടോപും ഇട്ടു വരാന്‍ പറഞ്ഞത്...
പിന്നെ ഞങ്ങള്‍ ആരോടും നാടകത്തെ കുറിച്ച് അഭിപ്രായം ചോദിച്ചില്ല എന്നു മാത്രമല്ല നാടകത്തെ കുറിച്ച് ആരു സംസാരിക്കന്‍ തുടങ്ങിയാലും "അയ്യോ.. നാളെ മാത്സ്‌ എന്തോ ചെയ്യാനില്ലേ?" എന്നും പറഞ്ഞു വലിയും.

തൊലിയുടെ കട്ടി നല്ലോണം ഉണ്ട് എന്ന്‌ തോന്നിയതുകൊണ്ടായിരിക്കുമോ ഞങ്ങളെ തന്നെ അച്ചനും സിസ്റ്ററും ഇതിനു തിരഞ്ഞെടുക്കാന്‍ കാരണം? ആകാം.. ആകാതിരിക്കാം..

കേളു നായരും ആല്‍മരച്ചോടും...

2009-05-26T07:53:00.002+04:00

നമ്മടെ കേളു നായര്‍ അമ്പല മുറ്റത്തെ ആല്‍മരച്ചുവട്ടില്‍ ഇരിക്കുന്നതെന്തിന്നാന്നറിയ്വോ ?

ഈ ഒരു ചോദ്യത്തിനു ഒരു ചെറിയ കടംകഥ പോലുള്ള ഉത്തരമായിരുന്നു കേളു നായര്‍ക്ക്‌ പറയാനുണ്ടായിരുന്നത്.. അതിങ്ങനെ ആയിരുന്നു..

ഒരുത്തന്‍ പോയി ഒരുത്തിയായി
ഒരുത്തിയാല്‍ ഇരുവരായി
ഇരുവരും കരുത്തരായി
കരുത്തരില്‍ വിരുദ്ധരായി
വിരുദ്ധരില്‍ ഒരുത്തന്റെ ബന്ധുവിന്റെ ശത്രുവിന്റെ
ഇല്ലം ചുട്ടവന്റെ അച്ഛനെ കാത്തിരിക്ക്യാ...

വല്ലതും മനസ്സിലായോ? കേളു നായര്‍ എന്തിനെ കാത്തിരിക്ക്യാന്ന്‌ള്ളത് വല്ല പിടിയും കിട്ടിയോ?

ഇത് ഞാന്‍ ചെറിയ കുട്ടിയായിരുന്നപ്പൊ മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞു തന്നതായിരുന്നു. ഇത്‌ ഇപ്പൊ ഓര്‍ക്കാന്‍ രണ്ട് കാരണങ്ങളുണ്ടായി. ഒന്നു ഈ കടംകഥക്ക്‌ ബാലി സുഗ്രീവനുമായി ബന്ധമുണ്ട്. ഈ മാസം ആദ്യം ഹംപി കാണാന്‍ പോയപ്പൊ അത് പഴയ കിഷ്കിന്ധ സാമ്രാജ്യമായിരുന്നെന്നും ഇവിടെയാണ്‌ ബാലി സുഗ്രീവ യുദ്ധം നടന്നത് എന്നും അറിഞ്ഞപ്പൊ ഈ കേളു നായരെ കുറിച്ച് ഇന്ദൂസിനോട് ഞാന്‍ പറഞ്ഞിരുന്നു. പിന്നെ മിനിഞ്ഞാന്ന്‌ കാസര്‍ഗ്ഗോഡു നിന്ന്‌ കോഴിക്കോട്ടേക്കുള്ള യാത്രയില്‍ ട്രെയിനില്‍ വെച്ച്‌ വാങ്ങിയ പുരാണ കഥകളുള്ള ഒരു പത്ത് രൂപയുടെ പുസ്തകത്തില്‍ ബാലി - സുഗ്രീവന്‍ എന്നു കണ്ടപ്പൊ ഞാന്‍ വീണ്ടും ഓര്‍ത്തു മുത്തശ്ശിയെയും കേളു നായരെയും.. അപ്പോഴും ഈ "ഒരുത്തന്‍ പോയി ഒരുത്തിയായി..." എന്നുള്ളത് ഞാന്‍ ചൊല്ലി കേള്‍പ്പിച്ചിരുന്നു കൂടെയുള്ളവര്‍ക്ക്.

ശരി.
നമുക്കിനി കേളുനായരുടെ ഉത്തരം എന്താ ഉദ്ദേശിക്കുന്നതെന്ന്‌ നോക്കാം...

സൂര്യദേവന്റെ തേരാളിയായ അരുണന്‍ സ്ത്രീകള്‍ക്കു മാത്രം പ്രവേശനം ഉണ്ടായിരുന്ന ഇന്ദ്രസഭയിലെ ഒരു അപ്സര നൃത്തം കാണാന്‍ സ്ത്രീ വേഷധാരിയായി ചെന്നു. ആ സുന്ദരിയില്‍ ദേവേന്ദ്രന്‍ മോഹിതനായി. അങ്ങനെ അവര്‍ക്കു ജനിച്ചതാണ്‌ ബാലി. അരുണന്‍ വരാന്‍ വൈകിയത്‌ അന്വേഷിച്ച സൂര്യനു മുന്നില്‍ അരുണന്‍ ഈ കഥ പറഞ്ഞു. ആ മോഹിനീ വേഷം തനിക്കും കാണണമെന്നു പറഞ്ഞ സൂര്യ ദേവനു മുന്നില്‍ വീണ്ടും സ്ത്രീ വേഷം ധരിച്ചു അരുണന്‍ . ആ സൌന്ദര്യ ധാമത്തില്‍ സൂര്യദേവനും മോഹിതനായി. അങ്ങനെ അവര്‍ക്കുണ്ടായതാണ്‌ സുഗ്രീവന്‍.

"അപ്പോള്‍ ഒരുത്തന്‍ പോയി ഒരുത്തിയായി.. ഒരുത്തിയാല്‍ ഇരുവരായി" എന്നതിന്റെ അര്‍ത്ഥം മനസ്സിലായില്ലെ..?

"ഇരുവരും കരുത്തരായി
കരുത്തരില്‍ വിരുദ്ധരായി "
ബാലിയും സുഗ്രീവനും ആദ്യം ഗൌതമമുനിയുടെ ആശ്രമത്തിലും പിന്നെ വാനര സാമ്രാജ്യമായ കിഷ്കിന്ധയുടെ രാജകൊട്ടാരത്തിലും കരുത്തരായി വളര്‍ന്നു. പിന്നീട് മായാവി എന്ന അസുരന്റെ മായ പ്രയോഗത്തില്‍ അവര്‍ തമ്മില്‍ തെറ്റി പിരിഞ്ഞു.. അങ്ങനെ അവര്‍ കരുത്തരില്‍ വിരുദ്ധരുമായി..

ഇനി ഈ വിരുദ്ധരില്‍ ഒരുത്തനായ സുഗ്രീവന്റെ ബന്ധു ആയി പറയുന്നത് രാമനെ ആണ്‌.- ഈ ബന്ധു എന്നു പറയുന്നത് സ്നേഹിതന്‍ എന്നൊക്കെയുള്ള നിലയിലായിരിക്കാം.. അങ്ങനെ സുഗ്രീവന്റെ ബന്ധുവായ രാമന്റെ ശത്രുവായ രാവണന്റെ ലങ്ക വാലിലെ തീ കൊണ്ട് ചുട്ടു കരിച്ചല്ലോ ഹനുമാന്‍ സീതയെ അന്വേഷിക്കുന്നതിന്നിടയില്‍.. അപ്പൊ രാവണന്റെ ലങ്ക എന്ന ഇല്ലം ചുട്ട ഹനുമാന്റെ അച്ഛന്‍ ആരാണ്‌? സാക്ഷാല്‍ വായു ഭഗവാന്‍..
അതായത് നമ്മടെ കേളു നായരു അമ്പലമുറ്റത്തെ ആല്‍ ചുവട്ടില്‍ ഇരുന്നത് കാറ്റ്‌ കൊള്ളാനായിരുന്നു എന്ന്‌...

ഇതാണ്‌ “വിരുദ്ധരില്‍ ഒരുത്തന്റെ ബന്ധുവിന്റെ ശത്രുവിന്റെ ഇല്ലം ചുട്ടവന്റെ അച്ഛനെ കാത്തിരിക്കയാ” എന്ന സംഗതി...

ഇന്ന്‌ രാവിലെ വീട്ടില്‍ക്ക്‌ വിളിച്ച് അമ്മമ്മയോട് സംസാരിച്ചിരുന്നു.. അപ്പൊ വെറുതെ പണ്ടത്തെ ഓരോന്ന്‌ ഓര്‍ത്തു. അപ്പൊ ബാലി സുഗ്രീവന്‍ കഥകളും ഇതും ഒക്കെ ആയപ്പൊ ഈ കൊച്ചു കടംകഥ ഇവിടെയൊന്നു പകര്‍ത്താമെന്ന്‌ വിചാരിച്ചുവെന്ന്‌ മാത്രം...

കഥകള്‍ പറയുന്ന ഹംപിയിലേക്ക്‌...

2009-05-13T10:30:00.001+04:00

എവിടെയോ വായിച്ചു - "സ്വപ്നങ്ങള്‍ കല്ലുകളാല്‍ നിര്‍മിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കില്‍ അത് ഹംപിയില്‍ ആണ്`" എന്ന്‌. അപ്പൊ ഉറപ്പിച്ചതാ ഈ സ്ഥലം ഒന്നു കാണണമെന്നത്.... ഇതിനു മുമ്പും ഇവിടം കാണാന്‍ പോകാന്‍ തോന്നിയിട്ടുണ്ട്.. പക്ഷെ ഇത്ര മാത്രം മോഹം തോന്നിയിരുന്നില്ല..

ആദ്യം ഇന്റര്‍നെറ്റിന്റെ സഹായത്തോടെ ഹംപിയെക്കുറിച്ച് കൂടുതല്‍ അറിഞ്ഞു. അതിനു ശേഷം സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്കൊക്കെ ഹംപിയെ ക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു വിശദമായ മെയില്‍ അയച്ചു. അങ്ങനെ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ്‌ മെയ്‌ ദിനവും ശനിയും ഞായറും ഒരുമിച്ച് വന്നത്.. ഉടനെ കെ.എസ്.ആര്‍.ടി.സി. യും ഐ.ആര്‍.സി.ടി.സി യും കേറി പരതി നോക്കി പോകാനും വരാനുമുള്ള ടിക്കറ്റ്‌ ഒപ്പിച്ചു. ടിക്കറ്റ്‌ എടുക്കുന്നത് നമ്മള്‍ക്ക് പണ്ടും പുത്തരിയല്ല.. പക്ഷെ ആ ബസ്സ്‌ പിടിക്കുന്നത് സാമാന്യം നല്ല തലവേദനയാ.. കാരണം വേറെയൊന്ന്വല്ല... കഴിഞ്ഞ തവണ ഊട്ടിക്കടുത്തുള്ള തായ്‌ഷോലക്ക്‌ ഞാനും ഇന്ദൂസും പോയത്‌ രാജഹംസ ബസ്സില്‍ ഡ്രൈവര്‍ക്കു പിന്നിലുള്ള ബെഡ്ഡില്‍ ഇരുന്നുക്കൊണ്ടാണ്‌.. ടിക്കറ്റ് എടുക്കാഞ്ഞിട്ടോ കിട്ടാഞ്ഞിട്ടോ അല്ല.. നമ്മളെത്തുന്നതിനു മുമ്പെ ബസ് സ്റ്റാന്‍ഡ് വിട്ടിരുന്നു. പിന്നെ കണ്ടക്ടറെ സോപ്പിട്ടു പതപ്പിച്ചാണ്‌ അടുത്ത ബസ്സില്‍ ഇതെങ്കിലും ഒത്തു കിട്ടിയത്... "

ഹംപി.. വിജയനഗര സാമ്രാജ്യം.." എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാല്‍ കുറെ പേരെങ്കിലും "ആഹ്.. എവിടെയോ കേട്ടിട്ടുണ്ടല്ലോ.." എന്നു പറയുമായിരിക്കും. പക്ഷെ തെനാലി രാമന്റെ സ്ഥലം എന്നു പറഞാല്‍ പെട്ടന്നു മുഖത്തൊരു പരിചയഭാവവും നിറയും. അതെ നമ്മുടെ സ്വന്തം തെനാലി രാമന്റെ ജന്മ സ്ഥലമാണ് ഹംപി. അവിടേയായിരുന്നു ആ 2 ദിവസങ്ങള്‍...

മറ്റു യാത്രകള്‍ക്കൊക്കെ സംഭവിച്ചിട്ടുള്ള പോലെ ഉള്ള ചീത്ത പേരു ഒരു തരി പോലും കളയാതെ 11 മണിയുടെ മജസ്റ്റിക് ഇല്‍ നിന്നു പുറപ്പെടുന്ന ബസ്സിനു 10 മണിക്ക്‌ ക്യാമറയുടെ ചാര്‍ജറും തപ്പി 400 ചതുരശ്ര അടി തികച്ചില്ലാത്ത വീട്ടിനുള്ളില്‍ 15 തവണ മുഖം ചുളിച്ച് നടന്നു അവസാനം അത് കണ്ട് പിടിച്ച് പുറത്തിറങ്ങി. ഇനി അടുത്ത തലവേദനയായ ഓട്ടോ പിടുത്തം.. പണ്ടേ ഞാനും ഓട്ടോക്കാരുടെ യാത്രാക്കൂലിയും ഒരു വണ്ടിക്കു കേറാത്തതു കാരണം പിന്നെയും സമയം ശറപറാ എന്നു പറന്നു. അങ്ങനെ ഇന്ദൂസും ഞാനും ഒരു വിധത്തില്‍ മജസ്റ്റിക്‌ പിടിച്ചു. പിന്നെ അച്ചടക്ക ബോധം ബസ്സിന്റെ തേരാളികള്‍ക്കില്ലാത്ത കാരണം 11:05 നു നമ്മള്‍ എത്തിയപ്പോഴും ബസ്സില്‍ സാരഥി കേറിയിരുന്നില്ല..

ആ യാത്ര വിശേഷമായിരുന്നു ട്ടോ.. എന്താന്നു വെച്ചാല്‍ പുലര്‍ച്ചെ സൂര്യോദയത്തിനു മുമ്പെ ഞാന്‍ കണ്ണു മിഴിച്ചു. രണ്ടു വശത്തും ചുവന്ന മണ്ണ്‌.. വീടുകളോ കടകളോ ഇല്ല. കണ്ണു തട്ടാതിരിക്കാന്‍ എന്ന പോലെ ഇടക്കെവിടെയൊ ആയി ഒന്നോ രണ്ടോ മരം.. പിന്നെ കുറച്ചൂടെ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ കുറച്ച് പച്ചപ്പ്‌ കണ്ടു.. കുറച്ചു മരങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു അവിടെ.. അതിനു തൊട്ടടുത്തു തന്നെ 5-6 വീടുകള്‍. രണ്ടു മൂന്ന്‌ മനുഷ്യര്‍ പുറത്തുണ്ട്.. അത്ര മാത്രം. ആകെ ഒരുതരം മരുപ്രദേശത്തിന്റെ പ്രകൃതം... പിന്നെയും കുറെ കഴിഞ്ഞപ്പൊ കാളവണ്ടിയില്‍ രണ്ടു പേര്‍ കുറച്ചു ചാക്കൊക്കെ വെച്ചു പോകുന്നു. പിന്നെ എപ്പോഴോ ആയി കുറച്ചു കടകള്‍ കണ്ടു. പെട്ടിക്കടകള്‍ എന്നു തന്നെ പറയാം.. അതു ഒരു ചെറിയ ടൌണ്‍ ആയിരുന്നു. അവിടെ ബസ്സില്‍ നിന്നു 2 പേരിറങ്ങി.

അപ്പോള്‍ എനിക്കോര്‍മ വന്നത്‌ കഴിഞ്ഞ ഡിസംബറില്‍ പാലക്കാട്‌ നിന്നു തൊടുപുഴ വരെയും പിന്നെ അവിടുന്നു തിരുവനന്തപുരം വരെയും ബസ്സില്‍ നടത്തിയ യാത്രയായിരുന്നു. ആ യാത്രയില്‍ എന്നെ ഏറ്റവും അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയ കാര്യം ഇതായിരുന്നു - ഗ്രാമങ്ങളുടെ അഭാവം.. മരപ്പലകകള്‍ കൊണ്ടു പൂട്ടിയിരുന്ന പെട്ടി പീടികകളും സര്‍ബത്ത് കടയും പിന്നെ നല്ല ഓടിട്ട വീടുകളും ഒക്കെ ഇരുവശ കാഴ്‌ച്ചകളില്‍ പ്രതീക്ഷിച്ച ഞാന്‍ ബ്യൂട്ടി പാര്‍ലറുകളും പെപ്സിയും പിന്നെ ടെറസ്സ്‌ വീടുകളും ഒക്കെയാണ്‌ പലയിടത്തും കണ്ടത്. പച്ചപ്പെല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നു... പക്ഷെ ചെറിയ ഒരു കടക്കു മുന്നില്‍ പോലും ഐശ്വര്യാ റായിയും കട്രീന കൈഫും ഒക്കെ ചുമര്‍ചിത്രങ്ങളില്‍ ചിരിച്ചോണ്ട്‌ നില്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഈ മാറ്റങ്ങള്‍ ചീത്തയാണെന്നോ അനാവശ്യമാണെന്നോ എനിക്ക് അഭിപ്രായമില്ല. പക്ഷെ ഇതെന്നെ ഏറെ ആശ്ചര്യപ്പെടുത്തിയെന്നു മാത്രം...

ഗ്രാമീണ കര്‍ണാടകക്ക്‌ മറ്റൊരു പരിവേഷമായിരുന്നു ആ വഴികളില്‍... പിന്നെ ഹോസ്പേട് എത്തി.. സാമാന്യം നല്ലൊരു ടൌണ്‍. അതു കഴിഞ്ഞ്‌ ഹംപിയിലെക്ക്. ബസ്സിലുള്ള സായിപ്പിനോടും മദാമ്മയോടും റോഡിലെ പിള്ളേര്‍ 'ഹവ്വാര്‍ യൂ' എന്നൊക്കെ വിളിച്ചു ചോദിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഹംപി യിലേക്കുള്ള ആ 13 കിലോമീറ്റര്‍ തന്നെ പഴയ വിജയനഗര സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ തകര്‍ച്ച വിളിച്ചോതുന്നതായിരുന്നു. വലിയ ബോളു പോലിരിക്കുന്ന പാറക്കഷണങ്ങള്‍ അവിടവിടെ ചിതറി കിടക്കുന്നു.. കരിങ്കല്‍ തൂണുകള്‍ താങ്ങി നിര്‍ത്തുന്ന ചെറുതും വലുതുമായ വിശ്രമ കേന്ദ്രങ്ങള്‍.. തകര്‍ന്ന ശില്പങ്ങള്‍... അതൊക്കെയായിരുന്നു കാഴ്ച്ചകള്‍..

ഹംപിയെത്തി... ആദ്യം തന്നെ ഒരുകൂട്ടം പേര്‍ നമ്മളെ വളഞ്ഞു. ഹംപി കാണിക്കാം താമസ സ്ഥലം തരാമെന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ്‌... ഒരാഴ്ച്ച മൊത്തം രാത്രി രണ്ടും മൂന്നും വരെ ഇരുന്നു ഹംപിയിലെ ഓരോ സ്ഥലവും അതിന്റെ പ്രത്യേകതയും കാണാപാഠമാക്കിയ നമ്മള്‍ ഹംപിയെ സംബന്ധിച്ച ഒരു പുസ്തകം മാത്രം വശത്താക്കി നേരെ ഒരു ഗസ്റ്റ്‌ ഹൌസിലേക്ക് ചെന്നു മുറിയെടുത്തു.

ഹംപിയില്‍ എന്തെല്ലാമുണ്ട് കാണാന്‍? ഈ ചോദ്യം ചോദിച്ചപ്പൊ "ഹംപി എന്നത് വെറും പാറകള്‍ നിറഞ്ഞ സ്ഥലമല്ലെ?" എന്ന മറു ചോദ്യം ചോദിച്ച സുഹൃത്തിനെ സ്മരിക്കുന്നു.. ഗസ്റ്റ്‌ ഹൌസിനു തൊട്ടടുത്തുള്ള വിരുപാക്ഷ അമ്പല സമുച്ചയമാണ്‌ നമ്മള്‍ ആദ്യം കണ്ടത്‌. അതിലെ ഓരോ കല്ലും കഥകള്‍ കൊണ്ട്‌ അലങ്കരിച്ചതാണ്‌.. ഹംപിയില്‍ എവിടെയും കാണുന്ന പോലെ അവിടെയുള്ള പല ശില്പങ്ങളും മുഗളന്‍മാരുടെ ആക്രമണത്തില്‍ നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.. തുമ്പിക്കയ്യില്ലാത്ത ആനയും തലയില്ലാത്ത ഹനുമാനും ഒരുഭാഗം പൊട്ടി പോയ തൂണുകളും ചുമരുകളുമൊക്കെ കാണാം അതിന്റെ ബാക്കിപത്രമായി..

തുംഗഭദ്ര നദിയുടെ തീരത്താണ്‌ ഹംപി. ആ നദിയിലും പല സ്ഥലത്തായി വലിയ പാറക്കല്ലുകള്‍ കാണാം. അതിനു പിന്നിലുമുണ്ട്‌ ഒരു കഥ.. രാമായണത്തിലെ പഴയ കിഷ്കിന്ധാ സമ്രാജ്യമാണത്രെ ഹംപി. ഇവിടെ വെച്ചാണ്‌ സീതയെ അന്വേഷിച്ചു പോയ ശ്രീരാമനും ലക്ഷ്മണനും സുഗ്രീവനെയും ഹനുമാനെയും കണ്ടുമുട്ടിയത്.. ബാലിയെ പേടിച്ചു സുഗ്രീവന്‍ ഒളിച്ചിരുന്ന ബാലികേറാമല അഥവാ "മാതുംഗ ഹില്‍" സഞ്ചാരികളുടെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു സ്ഥലമാണ്‌.

അപ്പൊ ഈ പാറക്കല്ലുകളുടെ കഥ പറയട്ടെ... ഏട്ടനും അനിയനും ആയ സുഗ്രീവനും ബാലിയും തമ്മില്‍ ഒരു യുദ്ധം നടന്നിരുന്നു. രാമന്റെ സഹായത്തോടെ ബാലിയെ ചതിച്ചു കൊന്ന കഥയിലെ അതേ യുദ്ധം തന്നെ. അപ്പൊ അവരങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും വലിച്ചെറിഞ്ഞ പാറക്കല്ലുകളാണ്‌ ഹംപിയില്‍ അവിടെയുമിവിടെയുമായി കാണപ്പെടുന്നത് പോലും. പണ്ട്‌ വീട്ടില്‍ ഞാനും ഏട്ടനും തല്ലു കൂടുമ്പോള്‍ റബ്ബറും പെന്‍സിലും പിന്നെ പേപ്പറുണ്ടകളും വലിച്ചെറിയുമായിരുന്നു. അത് നമ്മടെ വീട്ടിലെ നിലത്തും അവിടെയും ഇവിടെയും ആയി പതിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. ആ മനോഹരമായാ പേപ്പറുണ്ടകളും മറ്റു സാധനങ്ങളും കാണുമ്പോള്‍ അമ്മ രൌദ്രഭാവത്തില്‍ ഉണ്ടക്കണ്ണുരുട്ടി ചൂലുമായി വന്നിരുന്നു. എന്നാല്‍ അവിടെ ഹംപിയില്‍ ആ എറിഞ്ഞ പാറക്കഷണങ്ങള്‍ കാണാന്‍ വേനല്‍ക്കാലത്ത്‌ പോലും ആളുകള്‍ ആകാംക്ഷ കണ്ണുകളില്‍ ഒതുക്കി യാത്ര നടത്തുന്നു.. വിരോധാഭാസം !!!

ഭക്ഷണത്തെക്കുറിച്ചു പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയാല്‍ എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയ ഒരു കാര്യം ഉണ്ട് ഇവിടെ. ഏത് ചെറിയ ഹോട്ടലില്‍ പോയാലും 'മെക്സിക്കന്‍', 'ഇറ്റാലിയന്‍', 'ഇസ്രായേലി', 'ഗ്രീക്' വിഭവങ്ങള്‍ ലഭ്യമാണ്‌.. അതില്‍ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ കാണപ്പെടുന്നത്‌ ഇസ്രായേലി ആണ്‌. എന്നു മാത്രമല്ല അവിടെ പലയിടത്തും വഴിയോര ബോര്‍ഡുകളില്‍ ഇംഗ്ലീഷിനു പുറമെ ഹീബ്രു ഭാഷയിലും എഴുത്ത്‌ കാണാം. ടൂറിസത്തിന്റെ വളര്‍ച്ച...

ഹംപിയുടെ ഭംഗി അതിന്റെ ഔന്നത്ത്യത്തിലെത്തുന്നത് സൂര്യാസ്തമയ സമയത്താണ്‌.. മഹത്തായ വിജയനഗര സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ മഹത്വത്തിന്റെയും അതു പോലെ പതനത്തിന്റെയും കഥ പറയുന്ന ഓരോ കല്ലിലും അസ്തമ്യ സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങള്‍ തട്ടുമ്പോള്‍ ഉണ്ടാകുന്ന ഉണര്‍വ്വും ഗര്‍വ്വും കാണേണ്ട കാഴ്ച്ച തന്നെയാണ്‌..

ഫെറിയിലൂടെയോ മറ്റു നൌകയിലൂടെയോ തുംഗഭദ്ര മുറിച്ചു കടന്നാലാണ്‌ വിരാപ്പൂര്‍ ഗഡ്ഡെ അഥവാ ഹംപി തുരുത്ത്‌.. അവിടെ കുറെ റിസ്സോര്‍ട്ടുകളും നെല്‍പാടങ്ങളും പാറക്കല്ലുകള്‍ കൂട്ടി വെച്ചുള്ള മലകളും കാണാം. അവിടുന്നു 5 കിലോമീറ്റര്‍ അപ്പുറത്തുള്ള അഞ്ജനാദ്രിയുടെ ഏറ്റവും മുകളില്‍ നിന്നു ഹംപി മുഴുവനായും കാണാം. ഇവിടെയാണ്‌ ഹനുമാന്‍ ജനിച്ചതത്രെ. ഒരു അമ്പലവും ഉണ്ടവിടെ. പിറ്റേന്ന്‌ പുലര്‍ച്ചെയാണ്‌ നമ്മളിവിടം സന്ദര്‍ശിച്ചത്.. മടി തീരെ ഇല്ലാത്ത കാരണം നമ്മള്‍ക്ക്‌ സൂര്യോദയം കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല.. അല്ലെങ്കിലും അസ്തമയ സൂര്യന്റെ ഭംഗി ഉദയ സൂര്യനില്ല..

പിന്നെ കൃഷ്ണ ദേവരായ ചക്രവര്‍ത്തിയുടെ രാജകുലത്തിന്റെ കാലഘട്ടത്തിലുള്ള നിര്‍മിതികള്‍ കാണാനായി ഇറങ്ങി. വെയിലിന്റെ ഉപദ്രവം കാരണം സൈക്കിളും 2-വീലറുമൊന്നും വാടകക്കെടുത്തില്ല. ഓട്ടോയെ ആണ്‌ ആശ്രയിച്ചത്. ഹംപിയിലെ ഓരോ കല്ലിനും ഓരോ കഥ പറയാനുണ്ട്. അതും ഹംപിയുടെ പ്രത്യേകത തന്നെ... 5 നില കെട്ടിടത്തിലും വലിപ്പത്തില്‍ അന്യോനം ചേര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്ന ഏതാണ്ട് ഒരു പോലിരിക്കുന്ന രണ്ടു കല്ലുകള്‍ പണ്ട് സഹോദരിമാരായിരുന്നത്രെ.. അസൂയ മൂത്ത് ഹംപിയെക്കുറിച്ച് എന്തോ കുറ്റം പറഞ്ഞതിനു ഹംപിയിലെ ദേവത അവരെ കല്ലാക്കി മാറ്റിയതാണ്‌ പോലും..

അതിനു ശേഷം അവിടത്തെ പ്രധാന ആകര്‍ഷണങ്ങള്‍ തേടി യാത്ര തിരിച്ചു.
ബാദാവി ലിംഗം (വെള്ളത്തില്‍ നില്‍ക്കുന്ന വലിയ ശിവ ലിംഗം.. സൌഭാഗ്യം തന്റെ വഴിക്ക്‌ വരികയാണെങ്കില്‍ ഒരു ശിവ ലിംഗം പണിയാമെന്നു ശപഥമെടുത്ത ഒരു ദരിദ്ര കുടുംബത്തിലെ അംഗമാണ്‌ ഈ ശിവ ലിംഗം പണിതതെന്നും കഥയുണ്ട്... ഏതാണ്ട് 12 അടി കാണും), ശശിവേകലു ഗണേശാ - ഈ ഗണപതി ശില്‍പത്തിന്റെ വയറില്‍ ബെല്‍ട്ട് പോലെ ഒരു പാമ്പുണ്ട്... അതെന്താണെന്നു വെച്ചാല്‍.. ഗണപതി ആളൊരു ഭക്ഷണ പ്രിയന്‍ ആണല്ലോ.. ഒരു ദിവസം നമ്മടെ ഗണപതി കുറേ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. അങ്ങനെ വയറങ്ങ്‌ട്‌ പൊട്ടാറായി... അപ്പൊ അത് പൊട്ടിത്തെറിക്കാതിരിക്കാനായി ഒരു പാമ്പിനെ എടുത്തു വയറിനു ചുറ്റും മുറുക്കി കെട്ടിയതാത്രെ.. , ലക്ഷ്മി നരസിംഹ പ്രതിമ - ഈ നരസിംഹ പ്രതിമയുടെ മടിയില്‍ പണ്ട് ലക്ഷ്മി ദേവിയുടെ ഒരു പ്രതിമയും ഉണ്ടായിരുന്നത്രെ. അതെല്ലാം വിജയനഗരത്തിന്റെ പതനത്തോടെ നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.. പക്ഷെ ഇപ്പോഴും ലക്ഷ്മിദേവിയുടെ കൈ നരസിംഹത്തെ കെട്ടിപിടിച്ചുകൊണ്ട് ബാക്കിയുണ്ട്.., പിന്നെ വിത്തല അമ്പല സമുച്ചയം - അത് ഏറെ നേരമെടുത്ത്‌ കാണേണ്ട ഒരു സ്ഥലമാണ്‌.. വേണമെങ്കില്‍ ഒരു ഗൈഡിനെയും കൂട്ടാം. അവിടെ ഒരു മണ്ഡപത്തിലെ തൂണുകളില്‍ കുതിരയുടെ മുകളില്‍ ഇരിക്കുന്ന പോരാളികളെ കൊത്തി വെച്ചിട്ടുണ്ട്.. ഗൈഡ്‌ പറഞ്ഞപ്പോഴാണ്‌ നമ്മള്‍ അത് ശ്രദ്ധിച്ചത്.. അതിലെ ഓരോ പോരാളിയും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു മുഖ ഭാവത്തിലും വസ്ത്രധാരണത്തിലും എടുപ്പിലും എല്ലാം. ഒന്നു കൂടി സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയാല്‍ മനസ്സിലാകും ഒരു പോരാളി വടക്കേ ഇന്ത്യന്‍ വസ്ത്ര ധാരന രീതിയിലാണെങ്കില്‍ അടുത്ത ആള്‍ ഫ്രഞ്ച്.. മട്ടേത് ചീനയില്‍ നിന്നുള്ളത്.. അടുത്തത് മുസ്ലീം പോരാളി.. അതിനപ്പുറത്ത്‌ പോര്‍ച്ചുഗീസ്‌. അങ്ങനെ അങ്ങനെ.. പിന്നെ തട്ടിയാല്‍ സംഗീതാത്മകമായ സ്വരങ്ങള്‍ പുറപ്പെടുവിക്കുന്ന തൂണുകളും ഇവിടത്തെ ഒരു മണ്ഡപത്തിലുണ്ട്.

പിന്നെ അടുത്തതായി രാജാക്കന്മാരുടെ കൊട്ടാരാവശിഷ്ടങ്ങള്‍, ചുറ്റുപാടും പടവുകളുള്ള മനോഹരമായ കുളം , പിന്നെ ആനകള്‍ക്കായി കെട്ടിയ പന്തിക്കൊട്ടില്‍, താഴെ ഹൈന്ദവരീതിയിലും മുകളില്‍ ഇസ്ലാമിക രീതിയിലും നിര്‍മിച്ച 'ലോട്ടസ്‌ മഹള്‍', കൊട്ടാരത്തിലെ അന്തപുരത്തിലുള്ളവര്‍ക്കായുള്ള നീന്തല്‍ക്കുളം, മനോഹരമായി നിര്‍മിച്ച ഒരു മുസ്ലിം പള്ളിയുടെ അവശിഷ്ടങ്ങള്‍ അങ്ങനെ അങ്ങനെ നീളുന്നു ഹംപിയിലെ കാഴ്ച്ചകള്‍...

പക്ഷെ ഇത്രേടം വന്നിട്ടും തെനാലി രാമന്റെ വീടും പിന്നെ കോദണ്ഢരാമ അമ്പലവും കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല... ഇനി ബാദാമി യാത്രക്ക്‌ പോകുമ്പോള്‍ വിട്ടു പോയ ഈ സ്ഥലങ്ങള്‍ കാണാന്‍ ശ്രമിക്കണം.. അല്ലെങ്കില്‍ "അച്ഛനെ കൂട്ടാതെ അമ്മു പോയല്ലോ ഹംപിയിലേക്ക്‌.." എന്നു എപ്പൊ ഫോണ്‍ ചെയ്താലും പരിഭവം പറയുന്ന അച്ഛന്റെ കൂടെ പോകാം..

ആ മഴയില്‍ ...

2009-03-30T09:00:00.001+04:00

യാത്രകള്‍... ചെറുതായാലും വലുതായാലും ഒരുപാടിഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു ഞാന്‍... അതൊരു പക്ഷെ അച്ഛന്റെ കൂടെയുള്ള ആണ്ടിലൊരിക്കലുള്ള യാത്രകളാകാം അല്ലെങ്കില്‍ കോളേജിലേക്കുള്ള ചെറിയ ട്രെയിന്‍ യാത്രകളാകാം അതുമല്ലെങ്കില്‍ സുഹൃത്തുക്കളോടൊത്തുള്ള സാഹസിക യാത്രകളാകാം.. ഒരുപാടിഷ്ടമുള്ള എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ ഓര്‍ത്ത്‌ സ്ഥലം കണ്ടുക്കൊണ്ട് യാത്ര ചെയ്യുന്നതെന്നെ എന്നും ഹരം പിടിപ്പിച്ചിരുന്നു..

ഛിന്നഭിന്നം പെയ്തിരുന്ന മഴയ്ക്ക്‌ ശക്തി കൂടുന്നു.. കാര്‍മേഘങ്ങള്‍ ഇരുണ്ടൂകൂടി കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇപ്പോള്‍ വിടര്‍ന്ന ഈ ദിവസത്തെ വെളിച്ചം കാണിക്കാന്‍ ഇരുട്ടിനു അത്രകണ്ട് സമ്മതമില്ലാത്തതു പോലെ.

ഷട്ടര്‍ മുകളിലേക്ക് പിടിച്ചു പൊക്കി ജനാല തുറന്നു. കമ്പികളില്‍ മഴത്തുള്ളികള്‍ വീഴുന്നു. മുകളിലെ കമ്പികളില്‍ വീഴുന്ന വെള്ളം തുള്ളികളായി രൂപം പ്രാപിച്ച്‌ തൊട്ടു താഴെയുള്ള കമ്പിയില്‍ ചെന്ന്‌ പതിച്ച്‌ ചെറു കണികകളായി തെറിക്കുന്നു. അതങ്ങിനെ തുടരുമ്പോള്‍ മുകളില്‍ ജലതുള്ളികള്‍ ഉണ്ടായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

മഴക്കാലത്തെ തീവണ്ടി യാത്ര സുഖമുള്ളത് തന്നെ. അതിരാവിലെയുള്ള ഈ യാത്രകളുടെ ദൈര്‍ഘ്യം ചെറുതാണെങ്കിലും ഈ ഒരു മണിക്കൂര്‍ അതി മനോഹരമായി തന്നെ പോകുന്നു.

വണ്ടി ഒലവക്കോടെത്തട്ടെ. ഇനി വലിയ തിരക്കാവും ഇതില്‍... മഴ നനഞ്ഞ്.. നനഞ്ഞ വസ്ത്രങ്ങളുമായി... ഇറ്റിറ്റു വീഴുന്ന കുടകളുമായി...

സ്റ്റേഷന്‍ ഇന്നും തിരക്കില്‍ തന്നെ. എവിടെ നിന്നോ എങ്ങോട്ടേക്കോ പോകുന്ന ഒരുപാട്‌ പേര്‍.. കോളേജ്‌ വിദ്യാര്‍ത്ഥികളും അദ്ധ്യാപകരും ജോലിക്കരും ഉള്‍പ്പടെ ഒരുപാട് പേര്‍...

മഴ തകര്‍ത്തു പെയ്തു തുടങ്ങി.ഇടത്തു കയ്യ് നനഞ്ഞു തുടങ്ങിയെങ്കിലും നീങ്ങിയിരിക്കാന്‍ തോന്നുന്നില്ലെനിക്ക്‌... സീറ്റില്‍ രണ്ടു പേരെയുള്ളു.. പക്ഷെ നീങ്ങിയിരുന്നാല്‍ മഴയ്ക്കെന്നോട് പറയാനുള്ള സ്വകാര്യങ്ങളെങ്ങനെ പറഞ്ഞു തീര്‍ക്കും ?

സ്റ്റേഷനിലെ തിരക്കും ബഹളവുമെല്ലാം വണ്ടിയുടെ ഉള്ളിലുമുണ്ട്.. ഇഡ്ഡലി വടയും ചൂടുള്ള ദിനപത്രങ്ങളും അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടൂം പോയിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഈ ബഹളവും തിരക്കും എനിക്കിഷ്ടമാണ്‌.. പക്ഷെ ഇന്നപ്പുറത്ത് മഴയുണ്ട്... വാതോരാതെ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന മഴ...

മഴയുടെ ഈ വാചകമടി അന്നെന്റെ കണ്ണുകള്‍ക്കു നല്‍കിയ തിളക്കമാകാം ജീവിതവും മഴയും ചിതറി തെറിക്കുന്ന ഈ തുള്ളികളുമെല്ലാം ഒരു പുതിയ കാഴ്ച്ച എന്ന പോലെ അനുഭവപ്പെടുന്നുണ്ടെനിക്ക്.. ആ പ്രണയതിളക്കം മനസ്സില്‍ സൃഷ്ടിച്ച വെള്ളച്ചാട്ടം കണ്ണുകളില്‍ നനവിന്റെ സുഖമുള്ള ഒരു ദിവ്യാനുഭൂതിയായി മാറുന്നു.

ഈ ഒരു മണിക്കൂര്‍ യാത്ര തന്നെ എനിക്കെത്ര പ്രണയാനുഭവങ്ങല്‍ സമ്മാനിച്ചിരിക്കുന്നു ? പുറകോട്ട് പായുന്ന വൃക്ഷങ്ങളോടും ആഞ്ഞു വീശുന്ന കാറ്റിനോടും ഒരിക്കല്‍ മാത്രം കാണുന്ന സഹയാത്രികരോടുമെല്ലാം.. എത്ര തവണ..

മഴ തകര്‍ത്തു തന്നെ പെയ്തുക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

മുന്‍വശത്തിരിക്കുന്ന ആള്‍ പത്രത്തിലെ അക്കങ്ങളുടെ കളിയില്‍ ഏര്‍പ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. സുഡോക്കുവിന്റെ കള്ളികളില്‍ ഓരോ അക്കമെഴുതുമ്പോഴും ആ മുഖത്തൊരു പ്രകാശം കാണാം..

വാതിലിന്നരികില്‍ കുറച്ച്‌ വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ അന്നത്തെ പരീക്ഷക്കു തയ്യാറെടുക്കുന്നു. പഠനത്തിനു പുറമെ ക്ലാസ്‌ റൂം തമാശകളും പൊട്ടിച്ചിരികളൂം കേള്‍ക്കാം.

എന്നാല്‍ എല്ലാ ശബ്ദങ്ങള്‍ക്കും മുകളിലായി എനിക്ക് മഴയുടെ ശബ്ദം കേള്‍ക്കാം . ഈ കേള്‍ക്കുന്നത് ഞാന്‍ കാണുന്ന ഈ മഴയുടെ ശബ്ദമല്ല. ഇത് അന്നു പെയ്ത മഴയുടേതാണ്‌..
അന്നവന്റെ മോഹങ്ങളും എന്റെ കൂടെ മഴയോടൊപ്പം നൃത്തം ചെയ്തിരുനു. അല്ലെങ്കില്‍ ഇതു പോലെയെന്തോ ഒന്നെന്റെ സ്വപ്നങ്ങളില്‍ നിറഞ്ഞിരുന്നു. ആ ജലകണികകള്‍ എന്നില്‍ അത്രയും നാള്‍ അപരിചിതമായ ഒരു സുഗന്ധം പരത്തി. നിര്‍വ്വചനങ്ങളിലാത്തൊരു സുഗന്ധം.. എന്നാലും ആ മാറിലേക്ക് ചായാന്‍ ഉള്ളില്‍ പെയ്തിരുന്ന മഴ അനുവദിച്ചിരുന്നില്ല.

അല്പം പിന്നിലേക്ക്‌ പോയ കണ്ണുകളെ മുന്നോട്ടേക്ക് കൊണ്ടു വന്നു. വണ്ടി പാലക്കാടന്‍ അതിര്‍ത്തി കടന്നിരിക്കുന്നു. മഴയും ചെറുതായി വിടവാങ്ങുകയാണ്‌.

ഈ നേരത്തിലെപ്പോഴോ ആയി മുന്‍വശത്തെ ആള്‍ അക്കങ്ങളില്‍ നിന്നു മാറി തൊട്ടടുത്തിരിക്കുന്ന ആളുമായി സംസാരത്തിലേറ്-പ്പെടാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

പുറത്ത് നല്ല വെളിച്ചം. മഴ നിന്നിരിക്കുന്നു. ഒരുപാട്‌ രഹസ്യങ്ങള്‍ ഇനിയെപ്പോഴോ പറയാനായ് ബാക്കി വെച്ചു ക്കൊണ്ട്.. ജനല്‍കമ്പികളില്‍ ജലത്തുള്ളികളില്ല. ചെറിയൊരു നനവു മാത്രം അവശേഷിക്കുന്നു.

മനസ്സിലെ കുളിരു വിടുന്നില്ല.. അവിടെ മഴ തോര്‍ന്നിട്ടുമില്ല. ബഹളങ്ങളില്ലാത്ത നവ്യാനുഭൂതി നല്‍കുന്ന ഒരു സ്നേഹ മഴ. നിര്‍വചനങ്ങളില്ലാത്ത ആ സുഗന്ധത്തെ തേടി കണ്ണുകള്‍ വര്‍ത്തമാനകാലം വിട്ടു പോകാനൊരുങ്ങുന്നു വീണ്ടും..

വണ്ടി നിന്നു...
ഇനി ഞാനിറങ്ങട്ടെ..

നിന്റെ ഈണത്തില്‍
നിന്റെ താളത്തില്‍
അലിഞ്ഞു പോയി ഞാന്‍
മറന്നു പോയി സ്വയം

വാക്കുകള്‍ കൂടാതെ
നീ എനിക്കായ്‌ നല്‍കി
നിന്റെ മോഹങ്ങളും
നീ കണ്ട സ്വപ്നങ്ങളും

കളിപ്പാവ

2009-01-14T20:52:00.002+04:00

"മനുഷ്യന്‍ വെറും കളിപ്പാവയാണ്‌.. ദൈവത്തിന്റെ കൈകളിലെ വെറും കളിപ്പാവ. "
എന്തുക്കൊണ്ടോ ആ യാത്ര മുഴുവന്‍ എനിക്ക്‌ ഇതു തന്നെയായിരുന്നു ചിന്ത..

ഒരു 5 തൊട്ടു 9-ആം ക്ലാസ്സ്‌ വരെ എല്ലാ കുട്ടികളിലും കാണുന്ന ആ പ്രത്യേക സ്വഭാവ വിശേഷം എനിക്കും ഉണ്ടായിരുന്നു.. എല്ലാം അറിയാന്‍ തോന്നുന്ന ഒരു പ്രായമാണല്ലോ അത്‌... എന്തും ചോദ്യം ചെയ്യാനുള്ള ഒരു ആവേശം.. നീതി ന്യായ ബോധം... എന്തിനോടെങ്കിലും കൂടുതല്‍ ഇഷ്ടം.. സ്വന്തം കഴിവുകളും കഴിവുകേടുകളും തിരിച്ചറിഞ്ഞു തുടങ്ങുന്ന പ്രായം..

സ്കൂള്‍ പുസ്തകങ്ങളല്ലാത്ത പുസ്തകങ്ങളോട്‌ ഒരു ഭ്രാന്തമായ ഇഷ്ടമായിരുന്നു എനിക്ക്‌... എന്റെ അമ്മാവന്‌ തരക്കേടില്ലാത്ത ഒരു പുസ്തക ലൈബ്രറിയുണ്ടായിരുന്നു എന്നത് എനിക്ക്‌ ഏറെ സഹായകവുമായി.. കുട്ട്യേടത്തിയും ഭ്രാന്തന്‍ വേലായുധനും അള്ളാപ്പിച്ചാമൊല്ലാക്കയും ഹ്വിഗിറ്റയും എല്ലാം എനിക്ക്‌ മലയാള സാഹിത്യത്തിലേക്കുള്ള കവാടം തുറന്നു തന്നപ്പോള്‍ ആയിരത്തൊന്നു രാവുകളും ഐതിഹ്യമാലയും കഥാസരിത്‌സാഗരവും പഞ്ചതന്ത്രവും അമര്‍ചിത്രകഥകളും എന്നെ ഭാവനയുടെ ലോകത്തേക്ക്‌ കൈപിടിച്ചു നടത്തി. അതിനോടൊപ്പം തന്നെ നല്ലതും ചീത്തയും വേര്‍തിരിച്ചു കാണിക്കുകയും ചെയ്തു തന്നു. ഇവയോടൊപ്പം കാല്പനികത മുറ്റി നില്‍ക്കുന്ന ചില ഇംഗ്ലീഷ്‌ സാഹിത്യ കൃതികളും എന്റെ രാത്രികളെ നിദ്രാവിഹീനങ്ങളാക്കാന്‍ കൂട്ടു നിന്നിരുന്നു.

അങ്ങനെയുള്ള എനിക്ക്‌ മനസ്സില്‍ എന്തെങ്കിലും ഒരു കാര്യം കിട്ടിയാല്‍ അതു മാത്രം മതിയായിരുന്നു കുറേ സമയം ആലോചിച്ചും സ്വപ്നം കണ്ടും ചെലവഴിക്കാന്‍...

അപ്പൊഴാണ്‌ ഒരു പൂജാമുറിയും ചരടുകള്‍ പിടിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന കുറേ ദൈവങ്ങളും ആ ചരടുകളുടെ അറ്റത്ത്‌ ഞാനും എനിക്ക് പരിചിതമായ എല്ലാ മുഖങ്ങളും നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന ചിത്രവും കണ്‍കള്‍ക്ക്‌ മുന്നിലൂടെ കളിക്കുന്നത്‌...ദൈവത്തിന്റെ കൈകളിലെ ചരടുകളില്‍ തൂങ്ങി ആടുകയും പാടുകയും ചിരിക്കുകയും കരയുകയും ചെയ്യുന്ന വെറും കളിപ്പാവകളായ മനുഷ്യന്മാര്‍ ആയിരുന്നു ആ ചിത്രത്തിലുണ്ടായിരുന്നത്.....

ഞാന്‍ ഒരു യാത്രയിലായിരുന്നു അന്നേരം.. തെക്കന്‍ കേരളത്തിലെ ചില മലമ്പ്രദേശങ്ങളിലേക്കായിരുന്നു അന്നത്തെ യാത്ര. സ്ഥലം കാണുക എന്നതു തന്നെയായിരുനു യാത്രയുടെ പ്രധാന ഉദ്ദേശ്യം. കൂടാതെ അച്ഛന്റെ കൂടെ ദുബായില്‍ താമസിക്കുന്ന ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ വീട്ടിലേക്കു പോകാനും പദ്ധതി ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഒരു വൈകുന്നേരമായിരുന്നു നമ്മള്‍ അവിടെ എത്തിയത്.. അവിടെ വെച്ചാണ്‌ ഞാന്‍ ഡോക്ടറങ്കിളിനെയും മത്തായി ചേട്ടനെയും പരിചയപ്പെടുന്നതും. ഡോക്ടറങ്കിള്‍ അച്ഛന്റെ ദുബായിലുള്ള സുഹൃത്തിന്റെ നാട്ടിലെ അയല്‍ക്കാരനായിരുന്നു. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞ്‌ അവിടെ അച്ഛന്‌ കമ്പനി കൊടുക്കാന്‍ വന്നതാണ്‌ ഡോക്ടറങ്കിള്‍.. നല്ല വണ്ണവും ഉയരവുമുള്ള ഡോക്ടറങ്കിള്‍ ഉറക്കെ ഉറക്കെ തമാശ പറയുകയും ചിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രകൃതക്കാരനായിരുന്നു. വളരെ പെട്ടന്നു തന്നെ അച്ഛനും അങ്കിളും സുഹൃത്തുക്കളായി.. ചിരിക്കുമ്പൊ അങ്കിളിന്റെ ദേഹം മൊത്തം ഇളകുന്നതുമൊക്കെ ഏട്ടനും എനിക്കും വളരെ രസകരമായ കാഴ്ച്ചയായിരുന്നു.

ഇതിനിടയില്‍ അമ്മ ആന്റിയുമായി വമ്പന്‍ കൂട്ടുകെട്ട്‌ സ്ഥാപിച്ചു.. ഭക്ഷണം വെക്കുമ്പോഴും അത് വിളമ്പുമ്പോഴും പിന്നെ കഴിക്കുമ്പോഴും ഒക്കെ അവരു രണ്ടുപേരും സംസാരിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കുകയായിരുന്നു.

ആദ്യം ഏട്ടനും എനിക്കും നമ്മളേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ കൂട്ട്. പിന്നെ അച്ഛനും ഡോക്ടറങ്കിളും കൂടി കുറെ കടിച്ചാല്‍ പൊട്ടാത്ത കാര്യങ്ങള്‍ സംസാരിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പൊ മത്തായി ചേട്ടനും നമ്മളോടൊപ്പം കൂടി... എനിക്കും ഏട്ടനും ചുറ്റുമുള്ള സ്ഥലങ്ങള്‍ കാണിച്ചു തരാനും കുറെ കഥകള്‍ പറഞ്ഞു തരാനും കൂട്ട്‌ മത്തായി ചേട്ടനായിരുന്നു. മത്തായി ചേട്ടന്‍ കുറെ കാലമായി ഡോക്ടറങ്കിളിന്റെ കൂടെ കൂട്ടിയിട്ട്. ഒരു കാര്യസ്ഥനെ പോലെ. എത്ര കാലമായി എന്നു ചോദിച്ചാല്‍ നമ്മള്‍ ജനിക്കുന്നതിനു മുന്നെ തന്നെ മത്തായി ചേട്ടന്‍ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു പോലും ..

മത്തായി ചേട്ടന്‍ പറഞ്ഞതാ. തെക്കേ ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും നല്ല ഹൃദയ ശസ്ത്രക്രിയാ വിദഗ്ദ്ധനാണത്രെ ഡോക്ടറങ്കിള്‍.. ഈ വൈദ്യ ശാസ്ത്ര മേഖലയില്‍ അങ്കിളിന്റെ പ്രവൃത്തി പരിചയത്തെ ക്കുറിച്ചും വൈദഗ്ദ്ധത്തെ ക്കുറിച്ചും രോഗികള്‍ക്ക്‌ അദ്ദേഹത്തിന്‍മേലുള്ള വിശ്വാസത്തെക്കുറിച്ചുമെല്ലാം മത്തയി ചേട്ടന്‍ വിവരിച്ചു തന്നു.

'ഇനി രക്ഷയില്ല' എന്നു പറഞ്ഞു എല്ലാരും കയ്യൊഴിഞ്ഞ ഹൃദയത്തില്‍ വലിയ എന്തോ കുഴപ്പമുണ്ടായിരുന്ന ഒരു സ്കൂള്‍ കുട്ടിയെ അങ്കിള്‍ ചികിത്സിച്ചു ഭേദമാക്കി പോലും. ഇപ്പൊ എഞ്ചിനീയറിംഗിനു പഠിക്കുന്നതാത്രെ ആ കുട്ടി. എന്നിട്ടും ഡോക്ടറിങ്കിളിനെ കാണാന്‍ ഇടക്കെല്ലാം അച്ചന്റേം അമ്മടേം കൂടെ വരാറുണ്ടത്രെ.. ഡോക്ടറങ്കിള്‍ അവര്‍ക്കു ദൈവമാണത്രേ..

ഇതു പോലെ ഒരുപാട് പേര്‍ക്കു അങ്കിള്‍ കണ്‍കണ്ട ദൈവമാണ്‌ എന്നാ മത്തായി ചേട്ടന്‍ പറഞ്ഞത്. പലപ്പോഴും പണം പോലും വാങ്ങാതെ പാവപ്പെട്ട ആള്‍ക്കാരെ അങ്കിള്‍ നോക്കാറുണ്ടത്രെ.
എനിക്കെന്തോ വലിയ ബഹുമാനം തോന്നി അങ്കിളിനോട്..

അങ്കിളും അച്ഛനും അപ്പൊ ഏതൊക്കെയോ മന്ത്രിമാരെ കുറിച്ചും അവരുടെ ഒപ്പം ഇലക്ഷനില്‍ പൊരുതി തോറ്റ ഏതോക്കെയോ ആള്‍ക്കാരെക്കുറിച്ചുമായിരുന്നു ചര്‍ച്ച.

പിന്നെയും കുറേ കഥകള്‍ പറഞ്ഞു തന്നു മത്തായി ചേട്ടന്‍.. ഓരോന്നു കേള്‍ക്കുംതോറും എന്റെയുള്ളില്‍ അങ്കിളിന്റെ സ്ഥാനം ദൈവങ്ങള്‍ക്കിടയിലായി.. കുറേ ദൈവങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ഒരു മനുഷ്യന്‍ - ഡോക്ടറങ്കിള്‍...

അങ്ങനെ പിറ്റേന്ന് നമ്മള്‍ പാലക്കാട്ടേക്കുള്ള തിരിച്ചുള്ള യാത്ര ആരംഭിച്ചു. ഒരൊറ്റ ദിവസം കൊണ്ട് കുറച്ച്‌ നല്ല ആത്മ ബന്ധങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നു നമ്മള്‍.. ഡോക്ടറങ്കിള്‍ എനിക്കൊരു വന്‍ കണ്ടുപിടിത്തമായിരുന്നു. ബഹുമാനിക്കനും ആരാധിക്കാനും ഒരു നല്ല മാതൃക.

അങ്ങനെ ദിവസങ്ങള്‍ കുറേ കഴിഞ്ഞു. വേനലവധിയായി. പിന്നെ സ്കൂളും തുറന്നു. അപ്പൊഴെപ്പോഴോ ആയി അച്ഛന്‍ വിളിച്ചപ്പോളാണ്‌ നമ്മളറിഞ്ഞത് - ഡോക്ടറങ്കിള്‍ മരിച്ചു പോയി എന്ന വിവരം. അത് എനിക്കൊരു ഞെട്ടലായിരുന്നു. അങ്കിളിന്റെ ചിരിയും സംസാരവുമൊന്നും ഞാന്‍ മറന്നു തുടങ്ങിയിട്ടു പോലുമില്ലായിരുന്നു.

പിന്നെ ഇടക്കെല്ലാം ദൈവങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തില്‍ നിന്നു ഡോക്ടറങ്കിള്‍ മാറി നില്‍ക്കാന്‍ വെമ്പുന്നതു പോലെ എനിക്ക്‌ തോന്നി. പിന്നെയും ഒരാഴ്ച്ച കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ്‌ നമ്മള്‍ ആ വാര്‍ത്ത അറിഞ്ഞത്.
'തെക്കേ ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും മികച്ച ഹൃദയ വൈദ്യ ഭിഷഗ്വരനെ ചികിത്സിച്ചത്‌ ഒരു വ്യാജ ഡോക്ടര്‍’

ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ വീട്ടില്‍ പോയപ്പൊ പെട്ടന്നൊരു നെഞ്ചു വേദന വന്നതാണത്രേ. അടുത്ത്‌ ആശുപത്രികളില്ല്ലായിരുന്നു. ആകെ ഉണ്ടായിരുന്നത് ഒരു ചെറിയ ക്ലിനിക്കും ഒരു 'ഡോക്ടറും'.. അവിടത്തെ ചികിത്സക്കു ശേഷം അധിക നേരമുണ്ടായിരുന്നില്ല പോലും...

ഇപ്പൊ ദൈവങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തില്‍ ഡോക്ടറങ്കിളില്ല..

മനുഷ്യന്‍ വെറും കളിപ്പാവയാണ്‌ ദൈവത്തിന്റെ കൈകളിലെ ചരടുകളില്‍ .....

(ഈ അനുഭവം ഒരു ചെറുകഥാ രൂപത്തില്‍ 8 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പ്‌ മാതൃഭൂമി ആഴ്ച്ചപ്പതിപ്പിലെ ബാലപംക്തിയില്‍ എന്റെ പേരില്‍ അച്ചടിച്ചു വന്നിട്ടുള്ളതാണ്‌.. ഇപ്പൊ വീണ്ടും ഈ സംഭവം ഓര്‍ക്കാനിടയായി. അപ്പൊ ഒന്നു കൂടി ഓര്‍ത്തെടുത്ത്‌ ഇവിടെ കുറിക്കുന്നു.)

തീരെ വൈകാത്ത നവവത്സരാശംസകള്‍

2009-01-03T01:11:00.003+04:00

എല്ലാ ബ്ളോഗര്‍മാര്‍ക്കും ബ്ളോഗ് വായനക്കാര്‍ക്കും ഹാര്‍ദ്ദവമായ നവവത്സരാശംസകള്‍..

രണ്ടു ദിവസം വൈകിപോയല്ലേ...

നമ്മളുടെ പുതുവര്‍ഷ തലേന്നു നന്നായിരുന്നു ട്ടോ.. സ്കോച്ച്-വിസ്കിയെ മനസ്സില്‍ ധ്യാനിച്ച് സ്പ്രൈറ്റ്‌ "ചിയേഴ്സ്‌" പറഞ്ഞു കുടിച്ച്‌ പഴയ മലയാളം പാട്ടുകളിലേക്കൊരെത്തി നോട്ടം നടത്തി നമ്മളും പുതുവര്‍ഷത്തെ വരവേറ്റു.

12 മണിക്കു വീടിന്റെ ടെറസ്സില്‍ കേറി നിന്നപ്പോഴാ ആകാശത്തു വര്‍ണപകിട്ട്‌ കണ്ടത്. പടക്കത്തിന്റെ ശബ്ദവും കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു. അതിനെയെല്ലാം വെല്ലുന്ന ശബ്ദത്തില്‍ ഒന്നാം രാഗം പാടി ..., ആത്മാവില്‍ മുട്ടി വിളിച്ചതു പോലെ... , വെണ്ണിലാ ചന്ദനക്കിണ്ണത്തില്‍ തുടങ്ങിയ പാട്ടുകള്‍ ഒരു വരി പോലും തെറ്റാതെ ഉറക്കെ പാടി അയല്‍ക്കാരെയൊക്കെ പേടിപ്പിച്ച ശേഷം തുടര്‍ച്ചയായി വന്ന ഫോണ്‍ വിളികള്‍ക്കെല്ലാം ഉത്തരവും നല്‍കി 4 മണിക്കാണ്‌ ഞാന്‍ കിടന്നത്..

രാവിലെ 6:50 നു തന്നെ പുതുവര്‍ഷമാണെന്നു പോലും ഓര്‍ക്കാതെ ഉച്ചത്തില്‍ അടിച്ച അലാറം ഓഫ്ഫാക്കി 9 മണിക്കു തന്നെ ഓഫ്ഫീസിലും എത്തേണ്ടി വന്നു.. പിന്നെ പാറി നടന്നു എല്ലാവരെയും ആശംസകള്‍ അറിയിച്ചു.. പിന്നെയും ജോലി ചെയ്യാതെ നടക്കുന്നതു കണ്ട എന്റെ സ്വന്തം ബോസ്സ് തരക്കേടില്ലാത്തതും എനിക്ക് അറിയാത്തതുമായ ഒരു പണിയാണ്‌ എന്നെ ഏല്‍പിച്ചത്. അപ്പോഴല്ലേ രാത്രി ഉറക്കം കിട്ടിയില്ല എന്ന കാര്യം എന്റെ സ്വന്തം ശരീരത്തിനു മനസിലാകുന്നത്. ദൈവമേ... ആ ജോലി തീര്‍ത്ത് ഓരോ കണ്ണുകളിലും 5 കിലോ ഭാരം തൂക്കി വെച്ച മട്ടില്‍ ക്ഷീണിച്ച്‌ വീടെത്തി തലേന്നു ബാക്കി വന്ന പൊറോട്ടയും വറുത്തരച്ച ചിക്കന്‍ കറിയും അകത്താക്കി ഫ്ലാറ്റായതാ.. പിന്നെ ഇന്നലെ - അതായത് ജനുവരി രണ്ടിനു ജോലിയെല്ലാം കഴിഞ്ഞു ഭക്ഷണമെല്ലാം കഴിച്ച് വന്നു പുതു വര്‍ഷ ആശംസകള്‍ അറിയിച്ചു കൊണ്ട് ഇതെഴുതി തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും രാത്രി 12 മണി കടന്നിരിക്കുന്നു. അതായത് ജനുവരി രണ്ടു്‌ കഴിഞ്ഞ്‌ ജനുവരി മൂന്നായിരിക്കുന്നു.. ഈ സമയ ബോധമില്ലാത്ത സമയത്തിന്റെ ഓരോരോ കാര്യങ്ങളേയ്യ്!!!

അപ്പൊ കാര്യങ്ങളൊക്കെ മനസ്സിലായില്ലേ.. ഇന്നു ആശംസകള്‍ അറിയിച്ചതിനു ഞാന്‍ വിശദീകരണം നല്‍കിയതാന്നേ..

എന്തായാലും എല്ലാവര്‍ക്കും വീണ്ടും എന്റെ സ്നേഹം നിറഞ്ഞ പുതുവര്‍ഷാശംസകള്‍... നല്ല നല്ല ഓര്‍മകള്‍ സമ്മാനിക്കുന്ന ഒരടിപൊളി വര്‍ഷമാകട്ടെ 2009...

എനിക്കെന്തായാലും 2009 ഇല്‍ ഏതെങ്കിലും ഓട്ടമത്സരത്തിനു സമ്മാനമടിക്കും. അതുറപ്പാ.. കഴിഞ്ഞ 2 ദിവസവും പിന്നാലെ ഓടി പിടിച്ചാണു ഓഫ്ഫീസ്സ് ബസ്സില്‍ കേറി പറ്റിയത്. അതും ഇന്നലത്തെ ഓട്ടത്തിനിടയില്‍ ഒരു തട്ടു പൊളിപ്പന്‍ വീഴ്ച്ചയും പറ്റി. കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷവും കഥ വേറെയൊന്നുമായിരുന്നില്ല.. പക്ഷെ ഈ വര്‍ഷമെങ്കിലും നന്നാവണമെന്നു വിചാരിച്ചതായിരുന്നു. നടക്കുമോ എന്തോ... അതു നടന്നില്ലെങ്കിലും നടന്നു പോയി ബസ്സു പിടിക്കാന്‍ പറ്റുമോ എന്നു നോക്കണം.. പോണ വഴീലുള്ള വാച്ച്മാന്‍ ചേട്ടന്‍ ഈയിടെയായി ദിവസോം ചോദിക്കുന്നുണ്ട് -"ഇന്നും ഓട്ടം തന്നെയാണോ?" എന്ന്‌.. കൂടെ ഒരു ഫ്രീ ഉപദേശവും - "കുറച്ച് നേര്‍ത്തെ ഇറങ്ങാന്‍ ശ്രമിക്കൂ".. നമ്മള്‍ക്കിതറിയാഞ്ഞിട്ടാണോ...?

ഇനി ഉറക്കമിളക്കല്‍ മത്സരത്തിനും സമ്മാനമടിക്കാന്‍ ഞാനിപ്പൊ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. സമയം 3 ആകുന്നു. കെ. ടിവിയില്‍ തമിഴ് മന്നന്റെ ഡാന്‍സും കണ്ടിരിക്കുന്നതാണിപ്പൊ.

അപ്പൊ ശരി.. വീണ്ടും നല്ലൊരു 2009 ആശംസിക്കുന്നു...

എന്റെ പ്രണയത്തിനിതേതു നിറം???

2008-12-04T22:32:00.008+04:00

'പ്രണയിച്ചിട്ടുണ്ടോ അതോ ആരെയെങ്കിലും പ്രണയിക്കുന്നുണ്ടോ?' എന്നാരോ ഈയടുത്ത് എന്നോട് ചോദിച്ചു .. ഒരുപാട്‌ നിറഭേദങ്ങളുണ്ടത്രെ പ്രണയത്തിനു്‌...

ഉണ്ട് എന്നോ ഇല്ല എന്നോ ഞാന്‍ ഉത്തരം പറഞ്ഞില്ല...'ഒരിക്കലെങ്കിലും പ്രണയിക്കാത്ത മനുഷ്യരുണ്ടോ?'. ഇല്ല.. എങ്കില്‍ എന്റെ പ്രണയം ആരോടായിരുന്നു? എപ്പോഴായിരുന്നു?? എന്റെ പ്രണയത്തിനെന്താണ്‌ നിറം?

പ്രണയമെന്തെന്ന്‌ അറിയും മുമ്പെ "എന്നെ ഇഷ്ടമാണോ?" എന്നു ചോദിച്ച ആ 9-ആം ക്ലാസ്സുകാരനോടെനിക്ക്‌ പ്രണയമായിരുന്നൊ?
സ്കൂള്‍ ബസ്സ്‌ കേറാന്‍ പോകുമ്പോള്‍ സ്ഥിരം സൈക്കിളില്‍ വന്നു ഒരു ചിരി സമ്മാനിച്ചിരുന്ന പേരറിയാത്ത സുഹൃത്തിന്റെ മുഖവും പിന്നെ ദിവസവും ട്യൂഷന്‍ കഴിഞ്ഞാല്‍ മിഠായി വാങ്ങി തരുമായിരുന്ന ആ പഴയ സുഹൃത്തിന്റെ മുഖവും ഈയടുത്ത് ഓര്‍ത്തെടുത്തപ്പൊ ഞാന്‍ അറിയാതെ എന്റെ ചുണ്ടുകളില്‍ ഒരു ചിരി വിടര്‍ന്നിരുന്നു. അത്‌ പ്രണയമാണോ?

1-ആം ക്ലാസ്സില്‍ ദിവസവും നടന്ന കാര്യങ്ങള്‍ കുറിക്കാനായി എഴുതി തുടങ്ങിയ ഡയറി മുതല്‍ കഴിഞ്ഞ 17 വര്‍ഷമായി ഞാന്‍ എന്റേതായി സൂക്ഷിക്കുന്ന എന്റെ ചിന്തകള്‍ അടങ്ങിയ ഡയറി ത്താളുകളോട്‌ പ്രണയമായിരുന്നില്ലെ എനിക്ക്? ആ എഴുതുന്ന ശീലത്തോടും എനിക്കതുതന്നെയായിരുന്നില്ലേ വികാരം?

പ്രണയമായിരുന്നെനിക്ക്...

വാഹനങ്ങള്‍ക്കും യാത്രക്കാര്‍ക്കും മുന്നിലൂടെ കാത്തിരിപ്പിന്റെ മുഷിച്ചില്‍ ശമിപ്പിചുക്കൊണ്ട് റെയില്‍വേ ഗേറ്റിനപ്പുറം അതിവേഗതയോടെ പാഞ്ഞു പോകുന്ന തീവണ്ടിയോട്..
വീട്ടിലേക്കുള്ള യാത്രയില്‍ അല്ലെങ്കില്‍ സിറ്റിയിലെ ചെറുദൂര യാത്രകളില്‍ വെറും നിമിഷങ്ങള്‍ മാത്രം കാണുന്ന ചില സഹയാത്രികരോട്...
അമ്പലമുറ്റത്തെ ആല്‍മരത്തോട്..
എല്‍.പി. സ്ക്കൂളിന്റെ വരാന്തകളിലൂടെ അസംബ്ലിക്ക്‌ നടന്നു പോകുമ്പോള്‍ എന്തു വികൃതി കാട്ടണമിന്നെന്ന്‌ കണ്‍കളിലൂടെ ചോദിക്കുന്ന ആ സൌഹൃദത്തോട്...

ചട്ടയുള്ള പുസ്തകത്തില്‍ ഞാന്‍ കുറിച്ചിട്ട വാക്കുകളോടായിരുന്നു എന്റെ ആദ്യത്തെ പ്രണയം.
പിന്നെ 6-ആം ക്ലാസ്സില്‍ കള്ളന്‍ കട്ടെടുത്തു പോയ സൈക്കിള്‍, ഹോസ്റ്റല്‍ മുറിയിലെ ഏകാന്തത എന്നിങ്ങനെ പല പല വഴികളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച്‌ എന്നെ ഈ ലോകത്തിലേക്കടുപ്പിച്ച്‌ വീണ്ടും തുടര്‍ന്നു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്ന എത്രയെത്ര പ്രണയങ്ങള്‍..

ചിലപ്പോള്‍ ഒരുപാട് പേര്‍ കൂടുന്ന സദസ്സിനോട്.. മറ്റു ചിലപ്പോള്‍ നിഴല്‍ പോലും കൂട്ടിനില്ലാത്ത ഏകാന്തതയോട്..

പ്രണയമാണെനിക്ക്...

ഇന്നലെ ഓഫീസ്സിറങ്ങി നടക്കുമ്പോള്‍ ഉന്മാദത്തോടെ വാച്ചിലേക്ക്‌ വീണ മഴത്തുള്ളിയോട്...

പിസ്സാ ഹട്ടിന്റെ 4 ചുമരുകള്‍ക്കിടയില്‍ ചുവന്ന വസ്ത്രമണിഞ്ഞവരുടെയിടയില്‍ കൈമാറിയ ഒരു പിസാ കഷണത്തില്‍ തുടങ്ങി നീണ്ട 4 വര്‍ഷക്കാലമായി തുടരുന്ന മനോഹര സ്വപ്നത്തോട്..

വിമാനത്തിന്റെ ജനലിലൂടെ നോക്കുമ്പോള്‍ കാണുന്ന മേഘപാളികളോട്..

നിന്നെ പിരിയാന്‍ എനിക്കതിയായ വിഷമമുണ്ടെന്ന്‌ പറഞ്ഞ സുഹൃത്തിനോട്..

ഇഷ്ടമാണൊരുപാടെന്നു ഓരോ നിമിഷവുമെന്നെ ഓര്‍മിപ്പിക്കുന്ന ആ സ്നേഹത്തോട്.. ആ വാക്കുകളിലെ വിശ്വാസതയോട്...

ജീവിതത്തോട്...
പുതിയ അനുഭവങ്ങളും കാഴ്ച്ചകളും സമ്മാനിക്കുന്ന യാത്രകളോട്...
ഒരു കൂട്ടായി എന്നും എനിക്കോടോപ്പം നടക്കുന്ന എനിക്കൊപ്പം ഉറങ്ങുന്ന സ്നേഹപൂര്‍വ്വം എന്നുമെന്നെ വിളിച്ചുണര്‍ത്തുന്ന ആശ്വാസത്തിന്റെ വാക്കുകള്‍ കാതിലേക്കെത്തിക്കുന്ന എന്റെ സ്വന്തം മൊബൈല്‍ ഫോണിനോട്..
എന്റെ വീട്ടിലേക്കുള്ള ഇരുണ്ട കോണിപ്പടികളോട്..

പ്രണയമാണെനിക്ക്...
മഴയോട്.. മഞ്ഞിനോട്.. മരങ്ങളോട്.. മനുഷ്യരോട്...
പുസ്തകങ്ങളോട്.. ഓര്‍മകളോട്...

നിമിഷങ്ങളും മണിക്കൂറുകളും ചിലപ്പൊ ദിവസങ്ങളും നീണ്ടൂ നില്ക്കുന്ന എത്രയെത്ര പ്രണയങ്ങള്‍..ഞാനറിയാതെ തന്നെ എന്നില്‍ പൂവിട്ട.. ആ സ്നേഹ സാമീപ്യം നഷ്ടപ്പെടുമ്പോള്‍ മാത്രം ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കിയ ചില മനോഹര പ്രണയങ്ങള്‍..

ഈ പ്രണയ സങ്കല്‍പത്തോട് പോലും പ്രണയമാണെനിക്ക്‌..

എങ്കിലും എന്റെ പ്രണയത്തിനിതേത്‌ നിറം?

രക്തത്തിനും അപകടത്തിനും ഹൃദയത്തിനും 'രാഗ'ത്തിനുംപിന്നെ എന്റെയുള്ളിലെ രൌദ്രത്തിനും നിറം ചുവപ്പ്‌...

ആകാശത്തിനും ആഴക്കടലിനും എന്റെ സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്കും നീല നിറമാണ്‌..പിന്നെ എനിക്ക് കൂട്ടായി ചിറകു വിരിച്ച്‌ പറന്നുയരുന്ന ഭാവനക്കും ഇതു തന്നെ നിറം..

സമാധാനത്തിന്റെ നിറം വെള്ളയത്രെ.. പലപ്പോഴും പ്രണയത്തിന്റെ നിലനില്പ്‌ വിട്ടുവീഴ്ച്ചയിലേക്ക്‌ മാറാറുണ്ടെങ്കിലും... അതല്ല അതിന്റെ നിറം..

മരങ്ങളും ചെടികളും പല നിറത്തിലുള്ള പൂക്കളും പിന്നെ മനുഷ്യരും ഉള്‍ പ്പെട്ട പ്രകൃതിയുടെ നിറമാണ്‌ പച്ച. ഈ പ്രകൃതി തന്നെയല്ലെ സ്നേഹം? അങ്ങനെ ഇനിയും ഏറെയുണ്ട് നിറങ്ങള്‍.

പക്ഷെ ഇതൊന്നുമല്ല എന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ നിറം..
എന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ നിറം കറുപ്പാണ്‌..
എല്ലാം ഉള്ളിലൊതുക്കുന്ന
അനിഷ്ടങ്ങളെ പോലും ഇഷ്ടങ്ങളാക്കി സ്വീകരിക്കുന്ന ..
എന്നാല്‍ ഒരുപാട് നിഗൂഢതകള്‍ സൂക്ഷിക്കുന്ന
ഏഴഴകുള്ള കറുപ്പ്‌...

നായരു പിടിച്ച (?) പുലിവാല്....

2008-11-14T10:03:00.008+04:00

ഇത് എന്റെ അമ്മയെക്കുറിച്ചാണ്‌... അബദ്ധങ്ങള്‍ തീരെ പറ്റാത്ത അമ്മക്ക്‌ പറ്റിയ അബദ്ധമല്ലാത്ത ഒരു അബദ്ധത്തെ കുറിച്ചാണ്‌.. അച്ഛന്റെ അഭിപ്രായത്തില്‍ "ബെസ്റ്റ് കഥാപിഞ്ഞാണം".... കാരണം അമ്മ അങ്ങനെ ഒരു ചിന്ന കഥപാത്രമായി ഒതുങ്ങില്ലാത്രേ.. അല്ലാ.. അതും ശരിയാണ്‌...

ആദ്യം തന്നെ ഒരു കാര്യം പറയട്ടെ..
നിങ്ങള്‍ എവിടെ വെച്ചെങ്കിലും എന്റെ അമ്മയെ കണ്ടു മുട്ടുകയാണെങ്കില്‍ നിങ്ങള്‍ക്കാര്‍ക്കും ഈ പാവം പെണ്‍കൊടിയെ അറിയില്ല.. ഈ പോസ്റ്റ്‌ വായിച്ചിട്ടില്ലാ. കണ്ടത് പോലുമില്ല..

സംഭവം നടക്കുന്നത് അറബികളുടെയും ഒട്ടകങ്ങളുടെയും ഷെയ്ഖുമാരുടെയും നാടായ ദുബായില്‍.. ഒരു സാമാന്യം ചൂടുള്ള കാലം..

അച്ഛനും അമ്മയും കൂടി ദെയ്റയിലൂടെ കാറോടിച്ചു പോകുന്നു. ഇപ്പൊ അവിടെ നില്‍ക്കട്ടെ. ഇതിനു മുന്നെ അച്ഛന്റെ കുറച്ച് സുഹൃത്തുക്കളെ കൂടി പരിചയപ്പെടുത്താനുണ്ട്...

അമ്മ കല്യാണം കഴിഞ്ഞതും ദുബായിലെത്തി. അന്നു മലയാളികളുടെ കൂട്ടത്തോടെയുള്ള കുടിയേറ്റം ആരംഭിച്ചു വരുന്നേയുള്ളു.. അന്നു തൊട്ടേ അച്ഛനും അമ്മക്കും കുറച്ച്‌ കുടുംബ സുഹൃത്തുക്കളുണ്ട്.. കൂടാതെ കുറച്ച്‌ ബാച്ചിലേഴ്സും. അമ്മയും നമ്മളും നാട്ടിലായിരുന്ന സമയത്ത് അച്ഛന്‍ പരിചയപ്പെട്ടവര്‍.
അച്ഛന്റെ സുഹൃത്തുക്കളുടെയൊക്കെ വിളി പേരു ബഹു വിശേഷമാണ്‌.. അതില്‍ "ചൊക്ളി" (ഈ ആശാന്റെ ജന്മനാടു കണ്ണൂരിലെ ചൊക്ളി ആയിരുന്നു.. കാണാനും അങ്ങനെ തന്നെ...) , "സ്വാമി മത്സ്യാനന്ദ" (വേണമെങ്കില്‍ മീന്‍ കൊണ്ടു അവിയലു പോലുമുണ്ടാക്കും ഈ വിദ്വാന്‍...), തുടങ്ങി കുറേ പേരുണ്ട്. പക്ഷെ അതില്‍ കൂടുതലുണ്ടായിരുന്നത് വിവിധ രീതിയിലും തരത്തിലുമുള്ള നായന്മാരായിരുന്നു.. 'കാനഡ നായര്‍'(ആള്‍ക്കു കാനഡ പൌരത്വം കൂടിയുണ്ടേ..) , ഒമാനി നായര്‍ ( ആ അങ്കിള്‍ കുറേ കാലം ഒമാനില്‍ ആയിരുന്നു.. അങ്ങനെ വീണതാണീ പേര്..) , കത്തി നായര്‍ (പേരു പോലെ തന്നെയാണീ കക്ഷിയുടെ സ്വാഭവവും.) , ജ്യോത്സ്യം നായര്‍ (കാല്‍ മുന്നോട്ട്‌ വെക്കണമെങ്കില്‍ പണിക്കരു തന്നെ വിചാരിക്കണം...) തുടങ്ങി അത് ‘നസ്രാണി നായര്‍’ വരെ എത്തി നില്‍ക്കുന്നു.. അങ്ങനെ "നായര്‍ ജനം പലവിധം" ആണ്‌.. ഇതൊന്നും കൂടാതെ എതോ വലിയ അറബാബിന്റെ വലംകൈ ഒരു നായര്‍ ആണത്രേ... ഇതെല്ലാം അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞു കേട്ട്‌ അമ്മക്കും ഞങ്ങള്‍ക്കുമൊക്കെ അറിയാം..

അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരു ദിവസം നമ്മുടെ സ്വന്തം മാതാശ്രീ അച്ഛന്റെ കൂടെ കാറില്‍ യാത്ര ചെയ്യുന്നിടത്തേക്ക്‌ തിരിച്ചെത്താം... ദുബായിലെ ട്രാഫിക്കില്‍ നട്ടം തിരിഞ്ഞിരിക്കുന്ന നേരത്ത് അമ്മ അച്ഛനെ ഉറക്കെ വിളിച്ചു...
"ഏട്ടാ... അതു കണ്ടോ..."

ഇനി അച്ഛനെയും അമ്മയെയും കുറിച്ച് 2 വാക്കു പറയട്ടെ... അമ്മയുടെ അഭിപ്രായത്തില്‍ നടക്കുന്ന, നില്‍ക്കുന്ന, ഇരിക്കുന്ന, ചിരിക്കുന്ന എന്‍സൈക്ലോപീഡിയ ആണ്‌ അച്ഛന്‍ എന്നാണ്‌ അച്ഛന്‍ പറയാറുള്ളത്.. കുറെയൊക്കെ അത് സത്യവുമാണ്‌..
വാര്‍ത്തകള്‍ കാണുമ്പൊ അതില്‍ ഏതെങ്കിലും പ്രസംഗം കേള്‍ക്കുമ്പൊ 'അതെന്താ ഏട്ടാ അവര്‍ ഇങ്ങനെയെല്ലാം ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നത്?' , കാറില്‍ പോകുമ്പൊ റോഡില്‍ ആരെങ്കിലും ട്രാഫിക് നിയമം തെറ്റിച്ച് വണ്ടി ഓടിച്ചാല്‍ 'അതെന്താ ഏട്ടാ. അയാള്‍ ഇങ്ങനെ വണ്ടി ഓടിക്കുന്നത്?', 'ഈ ബിള്‍ഡിങ്ങിന്റെ അറബാബിനു എത്ര വരുമാനം കാണും?', 'ഈ ഫ്ലാറ്റിന്റെ വാച്ച് മാന്‍ എന്താ എപ്പോഴും ചവച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്?' , അന്നത്തെ വാര്‍ത്തയില്‍ എന്തുകൊണ്ട് അങ്ങിനെ പറഞ്ഞു? , ഈ സോണിയാ ഗാന്ധി ഇപ്പൊ എന്തിനാ അവരെ കാണാന്‍ പോകുന്നത്?, അവരെന്താ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത്? എന്നു തുടങ്ങി ചന്ദ്രയാന്‍ വരെയുള്ള കാര്യങ്ങള്‍ അച്ഛനോട് ചോദിക്കുക എന്നത് അമ്മയുടെ ഒരു ഹോബിയാണ്‌... അച്ഛനാണെങ്കില്‍ ചിലപ്പൊ ഒരു സമാധാനത്തിനു എന്തെങ്കിലും ഒരു ഉത്തരം നല്ക്കും... അത്രയും മതി എന്റെ അമ്മക്ക്‌...

അപ്പൊഴാണീ " ഏട്ടാ... അതു കണ്ടോ..."

"എന്താണ്‌ ഈ ഏട്ടന്‍ കാണേണ്ടത്...? നല്ല ട്രാഫിക്.. അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും ഒന്നും നോക്കാന്‍ പറ്റില്ലാ.. " അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞു.
ഒരു വിശദീകരണത്തിനു ഇട നല്‍കാതെ അമ്മ അടുത്ത ചോദ്യം ചോദിച്ചു.. ' ഈ ദുബായില്‍ കുറെ ബില്‍ഡിങ് ഒക്കെ സ്വന്തമായുള്ള ഒരു നായര്‍ ഉണ്ടല്ലെ.. ? സിറിയ നായര്..'
'സിറിയ നായരോ...?' അത് അച്ഛന്‌ ഒരു പുതിയ അറിവായിരുന്നു...
അമ്മയുടെ മുഖം വിടര്‍ന്നു... അച്ഛനു അറിയാത്ത ഒരു കാര്യം അമ്മ അറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.. അതും വളരെ അധികം പ്രസിദ്ധനായ ഒരു വ്യക്തിയെക്കുറിച്ച്... അമ്മ പറഞ്ഞു - അവിടെയുള്ള ബില്‍ഡിങ്ങ് അയാളുടെയാണ്‌...
ഈ മോഹന്‍ലാല്‍സ്‌ ടെയ്‌സ്റ്റ് ബഡ്ഡ്സ് എന്നെല്ലാം പറയുന്ന പോലെ സിറിയ നായേഴ്സ്‌ ...

പിന്നെ.. വീടെത്തി. പക്ഷെ അമ്മ ഈ കഥ മറന്നില്ല..
അങ്ങനെ ആയുധമേന്തിയ പടയാളിയുടെ വീറോടെ 'അല്ലാ.. ഏട്ടന്‌ സത്യമായിട്ടും സിറിയ നായരെ അറിയില്ല..?' - അമ്മ ചോദിച്ചു..
പത്തിരുപത്തെട്ട്‌ വര്‍ഷമായി ദുബായില്‍ ജോലി ചെയ്യുന്ന താന്‍ അറിയാതെ എപ്പൊഴാണ്‌ ഇത്രയും പ്രസിദ്ധനായ വ്യക്തി ഉണ്ടായത്? പക്ഷെ തോല്‍വി സമ്മതിക്കാതെ നിവൃത്തിയില്ല. കാരണം അയാള്‍ടെ പേര്‌ ഈ ദുബായിലെ പല സ്ഥലത്തും കാണാമത്രെ. എന്നു മാത്രമല്ല അത് കണ്ട്‌ പിടിച്ചത് നമ്മടെ മാതാശ്രീയും.. മെല്ലെ മെല്ലെ സിറിയ നായര്‍ക്ക്‌ വീട്ടിലുള്ള പ്രശസ്തി കുറഞ്ഞെങ്കിലും അച്ഛനെ അത് വല്ലാതെ വേട്ടയാടിയിരുന്നു.
ആരാണീ സിറിയ നായര്‍?

അങ്ങനെയുള്ള സമയത്ത്‌ വീണ്ടും അച്ഛനും അമ്മയും കൂടി കാറിലൊരു യാത്ര...കാഴ്ച്ചകളുടെ ഇടയില്‍ അമ്മ വീണ്ടും സിറിയ നായരെ കണ്ടു. അച്ഛനെ കാണിച്ചു കൊടുക്കാനും മറന്നില്ല. ഇത്തിരി ട്രാഫിക്കുണ്ടെങ്കിലും അച്ഛനും സിറിയ നായരുടെ ബില്‍ഡിങ് കാണാന്‍ പുറത്തേക്ക്‌ നോക്കി. ആരാണീ വിദ്വാന്‍ എന്നു പിന്നീട്‌ ആരോടെങ്കിലും ചോദിച്ചും മനസ്സിലാക്കാമല്ലോ...
അപ്പൊഴല്ലെ അമ്മ കണ്ടുപിടിച്ച സിറിയ നായരെ അച്ഛനും കണ്ടത്. ഇതാണ്‌ സിറിയ നായര്‍!

SYRIAN AIR എന്ന വിമാന കമ്പനിയുടെ പരസ്യവും ഓഫീസിനു മുന്നിലെ ബോര്‍ഡും ആണ്‌ അമ്മ Syria Nairഎന്നു വായിച്ചത്. അമ്മ വായിച്ചപ്പൊ അവസാന 4 അക്ഷരങ്ങള്‍ ഒരുമിച്ചായിപോയി എന്ന്‌ മാത്രം.
ഇതറിഞ്ഞതോടെ അമ്മയുടെ ഉള്ളിലെ ആയുധമേന്തിയ പടയാളി വാളും പരിചയുമെല്ലാം അഴിച്ചു വെച്ചു. പിന്നെ അച്ഛന്റെ ഊഴമായിരുന്നു. അപ്പൊ തന്നെ ഏട്ടനെയും എന്നെയും അറിയിച്ച് അച്ഛന്‍ അത് ആഘോഷിച്ചു.

ഇന്നും അമ്മ ആയുധം എടുക്കാന്‍ തുനിഞ്ഞാല്‍ നമ്മളില്‍ ആരെങ്കിലും ഇങ്ങനെ പറയും -'അല്ലെങ്കിലും പ്രശസ്തനായ സിറിയ നായരെ നമുക്കാര്‍ക്കും അറിയില്ലല്ലോ.. എന്തിന്‌.. കേട്ടിട്ട് പോലുമില്ലല്ലോ.. '

... അല്ലേലും എല്ലാത്തിനും കാരണം ആ കാനഡ നായരും ഒമാനി നായരും ആണത്രെ.. പിന്നെ വലിയൊരു പങ്ക് അച്ഛനും..

എന്റെ നീതി ന്യായ ബോധം

2008-10-28T14:47:00.002+04:00

നിലത്ത് ഒരു പായയും വിരിച്ച് കുറേ സ്ഥാവര ജംഗമ വസ്തുക്കളുടെ ഇടയില്‍ മലര്‍ന്നു കിടന്ന്‌ എങ്ങനെ സമയം കളയാം എന്ന് ചിന്തിച്ച് സമയം പോയതറിഞ്ഞില്ല. ഇതായിരുന്നു എന്റെ ഈ വീക്കെന്‍ഡ്.

കുറച്ച്‌ ദിവസം മുന്നെ രക്തം ദാനം ചെയ്യാന്‍ പോയപ്പൊ ഹീമോഗ്ലോബിന്‍ (haemoglobin) കുറവാണെന്ന്‌ പറഞ്ഞ് എന്നെ തിരിച്ചയച്ചിരുന്നു. അതെങ്ങനെ കുറയാതിരിക്കും? രക്തത്തില്‍ മുക്കാല്‍ ഭാഗവും അലസത എന്ന സുഹൃത്ത് കൈവശപ്പെടുത്തിയിരിക്കുകയാണല്ലോ. കഴിഞ്ഞ കുറച്ച്‌ ആഴ്ച്ചകളില്‍ കാര്യമായി എന്തെങ്കിലും ചെയ്തു എന്നു പറയാനുള്ളത് രണ്ട്-മൂന്ന്‌ ആഴ്ച്ചകളായ് സമാധാനം നഷ്ടപ്പെടുത്തിയിരുന്ന ബ്രോക്കറേജ് പ്രശ്നം ഒതുക്കി തീര്‍ത്തു എന്നതാണ്‌. അതും അവര്‍ ഇങ്ങോട്ട്‌ വന്നപ്പോ.. പുതീയ വാടക വീട്‌ എടുത്തപ്പൊ തൊട്ട്‌ തുടങ്ങിയ പൊല്ലാപ്പാ..

പണ്ട് തറവാട്‌ വീട്ടില്‍ വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ ഇങ്ങനെ അലസമായി കിടക്കുമ്പോള്‍ മുത്തശ്ശി പറയുമായിരുന്നു -'ചേട്ട തലോടീട്ടാണ്‌ ഇങ്ങനെ മടി പിടിച്ചിരിക്കുന്നത് ' എന്ന്‌. ഈ 'ചേട്ട' എന്ന്‌ പറഞ്ഞാല്‍ സാക്ഷാല്‍ മൂദേവി. അത് കേള്‍ക്കാന്‍ കാത്ത്‌ നിന്ന പോലെ ഇവിടെ തറുതല റെഡി ആക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ടാകും. അതും കേട്ട് മുത്തശ്ശി ദേഷ്യപ്പെട്ട്‌ പോയതും ആരും കാണാതെ മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റ് ഉടുപ്പൊക്കെ കുടഞ്ഞ് 4 ചാട്ടം ചാടും. ചേട്ടയെ പുറത്താക്കാനാണേ..! ആരുടെയെങ്കിലും മുമ്പില്‍ വെച്ച്‌ ചെയ്താല്‍ പോയില്ലേ ഗമ...

ഈ പറേണ ചേട്ടയെ ഒന്നു മാറ്റി നിര്‍ത്തിയാല്‍ പിന്നെ ഞാന്‍ ഒരു 'ജഗജാല കില്ലാഡി'യാണ്‌ ട്ടോ.. ആവശ്യവും അനാവശ്യവും ആയ നീതി ന്യായ ബോധവും സമൂഹ തിന്മകള്‍ക്കെതിരെ തിളയ്ക്കുന്ന ചോരയും പൊരുതുന്ന മനസ്സും ലേശം സ്ത്രീ പക്ഷവും ദേശഭക്തിയില്‍ രോമാഞ്ചം കൊള്ളുന്ന ഹൃദയവും അങ്ങനെ അങ്ങനെ ഒരു ഭാണ്ഡം കൂട്ടിനുണ്ട് എനിക്ക്‌.

ഒരു 7-ആം ക്ലാസ്‌ തൊട്ട് 12 വരെ ആയിരുന്നു എന്റെ പ്രതികരണ ശേഷി അതിന്റെ മൂര്‍ദ്ധന്യത്തില്‍.. എന്റെ ഈ കില്ലാഡി സ്വഭാവം വെച്ച് ഞാന്‍ അന്ന്‌ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ നടത്തിയിട്ടുള്ളത് 'മീറ്റര്‍ കാശ്‌' വാദമാണെന്നു തോന്നുന്നു.. ഓട്ടോക്കാരുമായി.. പിന്നെ എം.ആര്‍.പി യില്‍ കൂടുതല്‍ കാശ്‌ വാങ്ങിക്കുന്നവര്‍, പൊതു സ്ഥലത്ത്‌ സിഗററ്റ് വലിക്കുന്നവര്‍, കൈക്കൂലി വാങ്ങുന്നവര്‍, റോഡില്‍ കടലാസുകളും മിഠായി കവറുകളും വലിച്ചെറിയുന്നവര്‍, അഴിമതി നടത്തുന്നവര്‍ തുടങ്ങിയുള്ളവരെയെല്ലാം ഞാന്‍ എന്റെ എതിര്‍പക്ഷത്താണ്‌ കണ്ടിരുന്നത്.

റോഡില്‍ മിഠായി കടലാസ്‌ വലിച്ചെറിയുന്നവരുടെ കൂട്ടത്തില്‍ ഞാന്‍ തല്ലിടാന്‍ പോയിട്ടുള്ളത് വേറെ ആരോടുമല്ല.. എന്റെ സ്വന്തം ഏട്ടച്ചാരോടാണ്‌.. ഇതേ ഏട്ടന്‍ ദുബായിലെത്തിയാല്‍ ‘വെയ്‌സ്റ്റ്‌ ബാസ്കറ്റ്‌' അന്വേഷിച്ച്‌ നടക്കും.. ഇവിടെ എന്തേ നാട്ടിലെ പോലെ അങ്ങനെ ചെയ്യാത്തേ എന്നു ചോദിച്ചാല്‍ ഏട്ടന്‍ പറയും 'നീ ഒറ്റൊരുത്തി വിചാരിച്ചാലൊന്നും ഇന്ത്യ നന്നാവില്ല. അത് പോലാണോ ദുബായ്‌.. ഇവിടെയൊക്കെ എല്ലാരും അങ്ങനെയാ'.
വെറുതെയാണോ നമ്മടെ നാട് നന്നാവാത്തെ...!

അങ്ങനെയുള്ള ഒരു സമയത്താണ്‌ ഈ സംഭവവും നടക്കുന്നത്...

ഞാന്‍ ഒമ്പതില്‍ പഠിക്കുന്നു. വര്‍ഷത്തില്‍ ഒരിക്കല്‍ നടക്കുന്ന കൈരളി പരീക്ഷാദിനം. സ്ക്കൂളിലേക്കുള്ള ദിവസ യാത്ര സ്ക്കൂള്‍ ബസ്സില്‍ ആയിരുന്നു. പക്ഷെ ഈ പരീക്ഷ ശനിയാഴ്ച്ചയാണല്ലോ നടക്കുക. അപ്പൊ നമ്മള്‍ അന്ന്‌ രാവിലെ ഓട്ടോയിലാണ്‌ സ്ക്കൂളിലേക്ക്‌ തിരിച്ചതെങ്കിലും തിരിച്ച്‌ ലൈന്‍ ബസ്സില്‍ വരാനാണ്‌ തീരുമാനിച്ചത്‌. ഞങ്ങള്‍ 4 പേര്‍. പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞ്‌ സ്കൂളിന്നടുത്തുള്ള സ്റ്റോപ് വരെ നടന്ന്‌ ആദ്യ ബസ്സ് കേറി. പിന്നെ സ്റ്റേഡിയം ബസ്സ് സ്റ്റാന്‍ഡില്‍ നിന്ന്‌ അടുത്ത ബസ്സും പിടിച്ചു.

ബസ്സ്‌ കയറിയപ്പൊ തന്നെ ഡ്രൈവര്‍ ചേട്ടന്റെ സൈഡിലുള്ള ഒഴിഞ്ഞു കിടന്ന സീറ്റില്‍ ഞാന്‍ ചാടിക്കേറി ഇരുന്നു. വലിയ തിരക്കില്ല. ബസ് സ്റ്റാന്‍ഡിലും കൂടുതല്‍ ആളുകളില്ലായിരുന്നു.സ്ക്കൂള്‍ യൂണിഫോം ആയതു കൊണ്ട് നമുക്ക്‌ student concession ഉണ്ടായിരുന്നു. 50 പൈസക്ക്‌ യാത്ര ചെയ്യാം. എന്നാല്‍ എന്റെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന ഒരു കുട്ടിയ്ക്ക്‌ - ശാഹിദ എന്നു വിളിക്കാം - ആ സീറ്റില്‍ ഇരിക്കാന്‍ ഒരു മടി. 50 പൈസയ്ക്ക്‌ യാത്ര ചെയ്യുന്നു എന്ന inferiority complex!!!

എത്ര ഇരിക്കാന്‍ പറഞ്ഞിട്ടും അവള്‍ ഇരിക്കുന്നില്ല. എന്നാലാവുന്ന രീതിയില്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു നോക്കി. കാര്യമില്ലെന്നറിയാമായിരുന്നു. കാരണം ഇതിനു മുമ്പ് കയറിയ ബസ്സില്‍ നമ്മുടെ അത്ര തന്നെ പ്രായമുള്ള ഒരു കുട്ടി കയറിയപ്പൊ ശാഹിദ എഴുന്നേറ്റു കൊടുത്തിരുന്നു. അതിനു കാരണം കുറച്ചു മുമ്പെ പറഞ്ഞതു തന്നെ. നമ്മള്‍ 50 പൈസ കൊടുത്തല്ലേ യാത്ര ചെയ്യുന്നത്. അവരാണെങ്കിലോ മുഴുവന്‍ കാശും കൊടുക്കുന്നുമുണ്ട്.

ഇതിലും വ്യത്യസ്തമായൊരു കാഴ്ച്ചപ്പാടുമായി നടന്ന എനിക്ക്‌ ഇത് മനസ്സിലായതേയില്ല. 'പ്രായമായവരോ അല്ലെങ്കില്‍ ചെറിയ കുട്ടികളുള്ള അമ്മമാരോ നില്‍ക്കുന്നതായി കണ്ടാല്‍ മാത്രം അവരുടെ അത്ര തന്നെ പ്രശ്നങ്ങളില്ലാത്ത നമുക്ക്‌ എഴുന്നേറ്റ്‌ കൊടുക്കാം' എന്നൊക്കെ ഞാന്‍ അവളോട്‌ പറഞ്ഞു നോക്കി. ആര്‌ കേള്‍ക്കാന്‍! അപ്പൊഴേക്കും ബസ്സില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന ആളുകള്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. എന്റെ ഡയലോഗുകളും അവളുടെ പേടിച്ചരണ്ട മുഖവും.

ഇവിടെ സീറ്റുണ്ടായിട്ട്‌ പോലും അവള്‍ ഇരിക്കാന്‍ കൂട്ടാക്കുന്നതേയില്ല.അവളെയും പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല. യൂണിഫോമിട്ട്‌ നമ്മള്‍ ബസ്സില്‍ കേറുമ്പോള്‍ തന്നെ ഒരു അവജ്ഞാ നോട്ടം വിട്ടിരുന്നു ആ കണ്ടക്ടര്‍ ചേട്ടന്‍. പിന്നെ 50 പൈസ എടുത്ത്‌ നീട്ടുമ്പൊ പുച്ഛവും. വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ക്ക്‌ സര്‍ക്കാര്‍ വിധിച്ചിരിക്കുന്ന ഈ ആനുകൂല്യത്തെ ഇവരില്‍ ചിലരെല്ലാം എന്തോ ദാനം ചെയ്യുന്ന പോലെയായിരുന്നു കണ്ടിരുന്നത്.

ഞാന്‍ പറഞ്ഞുവല്ലോ..നീതി, ന്യായം, അവകാശം, കടമ തുടങ്ങി എല്ലാ കാര്യത്തിലും (വിഡിഢിത്തരമാണെങ്കില്‍ കൂടി) എനിക്ക്‌ എന്റേതായ ഒരു അഭിപ്രായമുണ്ടായിരുന്നു.അങ്ങനെയുള്ള എനിക്ക്‌ സീറ്റുണ്ടായിട്ടു കൂടി ഇരിക്കാന്‍ കൂട്ടാക്കാതെ കമ്പിയില്‍ തൂങ്ങി നിന്ന്‌ കഷ്ടപ്പെടുന്ന ശാഹിദയെ കണ്ട്‌ സഹിച്ചില്ല.
കഴിഞ്ഞ കുറെ ഡയലോഗുകള്‍ കൊണ്ട് ബസ്സിലുള്ള ആളുകളുടെ മുന്നില്‍ ഒരു ഹീറോയിന്‍ ഇമേജ്‌ സൃഷ്ടിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന്‌ സ്വയം വിശ്വസിച്ച ഞാന്‍ ഇടക്കണ്ണിട്ട്‌ എല്ലാരെയും ഒന്നു നോക്കി ഉറച്ച ശബ്ദത്തില്‍ പറഞ്ഞു - 'മടിക്കേണ്ട.. നീ ഇരിക്ക്‌.. ഈ സീറ്റ്‌ നമ്മുടെ അവകാശമാണ്‌'.. വീണ്ടും എല്ലാരെയും ഒന്നു ചെറുതായി നോക്കിയ ശേഷം ശബ്ദം ഒന്നു കൂടി ശരിയാക്കി അടുത്ത ഡയലോഗിനു വാ തുറക്കുന്നതിനു മുമ്പെ ഡ്രൈവര്‍ ചേട്ടന്‍ അത്ര തന്നെ ശബ്ദത്തില്‍ യാതൊരു കൂസലുമില്ലാതെ പറഞ്ഞു - 'എങ്കില്‍ മോളേ.. സ്റ്റോപ് എത്തുമ്പൊ ആ സീറ്റു കൂടി എടുത്ത്‌ വീട്ടിലേക്ക്‌ നടന്നോ...'

ഉയര്‍ത്തി പിടിച്ചിരിക്കുന്ന മുഖം കൊണ്ട് ഞാന്‍ ചുറ്റും നോക്കിയോ???
ആകെ ഇരുട്ട്‌...
അല്ലെങ്കിലും ന്യായത്തിനും നീതിക്കുമൊക്കെ നമ്മുടെ നാട്ടിലുണ്ടോ വില...

എന്നു കരുതി ഞാന്‍ ഇതില്‍ നിന്നൊന്നും പിന്‍വാങ്ങിയിട്ടില്ലാട്ടോ.. കഴിഞ്ഞ തവണ നാട്ടില്‍ നിന്ന്‌ തിരിച്ച്‌ രാവിലെ 7 മണിക്ക് ബാംഗ്ലൂര്‌ സില്‍ക്ക്‌ ബോര്‍ഡിന്റെ അവിടെ ബസ്സിറങ്ങി ഓട്ടോക്കാര്‍ക്ക്‌ വെറും 35 രൂപയുടെ ദൂരത്തിനു അവര്‌ പറഞ്ഞ 150 രൂപ കൊടുക്കാന്‍ തയ്യാറാകാതെ ബസ് സ്റ്റോപ്‌ വരെ നടന്നു 1 മണിക്കൂര്‍ തികച്ച്‌ അവിടെ നിന്ന് ബസ്സ് കേറി വീടെത്തി. എന്നു മാത്രമോ? ഓഫീസ്സില്‍ വന്ന് ആ ഭാഗത്തെ ഓട്ടോക്കാര്‍ക്കെതിരെ ബാംഗ്ലൂര്‍ പോലീസിന്റെ വെബ്‌ സൈറ്റില്‍ പരാതിയും നല്‍കി. പക്ഷെ ആ പരാതി ആരും ഇതുവരെ പരിഗണിച്ചതായി കണ്ടില്ലാ..

ഇതിനേക്കാളും നല്ലത് നമ്മുടെ ‘ചേട്ട’യുടെ തലോടലില്‍ സുഖിച്ച് കിടക്കുന്നതു തന്നെയാണോ???..

അപ്പൂപ്പന്‍ജി

2008-10-07T21:08:00.003+04:00

ഓര്‍മ പുസ്തകം എന്നെല്ലാം പറയുമ്പോള്‍ കുറെയേറെ തിളങ്ങുന്ന മുഖങ്ങളും അതിലും തിളക്കമേറിയ സംഭവങ്ങളും ഉണ്ടാകുമല്ലോ.. എന്റെ ജീവിതത്തെ അനുഗ്രഹിച്ചുക്കൊണ്ട് എന്റെ ഓര്‍മ പുസ്തകത്തെ ഏറെ പ്രിയപ്പെട്ടതും മനോഹരവും ആക്കിയ ഒരു മുഖമുണ്ട്. എന്റെ അപ്പൂപ്പന്‍ജിയുടേത്‌.

അപ്പൂപ്പന്‍ജി ..
ഇതെന്തു പേരാണെന്നല്ലേ... ദുബായില്‍ നിന്നു നാടെത്തിയപ്പൊ എന്റെ ഏട്ടച്ചാര്‍ക്ക്‌ എല്ലാരെയും ഒരു 'ജി' കൂട്ടി വിളിക്കുന്ന പതിവുണ്ടായിരുന്നു.. അങ്ങനെ അമ്മ 'അമ്മാജീ' ആയി.. അച്ഛന്‍ 'അച്ഛന്‍ ജി' ആയി. അപ്പൂപ്പന്‍ 'അപ്പൂപ്പന്‍ജി'യും അയി... അപ്പൂപ്പന്‍ എന്നു പറഞ്ഞാല്‍ എന്റെ അമ്മമ്മയുടെ അച്ഛന്‍ ആണ്‌.. ഞാനും ഏട്ടനും എല്ലാം 4-ആം തലമുറയിലെ അംഗങ്ങള്‍.. പക്ഷെ ഏട്ടന്‍ വലുതായി വന്നതോടെ 'അമ്മാജീ' യും 'അച്ഛന്‍ ജി' യും ലോപിച്ച് അമ്മയും അച്ഛനും തന്നെയായി.. പക്ഷെ 'അപ്പൂപ്പന്‍ജി' എന്ന വിളി മാത്രം എല്ലാം അതിജീവിച്ചു നിന്നു.. അല്ലെങ്കിലും അപ്പൂപ്പന്‍ജിയും അങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നു.. ഇന്നും നാട്ടിലേക്ക്‌ പോകുമ്പൊ "മാഷ്‌ടെ പേരക്കുട്ടി ആണല്ലേ" എന്ന്‌ സ്നേഹത്തോടെ ചോദിച്ച്‌ അടുത്തു വരുന്നവരില്‍ നിന്നും മനസ്സിലാക്കാം അപ്പൂപ്പന്‍ജി അവര്‍ക്കു എത്ര വേണ്ടപ്പെട്ട ഒരാളായിരുന്നു എന്ന്‌. ഒരിക്കല്‍ പരിചയപ്പെട്ടവര്‍ക്ക്‌ ഒരിക്കലും മറക്കാനാകാത്ത പ്രകൃതം. നാട്ടിലെ എല്ലാവര്‍ക്കും 'മാഷ്‌'... എനിക്കും എന്റെ ഏട്ടനും അപ്പൂപ്പന്‍ജി.. മറ്റു പെപ്പേര കുട്ടികള്ക്കു (പേര കുട്ടികളുടെ മക്കള്‍ക്ക്‌ -അതായത്‌ എന്റെ വലിയമ്മമാരുടെ മക്കള്‍ക്ക്‌) 'മുത്തശ്ശന്‍'.. വീട്ടില്‍ പേരക്കുട്ടികളും ബന്ധുക്കളും ഉള്‍പ്പടെ എല്ലാവര്‍ക്കും 'വലിയച്ഛന്‍'.. അപ്പൂപ്പന്‍ജിയും മുത്തശ്ശിയും അന്യോന്യം വിളിക്കുന്നത്‌ കേള്‍ക്കാനും രസമാണ്‌. അപ്പൂപ്പന്‍ജി മുത്തശ്ശിയെ "ഏയ്.." എന്നാണ്‌ വിളിക്കാറുള്ളത്. മുത്തശ്ശി തിരിച്ച് പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും വിളിക്കാറില്ല.. എങ്കിലും "ദാ...”, “ നോക്കു" എന്നൊക്കെയാ പതിവ്‌.

ഇന്നു അപ്പൂപ്പന്‍ജിയെ ക്കുറിച്ച്‌ എഴുതുമ്പൊ ഇതെല്ലാം വീണ്ടും ഓര്‍ക്കുമ്പൊ ഒരു സന്തോഷം തോന്നുന്നു. അപ്പൂപ്പന്‍ജിയുടെ ആ മുഖവും നടത്തവും എല്ലാം ഓര്‍മ വരുന്നു.. ഖദര്‍ വേഷം മാത്രേ ധരിക്കുള്ളു.. മുട്ടോളമെത്തുന്ന ഒരു വെള്ള ഖദര്‍ ജുബ്ബയും ഒരു കരയുള്ള മുണ്ടും ആണു വേഷം. കയ്യില്‍ ഒരു വാച്ചും കറുത്ത ഫ്രെയിം ഉള്ള ഒരു കണ്ണാടിയും പിന്നെ ജുബ്ബയുടെ പോക്കെറ്റില്‍ ഒരു സ്വര്‍ണ പേനയും വേണം. ആ പേന മിക്കവാറും എന്റെ അച്ചന്‍ കൊണ്ടു വരുന്ന ഗള്‍ഫ് പേന ആയിരിക്കും. കൂടെ ഒരു കറുത്ത കാലന്‍ കുടയും കൂടിയായാല്‍ പൂര്‍ണം.

വലിയ ശുണ്ഠിക്കാരന്‍ ആയിരുന്നത്രെ അപ്പൂപ്പന്‍ജി.. അമ്മയും അമ്മമ്മയും ഒക്കെ ഇങ്ങനെ പറയുമ്പൊ എനിക്ക്‌ അതൊന്നും വിശ്വസിക്കാന്‍ പോലും പറ്റുമായിരുന്നില്ല. നാട്ടിലെ സ്കൂളില്‍ നിന്ന്‌ ഹെഡ് മാഷായി വിരമിച്ച ശേഷം നാട്ടുകാരുടെ ആവശ്യങ്ങള്‍ക്ക്‌ വേണ്ടി മുഴുവന്‍ നേരവും ചെലവഴിക്കുന്ന അവരുടെ കേസും കാര്യങ്ങളും നോക്കാന്‍ അവരെയെല്ലാം സഹായിക്കാന്‍ 15 കിലോമീറ്ററില്‍ കൂടുതല്‍ നടന്ന്‌ പാലക്കാട് ടൌണ്‍ വരെ പോകാറുള്ള മിക്കവാറും രാത്രിയില്‍ മാത്രം വീട്ടില്‍ ഉണ്ടാകുന്ന എന്റെ അപ്പൂപ്പന്‍ജി എനിക്ക്‌ മുന്നില്‍ സൌമ്യനും ശാന്തനും ആയിരുന്നു..

വീട്ടില്‍ എല്ലാവരും വളരെ പേടിയോടെ മാത്രം കണ്ടിരുന്ന അദ്ദേഹം രാവിലെ തന്നെ ഈ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങള്‍ക്കായി യാത്ര തുടങ്ങും. കോലായിലേക്ക്‌ ഇറങ്ങുന്നതിനു തൊട്ടു മുമ്പെ അപ്പൂപ്പന്‍ജി "ളൂ" എന്നു ഉറക്കെ വിളിക്കുമായിരുന്നു. അത്‌ എനിക്കുള്ള വിളിയായിരുന്നു.. "മോളൂ" എന്നതിന്റെ ചുരുക്ക പേരാണ്‌ "ളൂ".. ആ വിളിയുടെ ഉദ്ദേശം എനിക്ക്‌ വളരെ നന്നായി തന്നെ അറിയാം. അതിന്‌ കാതോര്‍ത്തിരിക്കുമായിരുന്ന ഞാന്‍ അത് കേട്ടതും ഓടി വന്നു ആ കവിളില്‍ ഒരുമ്മ കൊടുത്ത ശേഷം മെല്ലെ ചെവിയില്‍ ഒരു കാര്യം പറയും.

എന്താണ്‌ അന്നത്തെ ദിവസം ഈ 'ളൂ' വിന്‌ പ്രത്യേകമായി കൊണ്ടുവരേണ്ടത് എന്നതാണ്‌ ആ പറയുന്ന രഹസ്യം. ഉറക്കെ പറഞ്ഞാല്‍ ഒരു പക്ഷെ അമ്മ എന്നെ ചീത്ത പറയും 'എത്ര തിരക്കുണ്ടാവും വലിയച്ഛന്‌.. അതിനിടയിലാ ഇവള്‍ടെ ഓരോ ശൃംഗാരം'.. പക്ഷെ അതുണ്ടോ എന്നെ ഏശുന്നു... അപ്പൂപ്പന്‍ജിയും എന്റെ ഭാഗത്താണല്ലോ.. അങ്ങനെ 'രണ്ടു തലയുള്ള പെന്‍സില്‍', പിന്നെ വളരെക്കാലം എനിക്ക്‌ പ്രിയപ്പെട്ടതായിരുന്ന 'സിഗററ്റ് മിഠായി' (ഇപ്പൊ അത് എനിക്ക്‌ കിട്ടാറേയില്ല... കഴിഞ്ഞ പ്രാവശ്യം നാട്ടില്‍ പോയപ്പൊ പോലും ടോപ് നോട്‌ചിലും മറ്റും ഞാന്‍ ഈ അന്യം വന്നു പോയ മിഠായി അന്വേഷിച്ചിരുന്നു..), 'പച്ചയില്‍ സ്വര്‍ണ പൊട്ടുള്ള കുപ്പിവള', 'റേഡിയോ ജീരക മിഠായി' തുടങ്ങി അന്ന്‌ വേണം എന്ന്‌ എനിക്ക്‌ തോന്നുന്ന എന്തുമാകാം ഞാന്‍ അപ്പൂപ്പന്‍ജിയോട്‌ പറയുന്ന ആ രഹസ്യത്തിലെ മുഖ്യ കഥാപാത്രം.
പിന്നെ കാലുകള്‍ പൊന്തിച്ച്‌ ഇറയത്ത്‌ തൂക്കിയിട്ടിരിക്കുന്ന കാലന്‍ കുട എത്തി പിടിച്ച് എടുത്തു ആ കൈകളിലേക്ക്‌ കൊടുക്കും. അതും എന്റെ അവകാശമാണല്ലോ...

അപ്പൂപ്പന്‍ജി യുടെ ചിട്ടയും വൃത്തിയും ഒന്നു വേറെ തന്നെയായിരുന്നു എന്നു അമ്മ പറയാറുണ്ട്. അത് എന്റെ അമ്മയുടെ ജീവിതത്തെ എത്ര കണ്ട് സ്വാധീനിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നു ഞാന്‍ കാണുന്നതുമാണ്‌... ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണെങ്കിലും വീട്ടിലെ റെഡ്‌ ഓക്സൈഡ്‌ നിലത്ത് ചോക്കുപയോഗിച്ച്‌ ഞാന്‍ എന്തെങ്കിലും വരച്ചാല്‍ അതിന്‌ അമ്മയോ മറ്റോ ചീത്ത പറഞ്ഞാല്‍ 'കുട്ടികളുടെ മനസ്സ്‌ വേദനിപ്പിക്കരുത്' എന്ന്‌ പറഞ്ഞ്‌ എന്റെ പക്ഷം പിടിക്കാറുണ്ട് അപ്പൂപ്പന്‍ജി..

വൈകുന്നേരം കളികളെല്ലാം കളിച്ച്‌ തീര്‍ത്ത്‌ കുളിച്ച് നാമം ചൊല്ലിയ ശേഷം ഹോം വര്‍ക്ക്‌ പരിപാടികളുമായി ഇരിക്കുമ്പൊ അല്ലെങ്കില്‍ ഏട്ടനും അമ്മയും ആയുള്ള പഠന മല്‍പിടിത്തത്തിന്‌ സാക്‌ഷ്യം വഹിക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ പാടത്തേക്ക്‌ കണ്ണും നട്ടിരിക്കും. ഒരു കയ്യില്‍ കാലന്‍ കുടയും മറു കയ്യില്‍ ടോര്‍ച്ചുമായി വീടിനു മുന്നിലുള്ള വരമ്പിലേക്കു ആരെങ്കിലും തിരിയുന്നുണ്ടോ എന്ന്‌..

അപ്പൂപ്പന്‍ജി പടി കടന്ന്‌ മുറ്റത്തേക്ക്‌ കേറുന്നതും എന്നെ വിളിച്ചു കൊണ്ടായിരിക്കും. എനിക്കുള്ള പൊതി എന്നെ ഏല്‍പിച്ച ശേഷം ഇറയത്ത് കുട തൂക്കി വീട്ടിലെ ഓരോരുത്തരെയും അന്വേഷിക്കും. അതു കഴിഞ്ഞു അപ്പൂപ്പന്‍ജിയുടെ "ഏയ്..." കൊണ്ടു വരുന്ന വെള്ളം കുടിച്ച ശേഷം അന്നു നടന്ന കാര്യങ്ങളും കണ്ടു മുട്ടിയ ആള്‍ക്കാരെക്കുറിച്ചും വിശദീകരിക്കും.. പൂമുഖത്ത്‌ ഇരിക്കുന്ന എല്ലാരും ആ കാര്യങ്ങള്‍ കേട്ടു കൊണ്ടിരിക്കണം. അങ്ങനെ നിര്‍ബന്ധമുണ്ടോ എന്നറിയില്ല.. പക്ഷെ അതാണ്‌ ശീലം. വലുതായി ഒന്നും മനസ്സിലാക്കാനില്ലെങ്കിലും മിഠായിയും നുണഞ്ഞുക്കൊണ്ട് ഞാനും അതെല്ലാം കേട്ടോണ്ടിരിക്കും. സ്കൂളിലേയും കോളേജിലേയും കാര്യങ്ങള്‍ ഞാന്‍ വീട്ടില്‍ വന്ന്‌ പറയുമ്പോ അമ്മയും അച്ഛനും പറയാറുണ്ട് "നിനക്ക്‌ വലിയച്ഛന്റെ സ്വഭാവാണല്ലോ" ന്ന്‌. പക്ഷെ ഞാന്‍ കുറച്ച്‌ കഠിനമാണ്‌. ഞാന്‍ കഥകള്‍ പറയുമ്പോ ആരും വേറെ കാര്യങ്ങള്‍ ഇടയിലൂടെ സംസാരിക്കുന്നത്‌ എനിക്കിഷ്ടമല്ല. പ്രത്യേകിച്ച്‌ അമ്മ അന്ന് ഉണ്ടാക്കാനുള്ള സാമ്പാറിലെ കഷണത്തെക്കുറിച്ച് പറയുന്നത്..

ഈ സ്നേഹപൂര്‍വ്വമായ തലോടലും കൊഞ്ചലും എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ട് 13 വര്‍ഷമായിരിക്കുന്നു. എന്റെ 5-ആം ക്ലാസ്സ് കൊല്ല പരീക്ഷയുടെ അവസാന ദിവസത്തിന്റെ തലേന്ന് ആയിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ വേര്‍പാട്. എന്റെ മനസ്സിലെ വലിയൊരു മുറിപ്പാടായിരുന്ന അച്ഛച്ഛന്റെ മരണം നടന്നു ഒരു വര്‍ഷം തികഞ്ഞിരുന്നില്ല അപ്പോഴേക്കും... ഒരു 5-ആം ക്ലാസ്സുകാരിയുടെ വേദന എത്രപേര്‍ മനസ്സിലാക്കുമെന്നെനിക്കറിയില്ല. പക്ഷെ ഒന്നറിയാം . ഞാന്‍ ഇന്നും അതോര്‍ത്ത് സങ്കടപ്പെടാറുണ്ട്.. എന്റെ മലയാളം പരീക്ഷയ്ക്കിടയില്‍ എപ്പോഴോ എന്തെല്ലാമൊക്കെയോ തെറ്റുന്നതായി ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു. തിരിച്ച് വീടെത്തിയപ്പോള്‍ അതിന്റെ കാരണവും അറിഞ്ഞു.

പിറ്റേന്ന് ശവദാഹം. അന്ന്‌ എനിക്ക്‌ ഒരിക്കലും മറക്കാനാകാത്ത ഒരു സംഭവം കൂടി നടന്നു. സ്ത്രീകളാരും ചിതയ്ക്ക്‌ തീ കൊളുത്തുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക്‌ പോകാറില്ലത്രെ. പക്ഷെ തനി ചെറുതായതു കൊണ്ടോ അതോ അപ്പൂപ്പന്‍ജിയുടെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട പേരക്കുട്ടി ആയതുകൊണ്ടോ എന്തോ അന്ന്‌ എന്നെ ആരും വിലക്കിയില്ല.

ഇപ്പോഴും എനിക്ക് ഒരു നിമിഷം പോലും വിടാതെ ഓര്‍ത്തെടുക്കാന്‍ പറ്റുന്നത്‌ തീയുടെ ചൂടില്‍ നിന്നു രക്ഷപ്പെട്ട്‌ അപ്പൂപ്പന്‍ജിയുടെ ആത്മാവ്‌ ദൈവത്തിന്റെ അടുത്തേക്ക്‌ പോകുന്ന ആ കാഴ്ച്ചയാണ്‌.. അത്‌ എത്ര പേര്‍ കണ്ടെന്നോ എത്ര പേര്‍ ശ്രദ്ധിച്ചെന്നോ എനിക്കറിയില്ല.. ആ പുകയിലൂടെ പ്രത്യേക രൂപമില്ലാത്ത, നിറമില്ലാത്ത, സാന്ദ്രത കൂടിയ എന്തോ ഒന്ന്‌ മുകളിലേക്ക്‌ പൊന്തി പൊന്തി പോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ കണ്ണിനു മുന്നില്‍ നിന്ന്‌ മറയുന്ന അത്രയും നേരം വരെ ഞാന്‍ ആ രൂപത്തെ നോക്കി നിന്നിരുന്നു.
അപ്പൊ ആ രൂപമില്ലാത്ത രൂപം എന്നെ നോക്കി കൈ വീശി ചിരിച്ചിരുന്നുവോ....????

ആ... അറിയില്ല...
പക്ഷെ ഇന്നും പലപ്പോഴും സ്നേഹപൂര്‍വ്വമുള്ള ഒരു തലോടലായി ആ സാന്നിദ്ധ്യം ഞാന്‍ അറിയാറുണ്ട്..

അരുതേ ...

2008-09-04T13:21:00.000+04:00

പുറത്ത്‌ തോരാതെ പെയ്തുകൊണ്ടേയിരുന്ന മഴയുടെ വാചകമടിക്ക്‌ കാതോര്‍ത്തുക്കൊണ്ട് ഏതോ ഒരു ദിവസം കുറിച്ചിട്ടതാണീ വാക്കുകള്‍.

മഴയുമായി ഈ വരികള്‍ക്ക്‌ യാതൊരു ബന്ധവുമില്ലായിരിക്കാം കാഴ്ച്ചയില്‍.. പക്ഷെ മഴ പലപ്പോഴായി എനിക്കേകിയ വിസ്മയനീയ മുഹൂര്‍ത്തങ്ങളാണ്‌ എന്റെ ജീവിതത്തെ ഏകതാളത്തിന്റെ വൈരസ്യം അകറ്റി നിറപകിട്ടാര്‍ന്നതാക്കി മാറ്റുന്നത്‌. .. അത് വാത്സല്യം നിറഞ്ഞ കൊഞ്ചലുകളാകാം.. പ്രണയത്തിന്റെ പരിഭവമാകാം.. സ്നേഹത്തോടെയുള്ള വാക്കുകളാകാം.. അല്ലെങ്കില്‍ വെറും ഇഷ്ടത്തോടെയുള്ള പരിലാളനകളോ തലോടലുകളോ ആകാം.. എന്തായാലും.. അവയെല്ലാം എന്റെ ജീവിതത്തെ വളരെയധികം സ്വാധീനിച്ചിരിക്കുന്നതായി ഞാനറിയുന്നു..

(അറിയാതെ ഓര്‍മകള്‍ ഉണര്‍ത്തുന്ന മനോഹര നിമിഷങ്ങള്‍ എനിക്ക്‌ സമ്മാനിച്ച മഴയുടെ നനവുള്ള ആ സംഗീതത്തിന്‌ സമര്‍പ്പിക്കട്ടെ ഞാന്‍ ഈ വരികള്‍ …)

അരുതേ …

അകലരുതേ കിനാക്കളേ ...

അരികില്‍ നിന്‍ മൃദു സ്പര്‍ശമില്ലയെങ്കില്‍
അകന്നു പോയേനേ ഞാന്‍
ഇരുള്‍ പരന്നതാമാ
മൃത്യുവിന്നരികിലേക്ക് ...

അരുതേ …
കരയരുതേ മോഹങ്ങളേ...
വിരിയാകിലും നീയില്ലയെന്നാകില്‍

കരിഞ്ഞു പോയേനേ ഞാന്‍…
കണ്ണുനീര്‍ തീര്‍ക്കുന്നതാമാ

ചിത തന്‍ അഗ്നിയില്‍...

അരുതേ …
തളരരുതേ പ്രണയമേ...
നീയേകിയതാമാ മധുരപ്രതീക്ഷകളെന്നകം
കുളിര്‍പ്പിച്ചില്ലായെങ്കില്‍

മറന്നു പോയേനേ ഞാനി-
-തൊരു ജീവിതമെന്ന കാര്യം...

അരുതേ …
മറയരുതേ കാവ്യതോഴീ, എന്‍
തൂലികയില്‍ പിടയുമാ

അക്ഷരസഞ്ജയത്തില്‍ നിന്നും...
തകര്‍ന്നു പോയേനേ ഞാന്‍…
നിന്‍ തലോടലില്ലയെങ്കില്‍...

കയ്പയ്ക്ക റബ്ബറും ചില ഓര്‍മകളും

2008-08-13T13:14:00.000+04:00

ചൊട്ടയിലെ ശീലം ചുടല വരെ എന്നു പറയുന്നത്‌ എത്ര ശരിയാ.. പ്രൊഫഷണലിസം എന്നു നാഴികക്ക്‌ 40 വട്ടം പറഞ്ഞു നടക്കുന്ന കോര്‍പറേറ്റ്‌ മുഖങ്ങളുടെ ഇടയിലാണെങ്കിലും എന്റെ ക്യുബിക്കിളില്‍ കംപ്യൂട്ടറിന്നടുത്ത് ഒരു ബൊമ്മ ക്കുട്ടിയും ആമയുടെ രൂപത്തിലുള്ള കട്ടറും പിന്നെ ചെരുപ്പു പോലെയുള്ള മൊബൈല്‍ സ്റ്റാന്‍ഡും ഒക്കെയുണ്ട്. ഏത്‌ കടയിലും സൂപ്പര്‍ മാര്‍ക്കറ്റിലും ഷോപ്പിങ് മാളിലും എന്നെ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ ആകര്‍ഷിച്ചിരുന്ന ഘടകം ഇതു തന്നെയണ്‌ - സ്റ്റേഷനറി. കിട്ടുന്ന സമയം കൊണ്ട് അവിടത്തെ ഓരോ ഫയല്‍, പേന, പെന്‍സില്‍, റബ്ബര്‍, കട്ടര്‍ എന്നിവ ഞന്‍ മൂന്നും നാലും തവണ തിരിച്ചും മറിച്ചും നോക്കി കഴിഞ്ഞിരിക്കും.

ബള്‍ബിന്റെയും ട്യുബ്‌ ലൈറ്റിന്റെയും കോട്ടിന്റെയും ആമയുടെയും എന്നു വേണ്ട പല രൂപത്തിലും തരത്തിലുമുള്ള ഒരു വന്‍ കട്ടര്‍ ശേഖരം തന്നെ എനിക്കുണ്ട്. കട്ടര്‍ മാത്രമല്ല.. റബ്ബര്‍, സ്കെയില്‍, പൂട്ടി വെക്കാന്‍ പറ്റുന്നതും പറ്റാത്തതുമായ വിവിധ നിറങ്ങളിലുള്ള പുസ്തകങ്ങള്‍, പലവിധ ആവശ്യങ്ങള്‍ക്ക്‌ ഉപകരിക്കുന്ന ഫയലുകള്‍, സ്കെറ്റ്ച്‌ പേനകള്‍ എന്നങ്ങിനെ ഒരു വമ്പന്‍ ശേഖരത്തിന്റെ ഉടമയാണ്‌ ഈ ഞാന്‍.. അങ്ങനെയുള്ള എനിക്ക്‌ പറ്റിയ ഒരു അമളിയാണ്‌ ഇതെഴുതാന്‍ പ്രേരിപ്പിച്ചത്‌.

പാലക്കാട് ജില്ലയിലെ ഒരു ചെറിയ പഞ്ചായത്ത്‌. ആ പ്രദേശത്തെ 4 വരെ മാത്രമുള്ള സി.ബി.എസ്.സി. സ്കൂളില്‍ ഞാന്‍ ഒന്നില്‍ പഠിക്കുന്ന സമയം. അന്ന്‌ അവിടെ ഒരു കൊച്ചു താരം ആയിരുന്നു ഞാന്‍. അതിമാനുഷിക കഴിവുകള്‍ ആയിരുന്നില്ലാട്ടോ കാരണം.. ഗള്‍ഫില്‍ നിന്നു ലീവിനു വരുന്ന അച്ഛന്‍ കൊണ്ടു വരുന്ന അതിവിശേഷമായ സാധനങ്ങള്‍ തന്നെ. ആ സമയം സ്കൂളില്‍ പോകാനുള്ള എന്റെ പ്രത്യേക താത്പര്യത്തിനു കാരണവും അതു തന്നെയായിരുന്നു. അച്ചന്‍ വന്ന സമയമാണെങ്കില്‍ ഈ വക "ആക്രി മാക്രി" (ഏട്ടച്ചാരുടെ ഭാഷയാണേ ഇത്‌..) സാമഗ്രികള്‍ ക്ലാസ്സിലെ എല്ലാരുടെയും മുന്നില്‍ പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കാനുള്ള വ്യഗ്രതയില്‍ തലേന്ന്‌ തന്നെ ടൈം ടേബിള്‍ പ്രകാരം ബാഗില്‍ പുസ്തകങ്ങള്‍ ഒതുക്കി വെയ്ക്കുകയും പിറ്റേന്ന്‌ അതിരാവിലെ എഴുന്നേറ്റ്‌ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ഏട്ടനേക്കാള്‍ മുമ്പെ ചെയ്ത്‌ ഓട്ടോ കേറാന്‍ റെഡിയായി നില്‍ക്കാറുമുണ്ടായിരുന്നു ഞാന്‍. എന്നാല്‍ മറ്റു ദിവസങ്ങളില്‍ ഇങ്ങനെയായിരുന്നില്ല കാര്യങ്ങള്‍. സ്കൂളില്‍ പോകാന്‍ തീരെ മടിയില്ലാത്ത കുട്ടി ആയിരുന്നുവെങ്കിലും ഒരു "പതുക്കെ പുഴുങ്ങിത്തര"ത്തിനു അടിമയാണ്‌ ഞാന്‍. ഓട്ടോ വന്ന്‌ കാത്ത്‌ നില്‍ക്കുമ്ബോള്‍ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്തു കൂട്ടി എന്നും ഏട്ടന്റെ കണ്ണുരുട്ടലിനു വിധേയയാകാറുണ്ടായിരുന്നു ഞാന്‍. ഏട്ടനാണെങ്കിലോ 'എപ്പൊ റെഡിയായി' എന്നു ചോദിച്ചാല്‍ മതി എന്ന പോലെയാണ്‌ താനും. (പക്ഷെ പിന്നീടു ഞങ്ങള്‍ പഠിച്ചതു വേറെ വേറെ സ്കൂളുകളിലായിരുന്നു കേട്ടോ.. എന്റെ ഭാഗ്യം.. ഏട്ടന്റെയും.. )

അങ്ങനെ ആ കൊല്ലം അച്ഛന്റെ വരവില്‍ എനിക്ക്‌ ലഭിച്ച "ആക്രി മാക്രി"കളില്‍ വെച്ചു എന്നെ ഏറ്റവും ആകര്‍ഷിച്ചത്‌ ഷൂ പോലുള്ള കട്ടറും കയ്‌പയ്‌ക്ക റബ്ബറും ആയിരുന്നു. ഒരു നാട്ടിന്‍പുറത്തായിരുന്നു എന്റെ സ്കൂള്‍ എന്നു പറഞ്ഞുവല്ലോ.. അവിടെ ഗള്‍ഫില്‍ നിന്നു കൊണ്ടു വരുന്ന കളര്‍ഫുള്‍ സാധനങ്ങള്‍ക്ക് വളരെയധികം കാഴ്ചക്കാരുണ്ടായിരുന്നു. എന്നും മലയാളികള്‍ക്ക് ഗള്‍ഫ് സ്വപ്നങ്ങളുടെ വിളഭൂമിയാണല്ലോ..

ഒരു യഥാര്‍ത്ഥ കയ്‌പയ്‌ക്ക കത്തി ഉപയോഗിച്ചു നല്ല ഭംഗിയായി അരിഞ്ഞ് അതിന്റെ നടുക്കിലെ ഒരു കഷണം എടുത്താല്‍ എങ്ങനെയിരിക്കും? അതു പോലെയായിരുന്നു നമ്മുടെ കേന്ദ്രകഥാപാത്രത്തിന്റെ ‘ലുക്ക്‌’'. ആ കഷണത്തിന്റെ നടു ഭാഗത്ത് ഒരു മഞ്ഞ വട്ടവും അതിനു ചുറ്റും ചുവന്ന നിറത്തിലുള്ള അധികം വീതിയില്ലാത്ത വട്ടവും പിന്നെ പൂ പോലുള്ള ഭാഗത്ത് നല്ല ഭംഗിയുള്ള പച്ച നിറവും ആയിരുന്നു..

എന്റെ കയ്‌പയ്‌ക്കാ റബ്ബര്‍ തൊട്ടു നോക്കാന്‍ വരുന്നവര്‍ക്കു മുന്നില്‍ ഞാന്‍ വലിയ 'പോസ്‌' കാണിച്ച്‌ "അധികം തൊട്ടു കേട് വരുത്തല്ലേ" എന്നും പിന്നെ കുറച്ച് പൊടിപ്പും തൊങ്ങലും ചേര്‍ത്ത്‌ "എന്റെ വീട്ടില്‍ അലമാറയില്‍ എല്ലാ 'ഫ്രൂട്ട്‌സി'ന്റെയും 'വെജിറ്റബിള്‍സി'ന്റെയും റബ്ബറുകളുണ്ട്. അത് അമ്മ സൂക്ഷിച്ച് വെച്ചിരിക്കയാ" എന്നും മൊഴിയാറുണ്ട്.

അങ്ങനെ നമ്മുടെ കഥാപാത്രത്തിന്റെ പ്രശസ്തി കൂടി ക്കൂടി വന്നു. കൂടെ ചെറുതായി എന്റെയും. എന്റെ തൊട്ടടുത്തിരിക്കുന്ന കുട്ടി - നമുക്ക് ചക്കി എന്നു വിളിക്കാം - ഇടക്കിടെ എന്നെയും ഇതിനെയും മാറി മാറി നോക്കാറുണ്ടെങ്കിലും വലിയ പ്രാധാന്യം ഒന്നും കൊടുത്തു കണ്ടില്ല. അങ്ങനെയിരിക്കെ പുസ്തകത്തില്‍ പെന്സില്‍ കൊണ്ട് വരച്ച ഒരു ചിത്രം ആവേശത്തൊടെ മായ്ക്കുന്നതിന്നിടയില്‍ എന്റെ നൂറു കോടി വിലമതിക്കുന്ന കയ്പയ്‌ക്ക റബ്ബറീന്റെ പച്ച നിറമുള്ള ഒരു ഭാഗത്ത്‌ കുറച്ച്‌ കറുപ്പ് നിറം ആയി.

കാര്യമായ ഒരു കാര്യത്തിനു ഇതുവരെ കരഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത എന്റെ കണ്ണുകളില്‍ ഒരു ചെറിയ തടാകം ഉണ്ടാകാന്‍ തുടങ്ങി. ഈ കണ്ണൂനീര്‍ തടാകം ആരും കാണുന്നില്ലല്ലോ എന്നുറപ്പു വരുത്താന്‍ പോലും നില്ക്കാതെ ജീവിതത്തില്‍ സംഭവിച്ച നല്ല കാര്യങ്ങളെയെല്ലാം നിഷ്ക്കരുണം മറന്നുക്കൊണ്ട് ദൈവത്തിനുള്ളത് നല്ല രീതിയില്‍ തന്നെ കൊടുത്തു തീര്‍ത്തു.

എന്റെ ഈ പരാക്രമങ്ങള്‍ കണ്ടിട്ടാവണം അയല്‍വാസിയായ ചക്കി എന്നെ ആശ്വസിപ്പിക്കാന്‍ മുന്നോട്ട് വന്നു എന്റെ കയ്പക്ക റബ്ബറിന്റെ കറുത്തു പോയ ഭാഗം നോക്കി പറഞ്ഞു -'സങ്കടപ്പെടുകയൊന്നും വേണ്ട. സാരമില്ല. ഇതിനൊരു വഴിയുണ്ട്. ആ റബ്ബറൊന്നു താ'. ഇത്രയും കേട്ടപ്പോള്‍ തന്നെ എന്റെ കണ്ണുകള്‍ തിളങ്ങി. പിന്നെ വേറൊന്നും ആലോചിക്കാതെ ഞാന്‍ ആ റബ്ബര്‍ അവള്ക്ക് നേരെ നീട്ടി.

അവശ്യമായ സമയത്ത് ഒരു മാലാഖയെ പോലെ വന്ന അവള്‍ അവളുടെ സ്വന്തം റബ്ബറെടുത്ത്‌ എന്റെ റബ്ബറിലെ കറുപ്പ്‌ നിറമുള്ള ഭാഗം വൃത്തിയാക്കാന്‍ തുടങ്ങി. കുറെ നേരത്തെ കഠിന പ്രയത്നം കൊണ്ട് അത്‌ ഏതാണ്ട് പഴയ രൂപത്തിലായി. മനസ്സുക്കൊണ്ട് അവളെ ഒരുപാട് നേരം പ്രശംസിച്ചു ഞാന്‍. അത് എന്നെ തിരിച്ചേല്‍പ്പിച്ച ശേഷം അവള്‍ പറഞ്ഞു - 'ഇന്നു ഞാന്‍ ഇവിടുള്ളതോണ്ടും പിന്നെ അതില്‍ അത്രയധികം കറുപ്പ്‌ നിറം ആകാത്തതോണ്ടും പ്രശ്നമില്ല.. പക്ഷെ നാളെ ഇതൊന്നു പൊട്ടുകയോ മറ്റോ ചെയ്താലോ?'

എനിക്ക്‌ ആകെ പരിഭ്രാന്തിയായി. അത്‌ പൊട്ടുക എന്നത്‌ വളരെ സങ്കടകരമായ അവസ്ഥ തന്നെ. പക്ഷെ കൂടുതല്‍ സങ്കടം ഉമ ടീച്ചര്‍ടെ മകനും കൂട്ടുകാരും അതില്‍ ഒരുപാട് സന്തോഷിക്കില്ലേ എന്നോര്‍ത്തായിരുന്നു. അപ്പൊ നമ്മുടെ ചക്കി തുടര്‍ന്നു പറഞ്ഞു - 'ഒരു കാര്യം ചെയ്യാം. ഞാന്‍ ഈ റബ്ബറിനെ എന്റെ വീട്ടില്‍ കുഴിച്ചിടാം. സമയത്തിനു വെള്ളമൊഴിച്ചാല്‍ ഒരു രണ്ടാഴ്ച്ച കഴിയുമ്പോഴേക്കും അത് വളര്‍ന്നു വലുതാകും. പിന്നെ കൂടിയാല്‍ ഒരാഴ്ച്ച. പിന്നെ അതില്‍ നിന്നു കുറെ കയ്പക്ക റബ്ബറുകള്‍ ഉണ്ടാകും. അപ്പൊ പിന്നെ ഒരെണ്ണം ചീത്തയായാലെന്താ?'

വളരെ ന്യായമായ കാര്യം. വായനശാല വക നല്ല കര്‍ഷകനുള്ള പുരസ്കാരം കരസ്ഥമാക്കിയ അവളുടെ മുത്തശ്ശന്‍ പരിപാലിക്കുമല്ലോ എന്റെ കയ്പക്ക റബ്ബര്‍ ചെടിയേയും. അങ്ങനെ അതില്‍ മിനിമം ഒരു 10 റബ്ബര്‍ അല്ലെങ്കില്‍ വേണ്ട ഒരു 5 എണ്ണമെങ്കിലും ഉണ്ടാകില്ലെ.. അധികം ആക്രാന്തമില്ലാത്ത എനിക്ക്‌ അത്രയും മതിയായിരുന്നു. അപ്പോള്‍ എന്നിലെ പരോപകാരി ഉണര്‍ന്നു. അതിലെ ഒരെണ്ണം അവള്‍ക്കു നല്‍കാമെന്നു ഞാന്‍ അപ്പൊ തന്നെ ഏറ്റു.. പിന്നെ ക്ലാസ്സിലെ ഹീറോയും ഈ പോസ്റ്റിലെ കേന്ദ്ര കഥാപാത്രവുമായ കയ്പക്ക റബ്ബറിനു ഒരു 3 മിനുട്ട്‌ ദൈര്‍ഘ്യമുള്ള ഉമ്മ സമ്മാനിച്ച ശേഷം ഞാന്‍ അത് അവളെ ഏല്‍പ്പിച്ചു. ഇത് വീട്ടില്‍ എന്നല്ല ആരോടും പറയണ്ട. അവസാനം എല്ലാവരെയും അത്ഭുതപ്പെടുത്താമെന്നും ചക്കി കൂട്ടിചേര്‍ത്തു. അവള്‍ പിന്നെ പറഞ്ഞ എന്തിനും എനിക്ക്‌ 100 ശതമാനം യോജിപ്പും സമ്മതവും ആയിരുന്നു.

കൃത്യം 2 ആഴ്ച്ച കഴിഞ്ഞതും ഞന്‍ റബ്ബറിനെ കുറിച്ച്‌ അന്വേഷിച്ചു. എന്നാല്‍ അതിനിട്ട വളം പോരായിരുന്നു എന്നായിരുന്നു ചക്കിയുടെ മറുപടീ. അപ്പൊ അവളുടെ മുത്തശ്ശന്‍ എത്രയോ ദൂരെ നിന്ന്‌ ഒരു പ്രത്യേക തരം വളം ഓഡര്‍ ചെയ്തിട്ടുണ്ടത്രെ! ഞാന്‍ വീണ്ടും സ്വപ്നലോകത്തിലേക്ക്‌ തിരിഞ്ഞു.

പിന്നെയും ആഴ്ച്ചകള്‍ കഴിഞ്ഞു. 2 മാസം കഴിഞ്ഞു. എന്റെ റബ്ബര്‍ മാത്രം കിട്ടിയില്ല.
ഓരോ പ്രാവശ്യം ചോദിക്കുമ്പോഴും ചക്കിക്ക്‌ ഒരു ഉത്തരം ഉണ്ടായിരുനു. എന്നോട്‌ എന്നെങ്കിലും അമ്മയോ ഏട്ടനോ്‌ എവിടെ നീ കുറേ കാലം കൊട്ടിഘോഷിച്ചു നടന്ന കയ്പക്ക റബ്ബര്‍ എന്നു ചോദിക്കുമ്പൊ ഞാനും പലവിധത്തിലുള്ള ഉത്തരങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരുന്നു. പക്ഷെ ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞ ഉത്തരം ഇതായിരുന്നു - 'ഒന്നോ? ഒന്നല്ല ഒരു പത്തെണ്ണമെങ്കിലും കൊണ്ട് ഞാന്‍ എന്റെ ബോക്സ്‌ നിറയ്ക്കും. അപ്പൊ കാണാം'.

പിന്നെ പരീക്ഷാത്തിരക്ക്‌. അതു കഴിഞ്ഞ്‌ അടുത്ത കൊല്ലം തൊട്ട്‌ ഞാനും ഏട്ടനും പഠിച്ചത് റ്റൌണിലെ സ്കൂളിലായിരുന്നു. അങ്ങനെ കയ്പക്കറബ്ബര്‍ ഒരു ഓര്‍മയായി.

പിന്നീട് വളരെ നാളുകള്‍ക്ക്‌ ശേഷം നാട്ടിലേക്ക്‌ പോകുന്ന വഴിയില്‍ ബസ്സ്‌ ഇറങ്ങുമ്പൊ നമ്മുടെ ചക്കിയെ കണ്ടുമുട്ടി. ചിരിച്ചോ എന്നോര്‍മയില്ല. കുറച്ച്‌ നടന്ന ശേഷം ഇതെന്റെ കൂടെ ഒന്നാം ക്ലാസില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന കുട്ടിയാണെന്ന്‌ അമ്മയെ അറിയിച്ചപ്പൊ പിന്നെ എന്തേ പരിചയപ്പെടുത്താതിരുന്നത് എന്ന ചോദ്യത്തിന്‌ മറുപടി ആയി ഞാന്‍ ആ സത്യം പറഞ്ഞു. അല്ലെങ്കില്‍ അന്നാണ്‌ ഞാന്‍ ആ സത്യം പറഞ്ഞത്‌ - 'എന്റെ കയ്പക്ക റബ്ബര്‍ ചെടിയില്‍ ഉണ്ടായ എല്ലാ റബ്ബറും അവളെടുത്തു. ഒന്നു പോലും തന്നില്ല.. അപ്പൊ ഞാന്‍ എന്തിന്‌ പരിചയപ്പെടുത്തണം? '

അമ്മയുടെ അപ്പോഴത്തെ മുഖഭാവം ഓര്‍മയില്ല.
പക്ഷെ വീട്ടില്‍ എല്ലാര്‍ക്കും കുറേ കാലത്തേക്ക്‌ എന്റെ പല ചെയ്തികള്‍ക്കുമുള്ള മറുപടി ഈ സംഭവം എന്നെ ഓര്‍മപ്പെടുത്തുക എന്നത്‌ മാത്രമായിരുന്നു എന്നു മാത്രം ഓര്‍മയുണ്ട്...

ഒരിക്കല്‍ കൂടി കാതോര്‍ത്തുക്കൊണ്ട്...

2008-07-02T09:59:00.000+04:00

(എന്നും പരീക്ഷയുടെ ചൂട്‌ ദേഹത്ത്‌ കയരുമ്പോള്‍ എനിക്ക് മുകുന്ദനോടും എം.ടി.യോടും മാധവിക്കുട്ടിയോടും എല്ലാം വല്ലാത്ത സ്നേഹം തോന്നാറുണ്ട്. പഠന വിഷയം 'എഞ്ചിനീയറിങ്ങ്‌' ആയതു കൊണ്ടാകാം ആ ദിവസങ്ങളില്‍ എനിക്ക്‌ സാഹിത്യ വിഷയങ്ങളോടാണ്‌ കൂടുതല്‍ താത്പര്യം തോന്നാറുള്ളത്‌. മാത്രമല്ല, പഠിക്കാനുള്ളതല്ലാത്ത എന്തും വായിക്കാന്‍ വല്ലാത്തൊരു വെമ്പലും. 'എഞ്ചിനീയറിങ്ങി'ന്റെ 4 വര്‍ഷങ്ങളും പിന്നെ കോളേജിനു പിന്നിലെ മനോഹരമായ മലകളും ഹോസ്റ്റലിനു മുന്നിലൂടെ പോകുന്ന റെയില്‍ പാതയും മധുരമാര്‍ന്ന ഓര്‍മകളും ഇടക്കിടെ എന്റെ ഭാവനയെ വികസിപ്പിച്ചുക്കൊണ്ട് ഇതേ പോലെ കടന്നു പോയി.
അങ്ങനെയിരിക്കേ ഏതോ പരീക്ഷക്ക്‌ മുമ്ബ് എപ്പോഴോ ആയി ഞാന്‍ കുറിച്ചിട്ടതാണിത്‌.)

മംഗലാപുരം എക്സ്പ്രസ്സ് എനിക്ക് മുമ്പിലൂടെ കൂകി വിളിച്ചു കൊണ്ട് കടന്നു പോകുന്നു .. വാളയാര്‍ ചുരം കടന്ന് കരിമ്പനകളുടെ നാട്ടിലേക്കുള്ള ഈ നെടുനീളന്‍ വണ്ടിയുടെ പ്രവേശനം ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ കാണുകയാണിപ്പോള്‍...

നല്ല കുളിര്‍മ .. ചെറിയൊരു തണുത്ത കാറ്റ്‌ വീശുന്നുമുണ്ട്... ജനല്‍ കമ്പികളില്‍ പിടിച്ചു നില്‍ക്കുന്നതുകൊണ്ടാകാം കൈകള്‍ വല്ലാതെ തണുത്തിരിക്കുന്നു .. ഞാന്‍ കാത്തിരിക്കുകയാണ്‌ അടുത്ത തീവണ്ടിയുടെ വരവിനായി ... അപ്പോഴും , പാലക്കാടന്‍ കാറ്റും തമിഴ് മണവും ഒരുപോലെ വഹിച്ച് കരിമ്പനകള്‍ക്കിടയിലൂടെ വയലോലകളെ പകുത്തു , കുതിച്ചു ക്കൊണ്ടേയിരിക്കുന്ന ആ വണ്ടിയുടെ ചിത്രം ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ വരച്ചുക്കൊണ്ടേയിരുന്നു ...

ഇവിടെ തീവണ്ടി ഒരതിശയമല്ല. ഒരു ദിവസം തന്നെ എത്രയെണ്ണം !
എന്തായാലും ഒന്നിനെ കൂടി കണ്ടിട്ടാകാം പുസ്തകത്തിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് വലിയുവാനുള്ള ശ്രമം.. എന്താണിതെനിക്ക്‌ നല്‍കുന്നത് ??? എന്താണിതെന്നെ ഓര്‍മിപ്പിക്കുന്നത്???
ഗൃഹാതുരത്വം ??
അല്ല.. അതൊരു പഴഞ്ചന്‍ പ്രയോഗമാണ് ... അല്ലെങ്കിലും അങ്ങനെയല്ല അതിനെ വിശേഷിപ്പിക്കേണ്ടത്‌.. എത്ര തന്നെ കണ്ടാലും മതി വരാത്ത ഒരു കൌതുകം! ഓരോ പ്രാവശ്യവും വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്നതിനായി ഈ വന്‍ തേരട്ടയെ കാത്ത്‌ നില്‍ക്കുമ്പോഴും ആദ്യമായി ഇതില്‍ കേറാന്‍ പോവുകയാണെന്ന് തോന്നി പോകാറുണ്ടെനിക്ക്‌. ഒരുപാട് പരിഭ്രമവും അത്ര തന്നെ ആശ്ചര്യവും സന്തോഷവും മനസ്സില്‍ കളിക്കുമപ്പോള്‍...

ഈ കൌതുകത്തെ കുറിച്ച് പലപ്പോഴും കൂട്ടുകാരുടെ മുമ്പില്‍ വാചാലയാകാറുണ്ട് ഞാന്‍. ഒരുപക്ഷെ കളിയായിട്ടാകാം അവരില്‍ പലരുമെന്റെ വാക്കുകളെ കേള്‍ക്കാറുള്ളത്‌. എന്നാലും വെറുതെയിങ്ങനെ നോക്കിനില്‍ക്കുമ്പോള്‍ മനസ്സിനൊരു സന്തോഷം.. ഈ ലോകത്തിലെ വേദനകളോ സങ്കടങ്ങളോ ബാഹ്യമോ ആന്തരികമോ ആയ മുറിപ്പാടുകളോ എന്നെ സ്പര്‍ശിക്കുന്നതേയില്ല എന്നൊരു തോന്നല്‍.. ഈ വണ്ടിക്കൊപ്പം എന്റെ വേദനകളും ഒരുപാട് ദൂരത്തേക്ക്‌ പോകുന്നതായി ഞാന്‍ അറിയുന്നു.
അല്ല .. ചൂളം വിളിച്ച് അകലങ്ങളിലേക്ക് പായുന്ന ഈ വണ്ടികള്‍ ഒരു ഗൃഹാതുരത്ത്വ ഓര്‍മയല്ലെനിക്ക്‌. .. പകരം ..... എന്റെ പരിഭവങ്ങളും പരിഭ്രമങ്ങളും നൊമ്പരങ്ങളും വഹിച്ചു അകലങ്ങളിലേക്ക് പായുന്ന ഒരു സാന്ത്വനാനുഭൂതിയാണ് .. എന്നിലേക്ക്‌ മധുരമാര്‍ന്ന മഹത്തായ രണ്ട് സംസ്കാരങ്ങള്‍ പകര്‍ന്ന്‌ തരുന്ന വിജ്ഞാന ഭണ്ഢാരമാണ്‌.
മനസ്സിനെ കുറെ കാലം വേട്ടയാടിയിരുന്ന ഒരു പദപ്രശ്നം പൂരിപ്പിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞുവെന്ന സംതൃപ്തിയില്‍ ജനലിന്റെ കമ്പികളില്‍ പിടിച്ചു നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ പുറത്ത്‌ അടുത്ത ചൂളം വിളി കേള്‍ക്കുകയായ്‌..
ഇപ്പോള്‍ ആ ശബ്ദത്തെ ആവാഹിക്കുകയാണ്‌ ഞാന്‍ എന്റെ മനസ്സിലേക്ക്‌...

എന്റെ ഓര്‍മകള്‍

2008-05-26T14:43:00.001+04:00

ഓര്‍ക്കാന്‍ ഒരുപാട് ഓര്‍മകള്‍ എനിക്കുമുണ്ട്. പണ്ടു നാട്ടില്‍ ഏട്ടന്മാരോടും ചേച്ചിമാരോടും ഒപ്പം "കുട്ടിം കോലും" കളിച്ചിരുന്നതും മുറ്റത്ത് അടുപ്പുണ്ടാക്കി അണ്ടി ചുട്ടു തിന്നതും പിന്നെ ദേഹം മുഴുവന്‍ പിണ്ണാക്കു തേച്ച് പിടിപ്പിച്ച ശേഷം അമ്മയോടൊപ്പം കുളത്തില്‍ പോയി മുങ്ങി കുളിക്കാറുള്ളതും ഉച്ചക്ക് വീട്ടിലെ എല്ലാരും ഒന്നു മയങ്ങുന്ന നേരത്ത് വലിയൊരു കിണ്ണത്തില്‍ മാങ്ങാ മുറിച്ചു ഉപ്പും മുളകും എണ്ണയും തേച്ച് പിടിപ്പിച്ചു എരിവ് വക വെക്കാതെ എട്ടനോടൊപ്പം മത്സരിച്ചു ജയിക്കാന്‍ ആര്‍ത്തിയോടെ തിന്നാറുള്ളതും എന്റെ പിറന്നാളിന് നിലത്തു ഇല വെച്ചു സദ്യയ്ക്ക് ചോറു വിളമ്പുമ്പോള്‍ "മതി" എന്ന് പറയന്‍ സമ്മതിക്കാതെ അമ്മ വിളമ്പി തന്നുകൊണ്ടേ ഇരിക്കാറുള്ളതും വീട്ടിലെ പശു പ്രസവിക്കുന്ന കിടാവിനെ എട്ടനേക്കാള്‍ മുമ്പെ കാണാന്‍ തൊഴുത്തിന്റെ ഭാഗത്തേക്കുള്ള വാതിലിന്നടുത്തു മഴ പോലും വക വെക്കാതെ ഏട്ടന്‍ വരുന്നുണ്ടോ എന്ന് നോക്കി നിന്നതും പിന്നെ പടിഞ്ഞാറ് വശത്തുള്ള പറങ്കി മാവിലെ അണ്ടികള്‍ അപ്പൂപ്പന്‍ജിയോടൊപ്പം (മുത്തശ്ശനോടൊപ്പം) എണ്ണി തിട്ടപ്പെടുത്തി പെറുക്കി വെക്കാറുള്ളതും പിന്നീട് നഗരത്തിലേക്കു പറിച്ചു നട്ടപ്പോള്‍ video game ലെ super mario നെ ക്കൊണ്ട് കൊട്ടാരത്തിലെ രാജകുമാരിയെ രക്ഷിച്ചതും കോളനിയിലെ സമപ്രായക്കാരോടൊപ്പം hide n seek ഉം red letter ഉം കളിച്ചതും പിന്നെ വാരാന്ത്യത്തിലോ സ്കൂള്‍ അവധിക്കോ അമ്മയോടൊപ്പം ബസ്സ് കേറി നാട്ടിലേക്കു പോകുമ്പോള്‍ പുറം കാഴ്ചകളുടെ കൂടെ കുളവും മാങ്ങയും ചക്കയും മച്ചിനുള്ളില്‍ മുത്തശ്ശി ഞങ്ങളുടെ കൈകള്‍ എത്താതിരിക്കാനായി സൂക്ഷിച്ചു വെക്കാറുള്ള പലഹാരങ്ങളും എല്ലാം എല്ലാം മുന്നിലൂടെ കടന്നു പോകുന്നതും .. അങ്ങനെ അങ്ങനെ എത്രയോ ഓര്‍മകള്‍ .. ഇവിടെ ജോലിത്തിരക്കുകള്‍ കാരണം മുതിര്‍ന്നവര്‍ക്കാര്‍ക്കും നോക്കി നടത്താന്‍ കഴിയാത്തതു കൊണ്ട് ഇന്നു ആ വീടു മറ്റാരുടേതോ ആയി മാറി. അവിടെ ഇപ്പോഴും കുളവും മച്ചും എല്ലാം ഉണ്ടോ എന്നെനിക്കറിയില്ല.. അതെല്ലാം അന്വേഷിക്കാന്‍ അവിടെ പോയി എന്റെ ഈ മനോഹരമായ ഓര്‍മ പുസ്തകം കീറി മുറിക്കാന്‍ അനുവദിക്കുന്നില്ലല്ലോ മനസ്സ് ...

എന്റെ വീട്‌

2008-03-17T00:10:00.000+04:00

This is about the house of my dreams... From my childhood days, I had a great passion for that 'nalukettu' kinda houses. Unfortunately, I didnt get a chance to stay in such a house. My tharavadu had this nalukettu (thats what my grand parents told me) but when they renovated the tharavadu veedu, the nalukettu was removed. The nalukettu was converted to nadumuttam in my mom's place. And nadumuttam was always full of coconuts.. And ya.. Sometimes with those rubber sheets.. I remember they had a smell which i disliked.. Fine.. Lemme tell abt the house of my dreams..Today I was thinking of that only.. I dont need a house with full of granite, marbles and with that coffee shop style interior design... But it should be blend of tradition and modernity...

എന്‍റെ വീട് എങ്ങനെ ഇരിക്കണം???

ആദ്യം തന്നെ പറയാം.. മാര്‍ബിള്‍ ഉം granite ഉം coffee shop style interior design ഉം വേണ്ട.. കാറ്റും വെളിച്ചവും ഉദയവും അസ്തമയവും നിലാവും സര്‍വ്വോപരി മഴയും ആസ്വദിക്കാന്‍ പറ്റണം. അതും തനിച്ചു ആസ്വദിച്ചാല്‍ പോര.. വീട്ടിലെ എല്ലാരും കൂടി ആസ്വദിക്കണം. അതുകൊണ്ട് തന്നെ വീടിനു ഒരു നില മതി.

ഇനി ചെറിയൊരു നടുമുറ്റം ആകാം. കള്ളന്മാരുള്ള കാലമായതു കൊണ്ടു തുറസ്സായ നടുമുറ്റം യോഗ്യമാകുമോ എന്നറിയില്ല. നാലുകെട്ട് എന്നും എന്നെ സ്വാധീനിച്ച ഒരു ഘടകം ആണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ആ പഴയ ശൈലി - പ്രൌഢമായ ആ ശൈലി - എന്‍റെ വീടിനു വേണം.

നടുമുറ്റത്തിനു നാലു വശത്തും വരാന്ത.. സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്കും മോഹങ്ങള്‍ക്കും ഒരു താണായി തൂണുകള്‍. കുറച്ചു ചെടികള്‍. അതിന് തുളസിയുടെ നൈര്‍മല്യമുന്ടെങ്കില്‍ അത്രയും നല്ലത്.
ഇനി അടുത്തത് കിടപ്പുമുറികള്‍.
വരാന്തയുടെ ഒരു വശത്തായി രണ്ടു കിടപ്പുമുറികള്‍. പിന്നെ ഒരു ചെറിയ പുസ്തക മുറിയും. അറിവിന്‍റെയും അനുഭവങ്ങളുടെയും ഭാവനയുടെയും ഒരു ചെറിയ ലോകം.

കിടപ്പ്‌ മുറികള്‍ ഉറക്കം ആസ്വദിക്കാനുള്ളതാണ്... പ്രണയവും... ഇവിടെയല്ലേ ആഗ്രഹങ്ങള്‍ ഉറങ്ങുന്നത്? ഈ മുറിയില്‍ ഒരുപാട് ജനാലകള്‍ വേണം. ഞാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുമ്പോള്‍ അവിടെ ഇരുട്ടു പടരണം. ആ ജോലി കര്‍ട്ടന്‍ കള്‍ക്ക് വിട്ടു കൊടുക്കുന്നു. മനോഹരമായ കിടക്ക, സാധനങ്ങള്‍ അടുക്കി വെക്കാന്‍ മനോഹരമായ അലമാര, പിന്നെ ഏതെങ്കിലുമൊരു ദിവസം ഇതു പോലെ എന്തെങ്കിലും കുത്തിക്കുറിക്കാന്‍ ഒരു ഡയറിയും പേനയും ഇതെല്ലം സൂക്ഷിക്കാന്‍ ഒരു മേശയും വേണം. ഒരു ചാരു കസേര വേണം ജനലിന്നടുത്ത്. ഒരെണ്ണം തളത്തിലും വേണം . തളത്തില്‍ ഒരു ആട്ടുക്കട്ടിലും ആകാം.
ഈ മുറിയില്‍ നിന്നു ജനല്‍ തുറക്കുമ്പോള്‍ ഒരു കിളിവാതില്‍ ഒരെണ്ണം വേണം. അവിടെ നിന്നു എനിക്ക് പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിന്നു പ്രകൃതി ആസ്വദിക്കാന്‍ പറ്റണം. ആ ജനലിനു കമ്പികള്‍ വേണ്ട.

കിടപ്പുമുറിയോടൊത്ത് തന്നെ കുളിമുറിയും വേണം. തിരുമ്പാനുള്ള ഒരു കല്ല്, കാലുരച്ച് വൃത്തിയാക്കാന്‍ തറയില്‍ ലേശം പരുക്കാനായ ഒരു ഭാഗം, പിന്നെ സാമാന്യം വലുതായ ഒരു shelf, വലിയൊരു കണ്ണാടി - ഇത്രയും ഇവിടെ വേണം.

വീട്ടില്‍ ഒരേ ഒരു TV യേ പാടുള്ളു. അതിന്‍റെ മുമ്പിലിരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ പാടുള്ളതല്ല. എത്ര ജോലിത്തിരക്കും പഠനത്തിരക്കും ഉറക്കച്ചടവും ഉണ്ടെങ്കിലും വീട്ടില്‍ എല്ലാരും ഒരുമിച്ച് ഇരുന്നേ ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ പാടുള്ളൂ. ഭക്ഷണം സ്നേഹമല്ലേ... അത് ഒരുമിച്ച് ആസ്വദിക്കേണ്ടതല്ലേ...
വരാന്തയുടെ ഒരു വശത്താണ് ഈ പറഞ്ഞ തീന്‍മുറി. അതിനോട് ചേര്‍ന്ന് അടുക്കള.. ഒരു work area ഉം. വീട്ടില്‍ ജോലിക്കു നില്‍ക്കുന്നവരുണ്ടെങ്കില്‍ ക്ഷീണിച്ചാല്‍ അവര്‍ക്കു തല ചായ്ക്കാന്‍ ഒരു ചെറിയ മുറി.

work area സാമാന്യം വലുതായിരിക്കണം. അവിടെ washing machine വെക്കാന്‍ പറ്റണം. അവിടെ നിന്നു ഒരു കുളിമുറി വേണം. മാത്രമല്ല മഴക്കാലത്ത് തുണി ഉണക്കാന്‍ അയ കെട്ടാന്‍ പറ്റണം.

ഇനി വരാന്തയുടെ മൂന്നാമത്തെ വശം. ഇവിടെ ഒരു നെടുനീളന്‍ hall ആണ്. ആവശ്യം വരുമ്പോള്‍ hall നെ 4 കിടപ്പുമുറികള്‍ ആയി ഭാഗിക്കാന്‍ പറ്റണം. വിരുന്നുകാര്‍ക്കു പറ്റിയ രീതിയില്‍ കിടപ്പ്‌ മുറികള്‍ കൂട്ടാനും കുറക്കാനും പറ്റുമല്ലോ.. ഇതിലെ രണ്ടു മുറികള്‍ ചേര്‍ത്താല്‍ ഒരു Table Tennis table ഇടാമല്ലോ.. അല്ലെങ്കില്‍ അവിടെ ചെറിയൊരു gym ആകാം.

ഓരോ മുറിയിലും മനോഹരമായ ചിത്രങ്ങള്‍ വെക്കണം..Modern art വേണ്ട. പുരാണ കഥാപാത്രങ്ങളും കഥാസന്ദര്‍ഭങ്ങളും ആകാം. പ്രകൃതിയും മനുഷ്യനും ചേരുന്ന മനോഹര സൃഷ്ടികള്‍ മതി.

ഇടക്കെല്ലാം ആത്മാവിനോട് സംസാരിക്കാന്‍ ... ദൈവത്തെ ആരാധിക്കാന്‍ ഒരു പുജാ മുറിയും വേണം.

വീടിന്‍റെ മുന്‍ വശം.
മനോഹരമായ ഇരിപ്പിടങ്ങള്‍.. പ്രൌഢി തോന്നിപ്പിക്കുന്ന cushions. ആ മുറിയില്‍ ഒരല്പ നേരം വെറുതെ ഇരിക്കേണ്ടി വന്നാലും അതിഥികള്‍ക്ക് മുഷിയാന്‍ പാടില്ല. ചിത്രങ്ങളും കുടുംബ photo ഉം വേണം.

ഇനി സിറ്റ് ഔട്ട്.. ഇതു വലുതാവണം.. ഒരു സന്ധ്യക്ക്‌ വീട്ടിലെ എല്ലാര്‍ക്കും അവിടെ വന്നിരുന്നു കാറ്റു കൊള്ളാന്‍ പറ്റണം.. മഴ പേയ്യുമ്പോള്‍ കൈനീട്ടി അത് അനുഭവിക്കാന്‍ ആകണം. രണ്ടു തൂണുകള്‍ വേണം. മരം കൊണ്ടുള്ള ഇരിപ്പിടം വേണം.

മുറ്റം.
മുന്‍ വശത്ത് വലിയ വലിയ മരങ്ങള്‍ വേണ്ട. കുറച്ചു പുല്ലും പല നിറത്തിലുള്ള പൂക്കളും വേണം. പടിപ്പുര പോലെ ഉള്ള ഗേറ്റ് വേണം. വീട്ടില്‍ വരുന്ന വാഹനങ്ങള്‍ reverse എടുത്തു കഷ്ടപ്പെടാന്‍ ഇട വരരുത്. ഗേറ്റില്‍ നിന്നു ഇടതു വശത്തൂടെ വന്നു വലതു വശത്തൂടെ തിരിച്ചു ഗേറ്റില്‍ എത്താന്‍ പറ്റണം.

ഇനി കിടപ്പുമുറിയുടെ ഭാഗത്ത്.. അവിടെ വലിയ മരങ്ങള്‍ വേണം. പക്ഷികളുടെ ശബ്ദങ്ങള്‍ കേള്‍ക്കണം.

അടുക്കള ഭാഗം.
അവിടെ ചെറിയൊരു പച്ചക്കറി തോട്ടം വേണം. ഭക്ഷണം പാകം ചെയ്യുമ്പോള്‍ പെട്ടന്ന് 'മുളക് തീ൪ന്നു പോയല്ലോ ' എന്ന് മനസ്സിലാക്കുമ്പൊ പുറത്തിറങ്ങി ഒരെണ്ണം പൊട്ടിച്ച് വരാന്‍ പറ്റണം. ആറോ ഏഴോ ഇനങ്ങള്‍ മതി.

ഇനി നാലു കിടപ്പുമുറികള്‍ ഉള്ള ഭാഗത്ത് ... അവിടെ അധികം നീളമില്ലാത്തതായ ചെടികളും നല്ലൊരു കിണറും വേണം. പിന്നെ പണ്ടു നാട്ടില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന പോലത്തെ ഒരു അമരപ്പന്തലും ആകാം.

ഇത്രയും ഉണ്ടാക്കാന്‍ ഒരുപാടു പണം വേണംത്രെ.. എങ്കിലും സങ്കല്‍പിക്കാന്‍ അതിന്‍റെ ആവശ്യമില്ലല്ലോ...

ഈ വീട് വെറും ഒരു വീടായി സൃഷ്ടിക്കപ്പെടരുത്...
വികാരങ്ങള്‍ വേണം. സുഖ ദുഃഖങ്ങള്‍ അനുഭവിക്കാന്‍ പറ്റണം. സ്നേഹം കൊണ്ടു ഈ വീട് നിറഞ്ഞു കവിയണം... അതിനൊരു കുടുംബം വേണം. മുത്തശ്ശിയും മുത്തശ്ശനും അച്ഛനും അമ്മയും സഹോദരങ്ങളും ഒക്കെയുള്ള ഒരു കുടുംബം. ഇടക്കിടെ ഒത്തുകൂടുന്ന ഒരു വലിയ കുടുംബം.
കുറെ നല്ല നാളുകള്‍..
സ്നേഹം കൊണ്ടുള്ള പരിഭവങ്ങള്‍..
ചില്ലിട്ടു വെക്കാതെ പാറി പറന്നു നടക്കുന്ന സ്വപ്നങ്ങള്‍..
പിന്നെ .. വെറുതെ... വെറും വെറുതെ സ്നേഹിക്കുന്ന ഹൃദയങ്ങളും...

എന്തിനീ ബ്ലോഗ്???

2007-12-29T14:10:00.001+04:00

ഒരുപാട് തവണ ആലോചിച്ചു ഈ ബ്ലോഗിന്റെ ആവശ്യകതയെക്കുറിച്ച്‌... ഒരെത്തും പിടിയും കിട്ടിയില്ല. പിന്നെ ആലോചിച്ചു നമ്മുടെ ലോകത്തില്‍ അനാവശ്യമായ എത്രയോ സാധനങ്ങളും സംഭവങ്ങളും ഉണ്ട്.. ആ ഒരു സമാധാനത്തില്‍ ഈയൊരു ബ്ലോഗ് തുടങ്ങാമെന്ന് ഉറപ്പിച്ചു. ചില അനുഭവങ്ങള്‍, കഥകള്‍, കവിതകള്‍, തമാശകള്‍ എന്നിവ ഇതിലൂടെ പങ്കുവെക്കാമെന്ന്‌ വിശ്വസിക്കുന്നു. സഹകരണത്തോടൊപ്പം പ്രോത്സാഹനങ്ങളും വിമര്‍ശനങ്ങളും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു ..